Que non tés Uindous? Ti es parvo

Non vou negar que isto da foto vai soar a chino (ou a zulú) á maior parte dos funcionarios e funcionarias. Mesmo eu descoñecía tal cousa haberá un ano. Pero éche o futuro. Por moito que Microchof manipule, desacredite, suborne ou contubernie, isto é o futuro.

Para os que lle soe a chino ou a zulú, trátase dun sistema operativo para PC que se chama Ubuntu. Coma o Uindous pero máis barato. Tan barato que o pides e mándancho por correo de balde. Pero non de balde os gastos de envío, senón de balde todo. Bota contas. Tés Uindous XP no teu ordenador (se cadra, ata o tés legal). Falan por aí do novo sistema Uindous Vista (sobre todo nos folletos das tendas de ordenadores que meten por entre as follas dos xornais dos domingos). Moi bonito pero hai que mercar un ordenador novo porque os vellos (de hai un ano xa son vellos) non poden con el. Ou mercas o ordenador novo ou actualizas o XP para Vista. Douscentos e pico de euros a versión máis barata. E si queres que as pantalliñas se vexan en plan peliculero, trescentos e pico. Casi compras un ordenador novo. E qué fas co vello?
Ubuntu é o sistema operativo con base Linux máis de moda e que máis lle está comendo as papas a Microchof.

Eló?
Pois resulta que este Ubuntu ten un aquel co Uindous na parte gráfica, na facilidade de instalación, nos recursos, nas actualizacións... Só ten unhas pegas de nada. É de balde, tés unha farta de programas que fan o mesmo ou mellor as cousas que queres facer (texto, follas de cálculo, bases de datos, presentacións, música, pelis, descargas, vídeos, fotos, deseño, redes, xogos...) tamén de balde, é moito máis seguro e está traducido ao galego. Mesmo fabricantes de ordenadores coma Dell van poñer Ubuntu nos seus ordenadores (a petición dos clientes) por un prezo considerablemente máis barato.

Pero como é de balde, seguro que non é tan bo coma Uindous nin as pantalliñas andan bailando en escorzo nin nada diso, a que non?
Pois si, fan todo iso e moito mellor e non che fai falta mercar un ordenador novo. E non é que o diga eu, é que o podedes ver vós.

E por que vou borrar o meu Uindous de paquete ou de contrabando?
E quen che dixo que tés que borrar nada? Podes probar como vai dende o cd, sin instalar nada e si non che gusta, quitas o cd e queda todo como estaba. Tamén podes ter instaladas as dúas cousas: Uindous e Ubuntu. Cando arrancas, escolles co que queres andar.

Eló, si o Ubuntu ese é tan chachi, como é que a Xunta anda negociando con Microchof para meter máis cousas deles na administración, no ensino público, na sanidade, pagando unha pasta en licenzas despois de que o consello da Xunta aprobase un plan de fomento do software libre?
É que como os funcionarios somos tan parviños...

P.D.: si queredes un, pedídeo porque este vai para Touriño.

Xeración Web. Xeración en galego.

Nace un novo medio dixital en galego. Un pouquiño de curiosidade, facédeme o favor.

Cuestionario Proust.

Marinha de Allegue tivo a ben convidarnos a facer este cuestionario proustiano e agradecémoslle inmensamente o ben que coida de nós neste mundo blogomilleiro.

Isto dos memes ten unha dificultade especial para nós e máis aínda si o meme se refire a amosar un pouco máis da nosa personalidade. Imposible e impensable contestar a este cuestionario de xeito colectivo e con un mínimo de coherencia. Foi así que nos vinte minutos de café da media mañá, deunos a bobera de facelo a un par de nós mentres estabamos baixo a influencia da chicoria requente co conseguinte resultado. Sabemos que saberedes atopar detrás de toda esta trapallada algo dalgún de nós (mi madriña o que dura a chicoria na cabeza).

O principal rasgo do meu carácter?
Non ter carácter.
A cualidade que prefiro nun home?
Que lle guste o fútbol.
A cualidade que desexo nunha muller?
A mesma.
O que máis aprezo nos meus amigos?
Que sexan amigas.
O meu principal defecto?
Contestar ironicamente este tipo de cuestionarios.
A miña ocupación preferida?
Pasmar diante dunha pantalla (aínda que estea apagada)
O meu soño de dicha?
Chegar a traballar ás once.
Cal sería a miña maior desgraza?
O exilio.
Que quixera ser?
Quixera ser menos miope (o de ser calvo xa tanto me ten).
Onde desexaría vivir?
Con tal de que haxa sombra...
A cor que prefiro?
A cor dos chourizos. Verde.
A flor que prefiro?
As que me dan con cariño.
O paxaro que prefiro?
Ese que canta cando aínda non é día e volves das copas (que tempos aqueles).
Os meus autores preferidos en prosa?
I. Némirovsky, Austen, Flaubert, E.M. Forster e un compañeiro do choio que xustificaba pagamentos.
Os meus poetas preferidos?
Byron, Xacobe I de Escocia, Rosalía de Castro e Isolina Castro.
Os meus heroes de fición?
Os Bolechas
As miñas heroínas de fición?
As Bolechas
Os meus compositores preferidos?
Mozart, Wagner, Debussy e Pinto d´Herbón.
Os meus pintores predilectos?
Modigliani, os prerrafaelitas e unha compañeira da Pirámide.
Os meus heroes da vida real?
Unha compañeira do choio que se meteu a liberada sindical e déronlle unha malleira (pero non so por iso) e un da Pirámide que se meteu a liberado sindical, quixéronlle dar unha malleira e dixo: “a min sen guantes non me toques”.
As miñas heroínas históricas?
Todas das que a Historia non se lembrou.
Os meus nomes favoritos?
Xefa, Asesor xurídico, Coordinador Científico.
Que detesto máis que nada?
Aparentar.
Que caracteres históricos desprezo máis?
Demasiados.
Que feito militar admiro máis?
A deserción.
Que reforma admiro máis?
Nada de reformas. Revolucións.
Que dons naturais quixeras ter?
O don natural de aguantar a bebida.
Como me gustaría morrer?
De repente.
Estado presente do meu espírito?
Non me consta.
Feitos que me inspiran máis indulxencia?
Rexistrar documentación fóra de horas.
O meu lema?
Pudiste tenerme, quisiste perderme.

Contestado impertinentemente este cuestionario, requirimos documentación a Mariquiña, Casa da Micas e AK-77.

En comisión de servizos.

O que hai que facer para ser funcionario.

Anda a nosa amiga Besbellinha a voltas cunhas oposicións. O acceso á función pública non é cousa doada, pero seguro que hai outros que o teñen máis complicado.

Ánimo Besbe, que ti si que podes.

A Pirámide medra.

Nun comentario da entrada mmmmmmmusical que este blog fixo, deixaba patente Elianinha a súa sorpresa pola vida sexual dos funcionari@s aos que imaxinaba asexuais de oficio. Non somos amig@s de categorizar (que de todo haberá), pero cónstanos que na Pirámide temos vida sexual e, como podedes ver na foto, algunha pode testemuñalo con probas contundentes. Está proba contundente chámase David e naceu esta madrugada. Todo saíu ben e a nosa compañeira descansa feliz xunto á pequena proba contundente e ao seu compañeiro, que de seguro o instruirá xa moi de pequeno na arte de ser celtista.

E con David, a familia pasa a ser declarada oficialmente "numerosa" (pois hai dúas probas contundentes previas identificadas coma Pablo e Jorge), co conseguinte vacile administrativo en canto ás axudas por fillos que lle corresponden e que a convirte, como dirían os bancos, nunha inversión de alto risco e escasa rendabilidade. Nós sabemos que non é así, e que axudas públicas non terán moitas pero no que respecta a felicidade, non hai inversión mellor.

A Pirámide, no exercicio das súas funcións, hónrase en condecorar coa chupeta de ouro á nosa querida compañeira pola súa incesante ansia en garantir que as nosas pensións de xubilación estean a salvo grazas ao traballo da súa descendencia. A este agradecemento daráselle rexistro de saída no seu tempo e forma.

mmmmmmmúsicas.

Pensabamos na Pirámide que iamos librar deste meme que anda polo blogomillo adiante buscando músicas en vídeo que provoquen un aumento considerable de feromonas e testosterona e a súa posterior baixada a niveis normais mediante actividades corporais que non imos mencionar aquí. Pensabamos, repito, que iamos librar pero foi que As Crónicas de Oz acordáronse de nós e tócanos aportar. Pois si hai que aportar, apórtase e punto. Andivemos facendo un sondeo na Pirámide para ver de recoller no meme todas as sensibilidades que a conforman, pero despois dun primeiro intento vimos que a cousa non funcionaba e que quen isto escribe acordou que cadaquén ten o seu punto G e a ver si por andar consensuando quedabamos tod@s a medio comer. Así que o meme fágoo eu, e a quen non lle guste que se fod... Imos logo.

Rod Stewart. Da ya think i´m sexy.

Lembraba a canción e o video o que vos pode dar unha idea da franxa de idade na que me movo Na miña defensa debo confesar que daquela aínda non ía nin ao instituto. Esta e calquera outra me subía a min a testosterona. Que queredes. Estaba no tempo.

Sade. No ordinary love.

Desta xa tiña avisada a Besbellinha (deixeilla nun comentario do meme). Poño esta como podería poñer outra porque esta muller cantando é pura sensualidade. Pelín morriñenta se cadra pero aquí xa entra o de facelo con cariño.

Michael Gray. Borderline.

Con este video vou ter que dar algunhas explicacións. Explicacións musicais máis que nada. A luxuria é o que ten. Revela cousas inconcebibles. Un video dunha realización correcta e uns logrados "a la par que discretos" efectos especiais.

Ella Fitzgerald. Summertime.

Era inevitable que non dese unha volta polos clásicos. Unha versión, coido eu, demasiado de jazz para o que nos ocupa, pero a voz desta muller sobe os niveis de xeito notorio. Noite calorosa de verán, corpos sudorosos baixo a luz de lúa, unha nebulosa de orixe alcólica diante dos ollos... A filmoteca está chea de escenas coma esta. Si non acaban todas como estamos pensando, casi.

Neneh Cherry. I got U under my skin.

A min este video gústame porque creo eu que é comodín. Vale para todo. Non define. Non encadra. Non clasifica. Esta muller empezaba daquela e a min sempre me gustou pero hai tempo que non sei nada dela.

E xa está. E agora que acabo, fico pensando nalgún alto cargo facendo este meme. Dende aquí quero animar a tod@s @s altos cargos a que fagan este meme e que o fagan público xunto coa súa declaración de bens que figura na páxina web da xunta. E que se teñen pensado emprender algunha acción disciplinaria contra min, informarlles que lévome moi ben coa asesora xurídica do meu sindicato.

Lamotrigina. Menuda elementa.

Pois resulta que tés epilepsia, meu rei.

Que me dis?

Cóntoche. Velaquí está. Mira aquí. Non ves un cachiño de occipital metido para dentro?

Si. E?

Pois iso é unha cicatriz que é o que te provoca os episodios comiciais.

Pero que carallo de cicatriz si eu non levei na cabeza golpe ningún, nin tiven un accidente.

É igual. Ti tés aí unha cicatriz e punto.

Hai que foderse. E logo que foi; un golpe desde dentro?

Non tío. Nós chamámoslle cicatriz pero é unha malformación física do cerebro. Non é unha cousa grave quenindiola pero a ti provócache eses ataques epilépticos. Non era pola caluga por onde comezabas a ter unha sensación estraña?

Si.

Pois aí o tés. Non hai de que preocuparse. É algo leve e con medicación pódese tratar perfectamente e mesmo remitir por completo. E no remoto caso de que a medicación non chegase a ser efectiva, habería que plantexarse a posibilidade dunha intervención cirúrxica.

O que?

Non é nada, meu rei. Faino a miña nai cos ollos pechos do tirado que é.

Xa. Mira unha cousa. O das pastillas? Porque son pastillas o que me vas dar, non?

Pois si. Ou queres supositorios?

Si, que risa. De que son as pastillas?

Éche un anticonvulsivo de nova xeración que se chama lamotrigina.

Hostia! Que bonito!

É máis eficaz que os anteriores anticonvulsivos a base de ácido valproico e ten menos efectos secundarios.

Que ben.

Si. Vas comezar por 150 miligramos ao día. Se sentes mareos, somnolencia, insomnio, náuseas, vómitos, dores de cabeza, dores abdominais, perda de capacidade cognitiva, perda de memoria, tremores, irritabilidade, agresividade, confusión, erupcións cutáneas, complicacións hepáticas ou unha reacción alérxica xeralizada non te preocupes que é das pastillas.

E entón que fago?

Pides unha nova consulta e despois de ano e medio xa veremos que facemos. Algo máis?

Si. O da lamotrigina.

Que? Non che gusta? Quérela de fresa?

Ao final para que ven sendo?

A lamotrigina actúa inhibindo a liberación de glutamato, que é un neurotransmisor excitatorio, bloqueando as canles de sodio voltaxe-sensible para estabilizar as membranas neuronais.

Iso era o que quería saber, porque o meu primo está tomando lamotrigina e...

Tamén é epiléptico?

Non. Meu primo ten un trastorno bipolar maníaco-depresivo.

Tamén lle vale. E si ten unha depresión tamén.

Xa.

E con esta receita declaro oficialmente inaugurada esta epilepsia. Estás contento?

Home. Despois de estar cinco anos bailando por cardioloxía, traumatoloxía, neuroloxía, e que sei eu, facendo tacs, holteres, a proba de cristo na cruz, radiografías, ecografías, electrocardiogramas, electroencefalogramas, resonancias e analíticas varias e logo vés ti e disme que teño epilepsia, pois case vou dicir que estou contento. Polo menos xa sei o que teño.

Coño! Que ben o levas.

Xa veremos. Cando volvo?

Si tés sorte e non me dan no concurso de traslados, dentro de ano e medio.

Ano e medio? Vaime medrar moito a barba.

Hala. Vaite bonito.