Seguimos inapetentes

Que lle imos facer. Ultimamente gustamos máis do voyeurismo blogomilleiro. Ata comentamos menos. E non é que teñamos unha excesiva e inesperada carga de traballo, nin compromisos sociais ineludibles, nin máis labores domésticas a facer. Simplemente non nos sae. E para escribir por compromiso, pois case que non (xa nos chega ben coa inventiva administrativa propia das nosas funcións).

Supoñemos que a todo o mundo lle chegou nalgún momento unha época de intencionado pasotismo, de ver as dinámicas uebdouspuntocero dende dun punto estático. Como cando estás parado nun paso de peóns vendo pasar os coches aburridamente agardando a que o macaco do chapeu se poña verde. Pois o noso macaco tarda en poñerse verde e seguimos a ver pasar os coches dun lado para outro.

Na Pirámide imos ter proximamente un cónclave interno (que xa había tempo que non tiñamos diso) ao que denominamos oficialmente "picnic" e no que falaremos de síntomas, diagnóstico e tratamento. Vai chegar o día e non tratamos nada disto, ocupados como imos estar en dar boa conta das viandas para o efecto e dun tiramisú do país que nunca dá para repetir. O que isto escribe vai intentar sacar o tema (antes do tiramisú por suposto) sabendo con antelación que o máis bonito que me van chamar é aburrido e reventapicnics, o que en linguaxe asemblearia piramidal quere dicir que cadaquén, dentro da súa sabedoría, faga o que lle pete.

A ansia renacentista da Pirámide (creo que nunca pasará de ansia debido ás limitacións que o exercicio dos nosos cargos administrativos nos impón) tirará de nós aínda que sexa por un barranco e malo será que no accidente algún dos golpes na cabeza non nos faga ver novas posibilidades, novos puntos de vista e novos acontecementos que nos arrinquen da inapetencia.

E si todo isto non funciona, non sei si haberá polo aíBai algo de viagra específica para manter unhas relacións blogomilleiras plenas (a poder ser de esnifar que a min as pastillas escarállanme o estómago).

Seica preguntan por nós, presuntamente.

Comezan a xurdir comentarios neste blogue sobre o noso xa dilatado silencio. É de agradecer a preocupación que se nos concede sendo como é o corpo de traballadores e traballadoras da administración pública acredor da sona (infundada por suposto) de ser particularmente “distraído” no exercicio das súas funcións.

Segundo a Lei 30/1992, do 26 de novembro, de réxime xurídico das administracións públicas e do procedemento administrativo común, no seu artigo 42.3, apartado b), a administración (neste caso nós) esta na obriga de ditar resolución expresa nos procedementos iniciados polo interesado (neste caso carraboujo e cerrepiache) nun prazo máximo de tres meses, sempre que a administración (nós mesmamente) non fixase outro previamente que, en ningún caso, poderá exceder dos seis meses.

Visto que carraboujo e cerrepiache colléronnos nas patacas, o prazo para ditar resolución sobre a preocupación dos interesados polo noso excesivo silencio administrativo é de tres meses. Con isto, os opositores a un posto na Xunta xa teñen medio suposto práctico feito.

Nós levamos mes e pico enganchados nunha silva e tampouco é plan de seguir outro mes e pico, polo que imos ditar resolución e ó carallo.

As causa razoada pola que esta pirámide calou a boquiña durante tanto tempo é que temos sospeitas de que este blogue está a ser investigado e vixiado presuntamente. Non temos constancia de cal é o obxecto do seguimento e vixilancia ao que estamos sometidos nin tampouco cal é o delito que cometemos presuntamente, pero murmurar, murmuran.

Seguramente non vos é máis que ansia de saber, pero estamos a ser asesorados polos servizos xurídicos do noso sindicato (que para iso o pagamos) e aconselláronnos encarecidamente que foramos tomar por onde se empezan os cestos.

Tamén estamos por dicirlle ao mundo: Mira, JJ, pasa esto. E xa eles se encargan de ver as maneiras e xeitos de facer coincidir os chicles pegados debaixo dalgunha das nosas sillas xiratorias coa GOMA2 ECO ou coa outra. E entón desvelarase unha quinta trama pola que, presuntamente, os de nunca máis de dentro da administración autonómica (que algún había) terían agachado presuntamente os chicles mentolados no mobiliario de oficina de San Caetano por si o talante e as forzas de progreso non se facían coas rendas do país. Todo isto, confirmado presuntamente por un interino vingativo ao que lle colleron a praza no último concurso de traslados.

Ante estes datos irrefutables, JJ, nun memorable editorial, fará presuntamente un chamamento ás forzas xurídicas máis coleguitas para que ordenen a investigación das posibles pegadas das moas incrustadas nos chicles mentolados por ver si hai coincidencia coas dalgún dos membros recoñecidos de nunca máis, e que se lles prohiba lavar os dentes e facer empaste ningún de xeito cautelar, ante o risco extremo de desaparición intencionada de probas que obstaculizarían a instrución do sumario. Esta si que sería, presuntamente, a trama boa.

Nós poderiamos alegar o da liberdade de expresión, os principios, ou cantar o de “Non nos moverán” ou a de "Antes morta que sin silla” pero, cautelarmente, estámonos a sentar enriba das caixas do papel. O de ser funcionario é o que ten; que perdes bastante sentido da disidencia. Presuntamente.

Que non tés Uindous? Ti es parvo

Non vou negar que isto da foto vai soar a chino (ou a zulú) á maior parte dos funcionarios e funcionarias. Mesmo eu descoñecía tal cousa haberá un ano. Pero éche o futuro. Por moito que Microchof manipule, desacredite, suborne ou contubernie, isto é o futuro.

Para os que lle soe a chino ou a zulú, trátase dun sistema operativo para PC que se chama Ubuntu. Coma o Uindous pero máis barato. Tan barato que o pides e mándancho por correo de balde. Pero non de balde os gastos de envío, senón de balde todo. Bota contas. Tés Uindous XP no teu ordenador (se cadra, ata o tés legal). Falan por aí do novo sistema Uindous Vista (sobre todo nos folletos das tendas de ordenadores que meten por entre as follas dos xornais dos domingos). Moi bonito pero hai que mercar un ordenador novo porque os vellos (de hai un ano xa son vellos) non poden con el. Ou mercas o ordenador novo ou actualizas o XP para Vista. Douscentos e pico de euros a versión máis barata. E si queres que as pantalliñas se vexan en plan peliculero, trescentos e pico. Casi compras un ordenador novo. E qué fas co vello?
Ubuntu é o sistema operativo con base Linux máis de moda e que máis lle está comendo as papas a Microchof.

Eló?
Pois resulta que este Ubuntu ten un aquel co Uindous na parte gráfica, na facilidade de instalación, nos recursos, nas actualizacións... Só ten unhas pegas de nada. É de balde, tés unha farta de programas que fan o mesmo ou mellor as cousas que queres facer (texto, follas de cálculo, bases de datos, presentacións, música, pelis, descargas, vídeos, fotos, deseño, redes, xogos...) tamén de balde, é moito máis seguro e está traducido ao galego. Mesmo fabricantes de ordenadores coma Dell van poñer Ubuntu nos seus ordenadores (a petición dos clientes) por un prezo considerablemente máis barato.

Pero como é de balde, seguro que non é tan bo coma Uindous nin as pantalliñas andan bailando en escorzo nin nada diso, a que non?
Pois si, fan todo iso e moito mellor e non che fai falta mercar un ordenador novo. E non é que o diga eu, é que o podedes ver vós.

E por que vou borrar o meu Uindous de paquete ou de contrabando?
E quen che dixo que tés que borrar nada? Podes probar como vai dende o cd, sin instalar nada e si non che gusta, quitas o cd e queda todo como estaba. Tamén podes ter instaladas as dúas cousas: Uindous e Ubuntu. Cando arrancas, escolles co que queres andar.

Eló, si o Ubuntu ese é tan chachi, como é que a Xunta anda negociando con Microchof para meter máis cousas deles na administración, no ensino público, na sanidade, pagando unha pasta en licenzas despois de que o consello da Xunta aprobase un plan de fomento do software libre?
É que como os funcionarios somos tan parviños...

P.D.: si queredes un, pedídeo porque este vai para Touriño.

Xeración Web. Xeración en galego.

Nace un novo medio dixital en galego. Un pouquiño de curiosidade, facédeme o favor.

Cuestionario Proust.

Marinha de Allegue tivo a ben convidarnos a facer este cuestionario proustiano e agradecémoslle inmensamente o ben que coida de nós neste mundo blogomilleiro.

Isto dos memes ten unha dificultade especial para nós e máis aínda si o meme se refire a amosar un pouco máis da nosa personalidade. Imposible e impensable contestar a este cuestionario de xeito colectivo e con un mínimo de coherencia. Foi así que nos vinte minutos de café da media mañá, deunos a bobera de facelo a un par de nós mentres estabamos baixo a influencia da chicoria requente co conseguinte resultado. Sabemos que saberedes atopar detrás de toda esta trapallada algo dalgún de nós (mi madriña o que dura a chicoria na cabeza).

O principal rasgo do meu carácter?
Non ter carácter.
A cualidade que prefiro nun home?
Que lle guste o fútbol.
A cualidade que desexo nunha muller?
A mesma.
O que máis aprezo nos meus amigos?
Que sexan amigas.
O meu principal defecto?
Contestar ironicamente este tipo de cuestionarios.
A miña ocupación preferida?
Pasmar diante dunha pantalla (aínda que estea apagada)
O meu soño de dicha?
Chegar a traballar ás once.
Cal sería a miña maior desgraza?
O exilio.
Que quixera ser?
Quixera ser menos miope (o de ser calvo xa tanto me ten).
Onde desexaría vivir?
Con tal de que haxa sombra...
A cor que prefiro?
A cor dos chourizos. Verde.
A flor que prefiro?
As que me dan con cariño.
O paxaro que prefiro?
Ese que canta cando aínda non é día e volves das copas (que tempos aqueles).
Os meus autores preferidos en prosa?
I. Némirovsky, Austen, Flaubert, E.M. Forster e un compañeiro do choio que xustificaba pagamentos.
Os meus poetas preferidos?
Byron, Xacobe I de Escocia, Rosalía de Castro e Isolina Castro.
Os meus heroes de fición?
Os Bolechas
As miñas heroínas de fición?
As Bolechas
Os meus compositores preferidos?
Mozart, Wagner, Debussy e Pinto d´Herbón.
Os meus pintores predilectos?
Modigliani, os prerrafaelitas e unha compañeira da Pirámide.
Os meus heroes da vida real?
Unha compañeira do choio que se meteu a liberada sindical e déronlle unha malleira (pero non so por iso) e un da Pirámide que se meteu a liberado sindical, quixéronlle dar unha malleira e dixo: “a min sen guantes non me toques”.
As miñas heroínas históricas?
Todas das que a Historia non se lembrou.
Os meus nomes favoritos?
Xefa, Asesor xurídico, Coordinador Científico.
Que detesto máis que nada?
Aparentar.
Que caracteres históricos desprezo máis?
Demasiados.
Que feito militar admiro máis?
A deserción.
Que reforma admiro máis?
Nada de reformas. Revolucións.
Que dons naturais quixeras ter?
O don natural de aguantar a bebida.
Como me gustaría morrer?
De repente.
Estado presente do meu espírito?
Non me consta.
Feitos que me inspiran máis indulxencia?
Rexistrar documentación fóra de horas.
O meu lema?
Pudiste tenerme, quisiste perderme.

Contestado impertinentemente este cuestionario, requirimos documentación a Mariquiña, Casa da Micas e AK-77.

En comisión de servizos.

O que hai que facer para ser funcionario.

Anda a nosa amiga Besbellinha a voltas cunhas oposicións. O acceso á función pública non é cousa doada, pero seguro que hai outros que o teñen máis complicado.

Ánimo Besbe, que ti si que podes.

A Pirámide medra.

Nun comentario da entrada mmmmmmmusical que este blog fixo, deixaba patente Elianinha a súa sorpresa pola vida sexual dos funcionari@s aos que imaxinaba asexuais de oficio. Non somos amig@s de categorizar (que de todo haberá), pero cónstanos que na Pirámide temos vida sexual e, como podedes ver na foto, algunha pode testemuñalo con probas contundentes. Está proba contundente chámase David e naceu esta madrugada. Todo saíu ben e a nosa compañeira descansa feliz xunto á pequena proba contundente e ao seu compañeiro, que de seguro o instruirá xa moi de pequeno na arte de ser celtista.

E con David, a familia pasa a ser declarada oficialmente "numerosa" (pois hai dúas probas contundentes previas identificadas coma Pablo e Jorge), co conseguinte vacile administrativo en canto ás axudas por fillos que lle corresponden e que a convirte, como dirían os bancos, nunha inversión de alto risco e escasa rendabilidade. Nós sabemos que non é así, e que axudas públicas non terán moitas pero no que respecta a felicidade, non hai inversión mellor.

A Pirámide, no exercicio das súas funcións, hónrase en condecorar coa chupeta de ouro á nosa querida compañeira pola súa incesante ansia en garantir que as nosas pensións de xubilación estean a salvo grazas ao traballo da súa descendencia. A este agradecemento daráselle rexistro de saída no seu tempo e forma.