I+D+I tempada outono-inverno

Pois iso. Non hai un can. A xunta anda a gastar o pouco que lle queda, si é que aínda lle queda algo. Facturas de última hora andan rebulindo polos servizos de xestión económica, pelexando polos últimos euros que vagan aburridos no fondo do bote. Cando o bote quede baleiro, haberá que agardar ao ano que ven.
Pero hai veces en que aparecen gastos inesperados e inevitables mesmo co bote baleiro. Que facer nestes casos? Ou acudir ao proveedor de cabeceira para que teña a santa paciencia de agardar uns meses para cobrar (opción maioritaria) ou facer gala do enxeño (escaso nestes contornos por razóns obvias) e arranxarse co que hai.
Gustaríanos mostrar un exemplo de cada opción, pero a discrección e a normativa vixente nos impiden facelo co primeiro caso. En canto ao segundo, ousamos publicar estas fotos; feito inequívoco de que o bote de mantemento de equipos informáticos xa vale para tamboril.
A cousa é que a máquina funciona de momento, e que o arranxo caseiro está realizado e supervisado por persoal cualificado (persoal da casa, pero cualificado). Por si alguén se sinte intrigado ou sospeita que o choio quedou a medio facer, dicir que os alicates e a súa posición no espazo son fundamentais para que o trebello funcione.

Actualización: O invento era bo si non se atascase o papel de novo, cousa que ocorreu poucas horas despois.

Falemos do bipartito.

The Great Office War from Runawaybox on Vimeo.

Pero que fai un funcionario en agosto?

Moi boas. Alguén se sorprenderá (cónstanos polos comentarios feitos ao respecto) de escribir de novo neste descoidado e sufrido blog. Moitos e moitas nin se enterarán de que estamos por aquí de novo porque deixaron de pasarse pola Pirámide ante a tan descarada e imperdoable inactividade sen previo aviso. Non os culpamos por iso. Que nos abrisen un expediente dos gordos merecemos.
Aínda así, temos o santo morro de poñernos a escribir de novo. Comprenderemos e estamos resignados a recibir todas cantas malleiras virtuais esteades dispostos e dispostas a darnos a través dos vosos comentarios. Só vos pedimos que teñades a ben non darnos na cabeza que estamos administrando.
E despois de tan merecido e inexcusable acto de sumisión (algo moi presente na administración tanto para quen o practica como para quen o esixe), probemos a poñer aquí algo que semelle interesante, aínda que a elaboración asídua de oficios, convenios, notas interiores, informes e expedientes de pago mermen perigosamente esa cualidade en nós.
Temos a vaga percepción e mesmo algunha proba fehaciente de que o administrado da por feito que a administración en xeral, e a galega en particular; pecha en agosto e estamos todos e todas coa cadeira de pvc chantada na praia lendo o Marca ou o último de Ken Follet. Nada máis lonxe da realidade. Certo é que un número importante de funcionarios e funcionarias están de vacacións, mais quedan no forte un grupo cada vez máis numeroso de traballadores e traballadoras que fan o mesmo pero nas cadeiras de oficina.
Razóns? Varias. Poderiamos escribilas aquí, pero xa bastante mala fama temos como para andar explicando os fundamentos da picaresca administrativa. O que si podemos dicir é que os que veñen das vacacións de agosto miran aos que traballaron con ollos compasivos, ignorantes e inocentes de todo cando sucedeu na súa ausencia. Dende logo, é un dos días onde máis se minte (onde menos se di a verdade sería a expresión máis axeitada) na administración e as palabras “non tiven tempo”, “como estaba eu só (ou soa)” e “tiña todo acumulado de xullo” óense en calquera recuncho.
Retorcidamente, alguén pode matinar en bacanais secretas nos despachos baleiros e cafés tan extremadamente quentes que hai que agardar media hora ou hora e media para poder tomalos. Formateade. Nada diso acontece (salvo excepcións que reprobamos enerxicamente). Máis ben todo o contrario. A xunta é todo un lugar de tranquilidade e recollemento. O mosteiro de Oseira é un botellón comparado co ambiente que se respira en San Caetano. Ao que non lle importe erguerse cedo e teña un pouco de vida interior, estes días son gloria bendita.
No exercicio das nosas funcións, mencionar que habitualmente os arquivos quedan niquelados e nas mesas atísbase algo semellante a formica de entre a lea de papeis e carpetas que se amontonan nelas, incumprindo estrepitosamente a normativa de seguridade e hixiene no traballo. Pero o que máis se practica son as convivencias e as relacións sociais entre compañeiros e compañeiras, sempre dentro dos límites do decoro e a decencia máis exquisita. Non é preciso saír a tomar un café para falar con tranquilidade. Máis tranquilidade que na xunta non sería sano. Iso si; hai que baixar un pouco o volume da conversa si se pretende discreción porque o silenzo dominante podería provocar escoitas inconvenientes e inesperadas, polo que os marmurios reforzan o sentimento de vida monacal.
Nós consideramos que calquera outro acto administrativo que afecte directamente aos administrados e que sexa de obrigada publicación no DOG en agosto é froito da mala hostia e da frustración dalgún alto funcionario porque lle foderon as vacacións. Ben sabemos que iso aumenta lamentablemente o noso tempo de ociosidade en horario laboral, xa de por si minguado por orde do conselleiro de presidencia (o horario non a ociosidade), pero tampouco se debe desprezar a aportación que fai o persoal da administración ao significativo incremento do número de lectores e lectoras no noso país durante este mes. Os datos de setembro non deixan de ser simples especulacións e en ningún caso sería unha recesión, si non un desaceleramento. Tampouco sería para estar preocupados. A xunta ten un número suficiente de funcionarios e funcionarias tan preocupados pola lectura, que non lles custaría nada seguir lendo o Marca ou o último de Ken Follet para manter as cifras, mesmo durante o seu horario laboral. Para que despois se diga que traballar na administración non é sacrificado.

Ultracapricho

Hai algunhas entradas, contaba que estaba tolo pirdido por un trebelliño que se me facía moi chusco para isto de bloguear de repente cando les o carteliño de "Temos wifi" sen ter que levar o ombreiro partido co maletín do portátil dun lado para outro. O trebello chámase Asus Eee Pc pero non vou loar de novo as súas virtudes, senon contar as miñas experiencias.



Este é o ultraportátil (nome polo que son coñecidos estes aparatos, aínda que a min sóame a súperheroe de manga) que chegou ás miñas mans. Non peguei un chimpo cando me dixeron si o quería probar uns días por non revelar o meu "frikismo" estando de servizo, pero os meus ollos fixeron un zoom óptico raiando no dixital (vaia frase máis "geek" me saiu). Cheguei á casa e saqueino da mochila coma quen saca un pitiño da caixa. Como vedes, a alguén máis lle fixeron un zoom os ollos.


Cousa pequena, mi madriña. Pouco máis é que unha caixa dun DVD pero bastante robusto e moi lixeiro. Despois de asesorarme sindicalmente, podo dicir que a Lei de procedemento administrativo é máis pesada e bastante menos atractiva ondevaiparar (e non digamos esta edición comentada pola asesoría xurídica da xunta).


Mágoa que fose negro (a min gustábame branco) e que tivese windows xp (eu quería linux) e aínda así, o cacharriño ben vale para o que se precisa del. O teclado é diminuto pero, como calquera bo funcionario que se preze, son de dedo fino e afíxenme ao tamaño en pouco tempo.
A internet por cable, perfecta (con wifi non puiden probar), tiraba dignamente do office 2003 (moi ao meu pesar) e da cuestión multimedia (pelis e música), non houbo queixa. Iso si, o que pense editar vídeo ou crear imaxes vectoriais, que se vaia esquecendo porque todo ten un límite.


O único mal detalle que lle vexo é a pantalla. É cativa de máis, e iso significa que na rede e noutras aplicacións tes que usar todo o tempo a barra lateral. Unha pantalla un par de pulgadas máis grande e unha resolución maior e non tería que pensar moito para mercar un. E debemos de ser ben de xente matinando no mesmo porque, para o outono xa poderemos ver algo así por aquí. Ese e algúns máis coma ese (HP, Acer, MSI, Dell, ...), e todos por menos do que custa a vídeoconsola negra. Tendes de tempo dous silenzos administrativos para portarvos ben e ir pensando nos reis, que por cacharriños destes, ides ter ben onde escoller.

Nom tés cargo

Grazas a Besbellinha (a nosa administrada favorita) enterámonos de que Projecto Mourente ten novo traballo musical. Kara.o.ke vense chamando. Toda unha invitación ao baile sen complexos.
De momento, podedes escoitar un avance no seu MySpace.
Polo número de reproducións das pezas avanzadas, parece que o "Chuliboy" vai camiño de ser o exitazo deste disco, cousa nada inesperada polas expectativas creadas hai algún tempo.
Por gherrear (na súa acepción de discrepar gratuitamente) e porque o vemos de cando en vez, aínda que non máis do que nos gustaría, gustamos do "Nom tés cargo" (última peza da lista), que fai un retrato bastante fundado do que, tarde ou cedo, é o futuro dos cargos administrativos. Na primeira estrofa xa dá de cheo na liña de flotación dos privilexios do alto cargo. Iso de ter un coche de alta gama agardando por ti a calquera hora e en calquera lugar ten que enganchar de moito raio. Mesmo algúns teñen tal dependencia, que queren ter dous condutores por quendas para que lle poidan seguir o ritmo. Despois ven o cese e dálles un baixón espectacular. O do salario xa tanto lles tén (co do plus xa o teñen amañado), pero o de estar sen chófer non hai metadona que o suavice. Nestes casos a historia non mudou moito. O de ter carruaxe e corte (chamádelle gabinete) sempre foi sinal de vida privilexiada.
Mais cremos que o do baleiro sentido nas súas vidas na fase post, non é o que máis lles afecta. É o sentimento entre humillación e vergoña (algo parecido ao do Barça estes días) o que máis lles acaba preocupando. Estás cesado, non vales, es un incapaz, un inepto e as túas ineptas accións van ser a túa carta de presentación alá onde vaias. Como para pensalo, non? A min, si me ven Zaplana (por moitos millóns que cobre) a venderme algo, en canto o vexo entrar pola porta, un pequeno sorriso cabrón non o podo evitar. E el decatarase, pero a ver si é tan chulito de dicirme algo.
Coa chegada do bipartito houbo unha lóxica tempada de "Nom tés cargo". Despois de dous anos e pico de exercicio de poder, algúns están tan sumamente enganchados a el, que quérenlle máis ao seu condutor que á súa nai. Vélos pasar e dache gañas de dicirlles o do anuncio do Gadis, "Vas caer",
pero sería inútil. Son adictos e están enfermos. Non ven moito máis alá do chute de coche oficial de hoxe ou do colocón en clase "business" en Iberia de mañá.
Pois iso. Que a peza esta de Projecto Mourente retrata moi ben o asunto. Este ben vale para funcionario, aínda que non seremos nós quen lle desexe este mal.

Unha última cousa. A nós, a peza que máis nos gusta é "Cobro em B", pero diso oficialmente, temos que dicir que non sabemos nada.

A xunta vai querer Ubuntu? Nós si.

Estamos moi contentos, porque o conselleiro de presidencia é moi fan de Enjuto Mojamuto e seguro que non se perdeu o episodio de onte (si estaba liado, poñémosllo nós aquí). E como na xunta o do "i love you" e tantos outros teñen feito moitos estragos, pois temos a certeza que supostamente vai dar as instrucións oportunas para que a administración galega adopte o sistema Ubuntu nos seus ordenadores. Vai ser moi duro, porque microchof vaille dar ben de moquetes e política lingüística vai chorar despois de sacar, coa venia, a tradución ao galego de varias aplicacións do matón informático.
Mágoa que para a denominación oficial do ubuntu do país o nome de Xubuntu xa está collido, pero malo será que non poidan sacar un concurso para buscar outro (e non nos referimos a este concurso precisamente).
A ver si con ironía galega e presionando un pouco...

Enjut@ Mojamut@

Atopamos en varios blogs este meme que pretende coñecer un pouco máis do uso da internet no universo feminino (e/ou masculino se cadra e ten interese). É o bo que ten ser vari@s os que fan este blog. Que tanto valemos para un feminino que para un masculino. Selva de Esmelle abríu o convite para quen tivese a ben e nós (a parte piramidal feminina) ímonos atrever.
Agora teriamos que poñer o que poñemos sempre que facemos un meme. Que normalmente é algo persoal, que ao ser un colectiblog é moi difícil poñerse de acordo, bla, bla, bla... "su tabaco gracias".
Desta vez ímolo facer repartido e cada unha contesta a que lle cadre e sóbranos unha que imos xogar aos chinos na hora do café.

Voz en off> Cantas horas ao día de media pasas conectad@ a Internet?
Enjut@> Entre un dúo e un trío. Cando acabo co dúo e teño algo de tempo antes do trío.
Voz en off> Cantas contas de correo tes?
Enjut@> A do choio, a do gogle, a do mesenller, a do iajú, a que ven coa conexión, a dos rexistros varios e algunha máis, pero xa tería que mirar na libreta.
Voz en off> De cantas redes sociais es?
Enjut@> Que saiba, do flickr. Ultimamente, ando a darlle voltas ao LastFm pero teño medo.
Voz en off> Que che gusta máis para te expresar: o blog, o wiki, flickr ou twiter?
Enjut@> Blog, blog. O do Flickr só para gardar as fotos e velas en calquera lado. Algún comentario teño recibido ou teño mandado, pero pouca cousa.
Voz en off>Cantos blogueir@s coñeces persoalmente?
Enjut@> Eu persoalmente catro. Téñoas máis aburridas. Si por min fose, botábaas do blog. Despois identificadas, algunhas máis pero facémonos as suecas.
Voz en off> Cant@s blogueir@s les habitualmente?
Enjut@> Entre vinte ou trinta e subindo. Así estamos, que de tanto ler aos demais, non temos tempo para facer nós.
Como o convite xa está aberto a tododios non somos nós ninguén para limitalo, pero estamos interesadas nas respostas de Besbellinha, Elianinha e o Tevabuena (aínda que non sabemos si estas...)

Bryan Ferry. Onde vai o dandismo?

Aquí a unha pirámide das nosas acordoulle este tipo e non parou ata que lle demos un cd cos seus grandes éxitos que encontramos tirado na rúa. É que non paraba de canturuxar o "Avalon" cando falabas con ela por teléfono e houbo que encontrar un tirado na rúa.
Non se lle pode negar que tiña estilo propio. Unha mistura entre chulito sobrado e dandi fóra de sitio. Non negamos que alguén o pode considerar como o tío máis elegante do redondel musical dos anos oitenta; aínda que para iso tampouco se necesitaba gran cousa. De feito, el non pasaba do traxe negro e camisa branca (o que lle daba un toque funcionarial que, desgrazadamente, aínda está vixente polos despachos xunteiros). Nós cremos que a presunta elegancia ten a súa orixe no flequillo. Sen flequillo, o home este non pasaría de funcionario de vella garda pegado a un portelo mirando aos administrados coma pobres ignorantes culpables dalgo.

Este vídeo xa ten os seus anos pero recoñécese perfectamente a década dos oitenta pola estética e porque o pon ao comezo. Canto neón, mi madriña. Non sei como non quedamos cegos de tanto coloriño fluorescente que había. O de Avalón non o poñemos porque estamos saturadirmos del.




Neste o artista en directo hai un ano. Como vedes, leva o mesmo traxe. A saber cantos trienios ten xa.

Deporte de oficina

Grazas ao Ateneu Popular atopámos, este estupendo método para achegar a ecoloxía ao deporte. Na Pirámide xa o temos practicado dende hai tempo e non é por nada, pero os nosos tiros de tres eran bastantes maís difíciles cá estes e ata nos ten saído algún que outro hale-hoop. Agora estamos un pouco desentrenados.
Animamos a calquera departamento administrativo a poñer en práctica o método coas papeleiras e os caixotes do papel para reciclar. A ver se isto vai ser o comezo dunha liga de veteranos.

Xogar no patio

Na xunta estamos no tempo de xogar no patio. É polo das eleccións, si, pero non so durante a campaña. Xa levamos así dende hai algún tempo. De cando xa comezan os partidos a colocar a súa xente nas listas que se está a xogar no patio. Imos explicar como poidamos o da expresión xogar no patio.
Cando comeza o tempo preelectoral (e estamos a falar de medio ano antes do "election day"), os altos cargos da xunta e os partidos que os substentan comezan a tomar posicións estratexicamente en función dos seus intereses electorais e/ou do morto (léase consellería, secretaría xeral ou outros organismos) que teñan enriba. En función diso, o partido de turno aconsellará agachar as funcións encomendadas ou darlle bóla toda canta haxa para que a xente vexa que se fai algo. Isto tamén pode variar pola influencia de varios factores (lease sondeos de opinión ou debates políticos) que poden facer agochar certas áreas de poder das que antes se mostraba fachenda ou viceversa.
Nun principio, todos saen a xogar ao patio. Os mandóns do colexio din ao resto da rapazada a qué xoga cada un (ás agachadas ou as bólas). A algún non lle gustará xogar ás bólas porque as bólas que ten son como as de plastelina, pero si non quere saír do patio dunha patada no cú, vai ter que xogar ás bólas. Outro estará encantado de xogar ás bólas e mesmo vai gañando ao güá, pero antes de meter a bóla no burato, chega o mandón do patio e dille que se deixe gañar e que se vaia caladiño a xogar ás agachadas. É fodido que che fagan iso, pero máis fodido é ter que sentarte co cú dolorido.
O de xogar ás agachadas tamén é fodido porque hai que calar ben a boca e ter todo ben tapadiño, non vaia ser que che veña o que panda (lease a oposición) e canturree:
-Polo secretario xeral de Chiqui-chiquiii; que se lle vai caendo un expediente ilegal presuntamenteee.
E o secretario:
-Non ta-aaal. Non é un expedienteee, que son uns supostos prácticos do curso de directivos que estou facendooo. Halaaaaaa.
E a oposición retrúcalle:
-Éme igua-aaal. Aínda que sexa mentira, xa saíches á palestra públicaaa; e isto crea debate e/ou crispación segundo nos conveñaaa. Halaaaaaa chúpateee.
E ante iso, o secretario non lle queda outra que buscar unhas boas bólas por ver de gañar ao güá ou poñer o cuíño e levalas ben levadas.
E así anda a xunta dende hai un tempo. Departamentos que desaparecen do mapa administrativo e outros que non se sabe de onde saíron e que agora están co peito inchado. Uns xogando ás bolas e outros ás agachadas. Cousas de xogar no patio.

Pequeno decálogo para asesores de altos cargos.

1.- Procure integrarse no contorno administrativo o antes posible. Sexa simpático e agradable cos funcionarios por moi repulsivo que lle resulte. O seu alto cargo non o verá con bos ollos pero é vostede quen ten que loitar corpo a corpo.

2.- Non adopte con eles a postura do “faime isto agora mesmo, porque como non mo fagas voullo dicir ao alto cargo que me respalda e vaste a enterar”. Queda feo e infantil e non se extrañe se ao virarse escoita algun marmurio relacionado coa súa nai.

3.- Non é preciso que fale mal da oposición política diante dos traballadores da administración para demostrar fidelidade pública ao seu alto cargo. Como se di na administración, iso “xa ven de oficio”.

4.- Evite menosprezar ao persoal administrativo, porque eles non o farán. Como moito espertará neles indiferencia ou envexa. Considéreo como algo positivo.

5.- Si o alto cargo que o designou lle fai caso en todo o que di, desconfíe. Vaino facer directamente responsable e como o choio falle...

6.- Si o alto cargo que o designou non lle fai caso en nada do que vostede di, non insista. Manteña a calma e viceverse a Descartes: si non penso non existo.

7.- Dende o seu primeiro día como asesor procure dedicar todo o tempo e influencia que poida en buscar outro choio. Senón mellor (que non o hai) si máis estable e agradecido. Lembre que o traballo do seu alto cargo irá vencellado ao seu de por vida e si el fai unha pifiada, vostede será coñecido como o asesor do alto cargo que a pifiou. Non quererá que iso apareza no seu currículum, non si?

8.- Non perda o tempo preguntando aos seus colegas canto gañan. A certos nivéis xa tanto ten. Calquera gañará máis que vostede si fai preguntas estúpidas.

9.- Si pretende ter unha relación laboral máis estable dentro da administración (e vai querer), comece canto antes. Asine documentación oficial e asuma funcións claramente administrativas ostentando cargos inexistentes (responsable de promoción e difusión e non gabinete de prensa). Non importa que a normativa o impida. Eses documentos acreditarán que a administración consentía o seu finxido cargo e malo será que nun xuízo non lle caia un postiño de laboral indefinido. E se non cola, tamén pode poñelo no seu currículum. Queda máis disimulado que poñer un simple asesor de alto cargo, que nalgúns sitios cheira moito a cara vagancia.

10.- Si vostede é mencionado nalgún boletín sindical (e non ha ser por cousa boa), manteña a calma. Altere lixeiramente o seu aspecto (quite a garavata ou esqueza o traxe-chaqueta) e mimetícese no escuro mundo do funcionariado. Fume só ás portas da consellería ou faga as compras a media mañá e leve ben visibles as bolsas do alcampo polos corredores sen ningún tipo de reparo. Tododios pensará que é vostede funcionario.

Praza ben reservada.

Non, si a praza reservada para minusválidos é ben grande. Algo fodida para aparcar, pero grande. Como se lles poña chulito o enxeñeiro que lles faga o exame práctico...

Amores tecnolóxicos.

Confeso que estou tolo pirdido por conseguir un trebello destes. Xa sei dalgún descreído que non lle ve o mérito. Eu si que llo vexo. Un miniportátil de menos dun quilo do tamaño dun reprodutor de DVD pórtatil (7") con capacidade para conectarse á Rede por cable ou wifi, con cámara web, tres USB 2.0 e un lector de tarxetas SD entre outras lindezas. Con sistema operativo linux, open-office, firefox, thunderbird, reprodutor de calquera arquivo multimedia e outras marabillas que agora se me escapan pero que podedes atopar aquí e ao tan desorbitado prezo de 299 € (non lle falta ningún número, non).
Non vou ser eu quen lle quite as pegas que ten. Un disco duro tan rápido coma pequeno (entre 2 e 8 GB) e un teclado e pantalla non aptos para dedos gordos ou olliños pouco espilidos. Pero non me negaredes que levar un cacharriño destes na mochila coma quen leva a Lei de procedemento administrativo en versión comentada pola asesoría xurídica da xunta e sacalo en calquera estación de buses, aeroporto, cafetería de facultade ou CGAI e poñerse a remexer pola rede adiante non é levar o mundo colgado no ombreiro.
O peor disto é que está fodido atopar un. Aquí non saben cando chegará con certeza e en Portugal seica para abril. Así que, si tendes moita ansia, non toca outra que ir molestando ás amistades viaxeiras polo mundo adiante (que tamén elas terán o seu para atopalo) e ver si te queren dabondo como para pasar a metade da súa estancia ondequeiraquesexa na procura de cousa tan escollida. Tamén se pode pedir a Taiwán ou en tendas on-line pero eu de loterías non entendo.
Mentras tanto, botádelle un ollo ao trebello que está a revolucionar o mercado tecnolóxico, mesmo poñéndose chulito diante do iPhone.


Asus Eee PC from Dynamism on Vimeo.

Descuberta musical

Xa temos dito algunha vez que si o persoal xunteiro soubese deste noso acubillo, invadiríalle unha mestura de sorpresa, incredulidade, desinterese e indiferencia. É por iso que a endogamia administrativa non tería o menor sentido. Para iso están os boletíns sindicais. Temos que recoñecer que foi a nosa amiga Pícara de Allegue a que nos achegou a este mundo blogomilleiro do que aprendemos tanto e que tanto nos descobre.
Negámonos a admitilo pero a pirámide toda ten xa unha idade e o bloguerío non nos anima moito a pensar o contrario. Moita xente nova anda por estes mundos 2.0 e nós imos enganchando. Moi torpemente pero imos enganchando.
Exemplo do que estamos a dicir: a música. Somos fill@s dos oitenta (algúns de antes) e polo que respecta a música galega cústanos moito separar a música en galego da música tradicional galega.
E chega o blogomillo e ábrenos as orellas e descóbrenos todo un mundo musical en galego, feito por xente nova que quere facer a súa propia música en galego(e vaia si a fai), a parte do tradicional, ao que damos o visto e prace de mil amores. The homens, Fanny & Alexander, Loretta Martin, Arredemo e poderiamos seguir enumerando grupos que fomos escoitando grazas ao bloguerío. Grazas a todos eles temos as orellas e a mente un pouco máis aberta.
A mostra do botón vai ser o Projecto Mourente. Grupo que nos sorprendeu moi gratamente. E o directo xa ben o vedes neste vídeo tubo.



Se cadra, escoitades mellor a versión gravada

boomp3.com

Non temos máis que dicir que imos facer unha solicitude formal en vicepresidencia para que todos estes grupos pasen a formar parte do fío musical dos edificos administrativos (nada de copes, seres, ondas, nin puntos).

Fóra do mundo.

Ai, que vergonza. Xa vai vir o antroido e nós aínda felicitando as festas do Nadal. Xa tiñamos todo programado para facer un par de entradiñas e mesmo mirar de darlle unha reviravolta ao blog e acórdalle á laranxa adsl de deixarnos fóra do mundo (seica temporalmente). A ver si por fin alguén nos bota un cable que xa nos tarda.

Boas festas

Pasade unhas boas festas todos e todas. Nós xa o facemos.

http://www.elfyourself.com/?id=1638962470

Por que non se montan tendas de todo a cinco?

Ou un mercadillo polas tardes ou unha feira nas fins de semana onde os artigos non pasen da tan redonda cantidade de 5 €. Unha falta de visión pequenoempresarial imperdoable nos parece. Certo é que o negocio este ten unha tempada máis ben curta, pero os beneficios son innegables e dan perfectamente para transformar o local en calquera outra opción comercial ata que se levante de novo a veda.
Que de que estamos falando? Pois de que se achega o tempo de sorteos en horas de café e de cambio de boliñas de papel por debaixo da mesa e de chamadas de xente descoñecida dicíndoche un nome dun compañeiro ou compañeira ao que respondes cun avergoñado "que ben, grazas". Curiosamente, mentres estou a escribir isto, chegoume un SMS de remitente descoñecido dicíndome o nome do afortunado ou afortunada (non vou dar pistas, je, je) que vai levar os meus cinco euros en regalos do amigo invisible.
E este andazo prenavideño enche as tendas dos chineses e as franquicias de artigos do fogar de centos de funcionarios e funcionarias dubitativas na procura de tangas bermellos ou monecos aguantapapeis co letreiriño "te archivo esto un momento?".
A Pirámide segue facendo isto. Mesmo hai quen compra regalos "todoterreno" na metade do ano porque tanto lle vale a Xan como a Perillán e é unha cousa que se quita de enrriba. Eu irei polas tendas mirando prezos con máis ansia que cando vou de rebaixas.
Por último, e como suxerencia de negocio, propoñemos que se poñan tendas de todo a cinco por San Caetano e arredores. E se de paso poñen cafés xa sería espectacular o asunto.

Eloxio da inconstancia (II)

A inconstancia. Descoñecemos si hai alguén que considere a inconstancia coma unha virtude. Máis ben todo o contrario. Ben sendo moi colega da ineficacia e a incapacidade; tamén boas pezas. Por que, logo, uns funcionarios e funcionarias tan encantadores e formais coma nós gastan tempo e miolos (que non horas de traballo) en facer unha loa a tan pouco considerada cualidade? Pois que queredes? Somos funcionarios. Podemos facer cousas irracionais sen que iso merme en absoluto a nosa profesionalidade e oculte o noso tan negado pero evidente corporativismo.

Incoherentemente, prosigamos. Na definición de inconstancia, o dicionario (si, temos un e sabemos como usalo) fala, entre outras cousas, do volátil cambio de ideas, sentimentos e actitudes sen un sólido argumento que o xustifique. O "virachaquetismo" (tremendo palabro) como modo de vida. Mais si pensabades que a nosa defensa da inconstancia vai destinada a disculpar unha das habilidades máis consideradas dentro da alta administración, parade de ler xa. Non imos a facer tal cousa... de momento. O noso empeño é o de gabar a tan, para nós, sagrada tarefa de deixar de ilusionarse ou interesarse por unha cousa sen aparente xustificación para facer outra máis pracenteira que máis adiante levará o mesmo camiño. Calquera psicólogo ou psiquiatra identificará isto coa insatisfacción e a frustración de non estar contento con un mesmo ou cunha alarmante baixa de autoestima que necesita tratamento de dúas sesións por semana a 50 € a sesión (corporativismos a nós, non). Preferimos consideralo como unha inesgotable ansia de saber e coñecer. Evidentemente, isto supón sacrificar a falta de profundidade no grao de coñecemento e caer no superficial pero, que carallo, un tampouco ten que sabelo todo. Para iso está a Wikipedia.

Pero tamén pode ser que a inconstancia sexa o espazo que hai entre dúas etapas de constancia (perogrullo administrativo) e mirado así, a inconstancia aproba raspado, non si? Daquela, a definición de inconstancia como período de tempo sen actividade constatada e recoñecida por determinado círculo social ao que se pertence, valería perfectamente para xustificar os nosos cada vez máis espazados silenzos blogomilleiros. E así, recoñecemos ante todas e todos vós a nosa inconstancia, sen complexos pero con dignidade, sabedores de que estes períodos de inconstancia para vós, son períodos de constancia para moitos outros e outras malia que lles pese.

Eloxio da inconstancia

Xa sigo mañá si tal.

O meme das oito cousas

Pásanos Elianinha o meme das oito cousas. Entendemos, non sabemos si acertadamente, que se trata de facer unha lista de oito cousas e falar delas. Como xa nos ten pasado outras veces con isto dos memes, resulta complicado facer algo relativamente persoal e con xeito entre varios e varias que estamos a facer esta Pirámide. Por iso, tiramos polo carreiro do medio e imos escoller oito actividades administrativas polas que sentimos especial simpatía ou o máis fondo dos desprezos. Velaí van.

1ª Facer “Notas Interiores”. Tamén chamadas choqueiramente “Notas Íntimas”. Trátase de pedir, preguntar ou respostar algo entre departamentos da mesma consellería. Non deixa de ser unha constancia escrita do asunto que tés entre mans. Que che requiran un papeliño destes entre compañeiros pode ter doble significado. O destinatario non se quere pillar os dedos co que lle estás a pedir, ou non lle caes simpático e quere que llo pidas por escrito para tocarte un pouco as partes baixas. Tamén se pode entender como un xesto de desconfianza.

2ª Xustificar pagamentos. Con moita diferenza, a actividade máis imaxinativa e esperpéntica que nos ofrece a administración. Xa temos escrito sobre ela varias veces e máis que o faremos. Cada departamento ten adxudicadas unhas partidas orzamentarias (unha pasta, vamos). Cando se fai o gasto, elabórase un documento no que figura a factura a pagar, con qué cartos se vai a pagar e por qué se debe pagar con eses cartos (daí o de xustificación de pagamento). Este documento vai destinado ao Interventor, que é o encargado de ver si a xustificación é razoable e pode autorizarse o pago.
Ven sendo unha especie de xogo estilo “verdá ou mentira?”. Pódense dar casos de pagar uns pinchos ou un ramo flores que ao chegar a Intervención convértense nunha impresora ou dúas caixas de papel membretado. Outras veces a ousadía é tal que se chega a xustificar a necesidade que ten a administración de mandar a un asesor a Londres para ver si cómpre mandar a Londres ao mesmo asesor mailo alto cargo ao que debe pleitesía. Non me digades que non da cancha facer isto. Calquera día convocamos un concurso literario de xustificación de pagamentos para ver o grado de vocación funcionarial que tendes.

3ª Facer unha fotocopia do DNI polas dúas caras. Ou mesmo por unha soa cara. Todo un reto de enxeñería. Non sabemos por qué non inclúen isto nos cursos da EGAP.

4ª Montar un arquivador definitivo (estes de cartón). Un dos membros da Pirámide gábase de ser o montador de arquivos definitivos máis rápido ao norte da consellería de presidencia. Calquera que tarde máis de dez segundos pode darse por vacilado. Ven sendo coma o cubo de Rubik pero cun toque máis pailán.

5ª Que uns funcionarios que non coñeces de nada te pidan os típicos e estúpidos regalos de promoción do departamento onde traballas e mentirlles dicindo que xa non hai. Sempre che queda a dúbida de saber quen é máis patético.

6ª Tomar posesión. Habería que suprimir esta expresión do dicionario administrativo por demasiado rimbombante. Parece que lle van nomear a un cabaleiro ou cabaleira dunha orde da masonería. Non ven sendo máis que ir ao departamento de persoal da consellería de turno para dicirlles que xa colliches as vacacións, que che quedan tres moscosos por pedir e que che encarguen a nova tarxeta para fichar pero sen presa. Aos que toman posesión por primeira vez dicirlles que estean ben seguros dos seus sentimentos e que algo dentro deles lles dirá si é o momento Aínda así, arrepentiranse toda a vida. Ah, e que non se esquezan de levar protección.

7ª Fichar. Meter a tarxeta na maquiniña. Piiiiip. Parece mentira que un simple son poda ser tan aliviador e tan cabrón ao mesmo tempo. Recomendamos que se utilice o son aliviador para facer un autoreseteo. Máis que nada para intentar deixar a saúde mental intacta. Por certo, os altos cargos non fichan.

8ª Atopar o bar ou cafetería que teña as tapas máis abondosas ou os medios bocadillos de tortilla máis baratos nun radio de 500 m do posto de traballo. Falan de que si ves camións aparcados diante dunha casa de comidas para porque se come ben e barato. Pois aplica o conto ás cafeterías pero cos funcionarios aparcados nas mesas. Non falla. Hai unha cafetería cerca de S. Caetano que se chama “Parlamento”. Non me digades que iso non é ir provocando.

Hala, acabouse. Mandámoslle este meme ás carrabouxinhas do Tevabuena, a Caixón de Xastra e a Casa da Micas. E tamén a todos e todas as xefas de gabinete. Que non terán elas e eles listas de oito cousas feitas nin nada. A mancheas, meus pobres.