description

12.9.06

Maruxa e máis Corelia


Aínda as lembro, enxoitas, caladiñas, cos seus zapatóns e as súas medias brancas. Baixaban decote pola rúa de San Pedro, pola Angustia, pola Algalia, sempre da manciña. Pálidas, demacradas, co seu ollar triste. Quizais lembraban a seus pais, que perderan na guerra. Seus pais, sindicalistas, que as mimaban coma xoias. A estúpida guerra que lles roubou todo e as deixou aí, tiradas, no medio dunha sociedade vencida e gris.
Onte estiven bogando na Internete. Agardaba atopar algunhas imaxes delas que refrescasen a miña pobre memoria. Ren. É coma se só interesara a imaxe turística das marías: só fotos da estatua na alameda de Santiago: as marías co seu vello look, co seu novo look, con e sen graffitis. A ver, vou probar con todo o arsenal. Busco por “as dúas en punto”, por “as dúas marías”, por “as tres marías”, por “Corelia”, por “Maruxa”. Ríndome. Só estatuas e foto de postal.
É que ninguén se decata do que realmente eran estas mozas entradas en anos?
Significaban a única nota de cor que viu Santiago en décadas, a memoria perdida dunha época que loitou pola liberdade, a sensualidade afogada pola burla e a ignorancia.
Ai, que triste a rúa do Espírito Santo desque elas non están. Que triste a fonte de pedra desque elas non lavan os seus vestidos, os seus panos, os trapos que cosían e remendaban e logo lucían coma maniquís de feira...

3 comentários:

Anónimo disse...

Estupenda entrada. si, señor. A este paso chegamos ao 200 no ranking de blogaliza.

sara jess disse...

tiñan que ser impresionantes, si. qué sorte que as teñas coñecido...

beijocas

Poker Casino disse...

The important and duly answer