A PIRÁMIDE

I+D+I tempada outono-inverno

2008-10-15T16:29:00.006Z

Pois iso. Non hai un can. A xunta anda a gastar o pouco que lle queda, si é que aínda lle queda algo. Facturas de última hora andan rebulindo polos servizos de xestión económica, pelexando polos últimos euros que vagan aburridos no fondo do bote. Cando o bote quede baleiro, haberá que agardar ao ano que ven.
Pero hai veces en que aparecen gastos inesperados e inevitables mesmo co bote baleiro. Que facer nestes casos? Ou acudir ao proveedor de cabeceira para que teña a santa paciencia de agardar uns meses para cobrar (opción maioritaria) ou facer gala do enxeño (escaso nestes contornos por razóns obvias) e arranxarse co que hai.
Gustaríanos mostrar un exemplo de cada opción, pero a discrección e a normativa vixente nos impiden facelo co primeiro caso. En canto ao segundo, ousamos publicar estas fotos; feito inequívoco de que o bote de mantemento de equipos informáticos xa vale para tamboril.
A cousa é que a máquina funciona de momento, e que o arranxo caseiro está realizado e supervisado por persoal cualificado (persoal da casa, pero cualificado). Por si alguén se sinte intrigado ou sospeita que o choio quedou a medio facer, dicir que os alicates e a súa posición no espazo son fundamentais para que o trebello funcione.

Actualización: O invento era bo si non se atascase o papel de novo, cousa que ocorreu poucas horas despois.

Falemos do bipartito.

2008-08-28T19:12:00.000+01:00

The Great Office War from Runawaybox on Vimeo.

Pero que fai un funcionario en agosto?

2008-08-20T12:24:00.002+01:00

Moi boas. Alguén se sorprenderá (cónstanos polos comentarios feitos ao respecto) de escribir de novo neste descoidado e sufrido blog. Moitos e moitas nin se enterarán de que estamos por aquí de novo porque deixaron de pasarse pola Pirámide ante a tan descarada e imperdoable inactividade sen previo aviso. Non os culpamos por iso. Que nos abrisen un expediente dos gordos merecemos.
Aínda así, temos o santo morro de poñernos a escribir de novo. Comprenderemos e estamos resignados a recibir todas cantas malleiras virtuais esteades dispostos e dispostas a darnos a través dos vosos comentarios. Só vos pedimos que teñades a ben non darnos na cabeza que estamos administrando.
E despois de tan merecido e inexcusable acto de sumisión (algo moi presente na administración tanto para quen o practica como para quen o esixe), probemos a poñer aquí algo que semelle interesante, aínda que a elaboración asídua de oficios, convenios, notas interiores, informes e expedientes de pago mermen perigosamente esa cualidade en nós.
Temos a vaga percepción e mesmo algunha proba fehaciente de que o administrado da por feito que a administración en xeral, e a galega en particular; pecha en agosto e estamos todos e todas coa cadeira de pvc chantada na praia lendo o Marca ou o último de Ken Follet. Nada máis lonxe da realidade. Certo é que un número importante de funcionarios e funcionarias están de vacacións, mais quedan no forte un grupo cada vez máis numeroso de traballadores e traballadoras que fan o mesmo pero nas cadeiras de oficina.
Razóns? Varias. Poderiamos escribilas aquí, pero xa bastante mala fama temos como para andar explicando os fundamentos da picaresca administrativa. O que si podemos dicir é que os que veñen das vacacións de agosto miran aos que traballaron con ollos compasivos, ignorantes e inocentes de todo cando sucedeu na súa ausencia. Dende logo, é un dos días onde máis se minte (onde menos se di a verdade sería a expresión máis axeitada) na administración e as palabras “non tiven tempo”, “como estaba eu só (ou soa)” e “tiña todo acumulado de xullo” óense en calquera recuncho.
Retorcidamente, alguén pode matinar en bacanais secretas nos despachos baleiros e cafés tan extremadamente quentes que hai que agardar media hora ou hora e media para poder tomalos. Formateade. Nada diso acontece (salvo excepcións que reprobamos enerxicamente). Máis ben todo o contrario. A xunta é todo un lugar de tranquilidade e recollemento. O mosteiro de Oseira é un botellón comparado co ambiente que se respira en San Caetano. Ao que non lle importe erguerse cedo e teña un pouco de vida interior, estes días son gloria bendita.
No exercicio das nosas funcións, mencionar que habitualmente os arquivos quedan niquelados e nas mesas atísbase algo semellante a formica de entre a lea de papeis e carpetas que se amontonan nelas, incumprindo estrepitosamente a normativa de seguridade e hixiene no traballo. Pero o que máis se practica son as convivencias e as relacións sociais entre compañeiros e compañeiras, sempre dentro dos límites do decoro e a decencia máis exquisita. Non é preciso saír a tomar un café para falar con tranquilidade. Máis tranquilidade que na xunta non sería sano. Iso si; hai que baixar un pouco o volume da conversa si se pretende discreción porque o silenzo dominante podería provocar escoitas inconvenientes e inesperadas, polo que os marmurios reforzan o sentimento de vida monacal.
Nós consideramos que calquera outro acto administrativo que afecte directamente aos administrados e que sexa de obrigada publicación no DOG en agosto é froito da mala hostia e da frustración dalgún alto funcionario porque lle foderon as vacacións. Ben sabemos que iso aumenta lamentablemente o noso tempo de ociosidade en horario laboral, xa de por si minguado por orde do conselleiro de presidencia (o horario non a ociosidade), pero tampouco se debe desprezar a aportación que fai o persoal da administración ao significativo incremento do número de lectores e lectoras no noso país durante este mes. Os datos de setembro non deixan de ser simples especulacións e en ningún caso sería unha recesión, si non un desaceleramento. Tampouco sería para estar preocupados. A xunta ten un número suficiente de funcionarios e funcionarias tan preocupados pola lectura, que non lles custaría nada seguir lendo o Marca ou o último de Ken Follet para manter as cifras, mesmo durante o seu horario laboral. Para que despois se diga que traballar na administración non é sacrificado.

Ultracapricho

2008-06-07T22:13:00.009+01:00

Hai algunhas entradas, contaba que estaba tolo pirdido por un trebelliño que se me facía moi chusco para isto de bloguear de repente cando les o carteliño de "Temos wifi" sen ter que levar o ombreiro partido co maletín do portátil dun lado para outro. O trebello chámase Asus Eee Pc pero non vou loar de novo as súas virtudes, senon contar as miñas experiencias.

Este é o ultraportátil (nome polo que son coñecidos estes aparatos, aínda que a min sóame a súperheroe de manga) que chegou ás miñas mans. Non peguei un chimpo cando me dixeron si o quería probar uns días por non revelar o meu "frikismo" estando de servizo, pero os meus ollos fixeron un zoom óptico raiando no dixital (vaia frase máis "geek" me saiu). Cheguei á casa e saqueino da mochila coma quen saca un pitiño da caixa. Como vedes, a alguén máis lle fixeron un zoom os ollos.

Cousa pequena, mi madriña. Pouco máis é que unha caixa dun DVD pero bastante robusto e moi lixeiro. Despois de asesorarme sindicalmente, podo dicir que a Lei de procedemento administrativo é máis pesada e bastante menos atractiva ondevaiparar (e non digamos esta edición comentada pola asesoría xurídica da xunta).

Mágoa que fose negro (a min gustábame branco) e que tivese windows xp (eu quería linux) e aínda así, o cacharriño ben vale para o que se precisa del. O teclado é diminuto pero, como calquera bo funcionario que se preze, son de dedo fino e afíxenme ao tamaño en pouco tempo.
A internet por cable, perfecta (con wifi non puiden probar), tiraba dignamente do office 2003 (moi ao meu pesar) e da cuestión multimedia (pelis e música), non houbo queixa. Iso si, o que pense editar vídeo ou crear imaxes vectoriais, que se vaia esquecendo porque todo ten un límite.

O único mal detalle que lle vexo é a pantalla. É cativa de máis, e iso significa que na rede e noutras aplicacións tes que usar todo o tempo a barra lateral. Unha pantalla un par de pulgadas máis grande e unha resolución maior e non tería que pensar moito para mercar un. E debemos de ser ben de xente matinando no mesmo porque, para o outono xa poderemos ver algo así por aquí. Ese e algúns máis coma ese (HP, Acer, MSI, Dell, ...), e todos por menos do que custa a vídeoconsola negra. Tendes de tempo dous silenzos administrativos para portarvos ben e ir pensando nos reis, que por cacharriños destes, ides ter ben onde escoller.

Nom tés cargo

2008-05-08T15:51:00.007Z

Grazas a Besbellinha (a nosa administrada favorita) enterámonos de que Projecto Mourente ten novo traballo musical. Kara.o.ke vense chamando. Toda unha invitación ao baile sen complexos.
De momento, podedes escoitar un avance no seu MySpace.
Polo número de reproducións das pezas avanzadas, parece que o "Chuliboy" vai camiño de ser o exitazo deste disco, cousa nada inesperada polas expectativas creadas hai algún tempo.
Por gherrear (na súa acepción de discrepar gratuitamente) e porque o vemos de cando en vez, aínda que non máis do que nos gustaría, gustamos do "Nom tés cargo" (última peza da lista), que fai un retrato bastante fundado do que, tarde ou cedo, é o futuro dos cargos administrativos. Na primeira estrofa xa dá de cheo na liña de flotación dos privilexios do alto cargo. Iso de ter un coche de alta gama agardando por ti a calquera hora e en calquera lugar ten que enganchar de moito raio. Mesmo algúns teñen tal dependencia, que queren ter dous condutores por quendas para que lle poidan seguir o ritmo. Despois ven o cese e dálles un baixón espectacular. O do salario xa tanto lles tén (co do plus xa o teñen amañado), pero o de estar sen chófer non hai metadona que o suavice. Nestes casos a historia non mudou moito. O de ter carruaxe e corte (chamádelle gabinete) sempre foi sinal de vida privilexiada.
Mais cremos que o do baleiro sentido nas súas vidas na fase post, non é o que máis lles afecta. É o sentimento entre humillación e vergoña (algo parecido ao do Barça estes días) o que máis lles acaba preocupando. Estás cesado, non vales, es un incapaz, un inepto e as túas ineptas accións van ser a túa carta de presentación alá onde vaias. Como para pensalo, non? A min, si me ven Zaplana (por moitos millóns que cobre) a venderme algo, en canto o vexo entrar pola porta, un pequeno sorriso cabrón non o podo evitar. E el decatarase, pero a ver si é tan chulito de dicirme algo.
Coa chegada do bipartito houbo unha lóxica tempada de "Nom tés cargo". Despois de dous anos e pico de exercicio de poder, algúns están tan sumamente enganchados a el, que quérenlle máis ao seu condutor que á súa nai. Vélos pasar e dache gañas de dicirlles o do anuncio do Gadis, "Vas caer",
pero sería inútil. Son adictos e están enfermos. Non ven moito máis alá do chute de coche oficial de hoxe ou do colocón en clase "business" en Iberia de mañá.
Pois iso. Que a peza esta de Projecto Mourente retrata moi ben o asunto. Este ben vale para funcionario, aínda que non seremos nós quen lle desexe este mal.

Unha última cousa. A nós, a peza que máis nos gusta é "Cobro em B", pero diso oficialmente, temos que dicir que non sabemos nada.

A xunta vai querer Ubuntu? Nós si.

2008-04-24T08:01:00.007Z

Estamos moi contentos, porque o conselleiro de presidencia é moi fan de Enjuto Mojamuto e seguro que non se perdeu o episodio de onte (si estaba liado, poñémosllo nós aquí). E como na xunta o do "i love you" e tantos outros teñen feito moitos estragos, pois temos a certeza que supostamente vai dar as instrucións oportunas para que a administración galega adopte o sistema Ubuntu nos seus ordenadores. Vai ser moi duro, porque microchof vaille dar ben de moquetes e política lingüística vai chorar despois de sacar, coa venia, a tradución ao galego de varias aplicacións do matón informático.
Mágoa que para a denominación oficial do ubuntu do país o nome de Xubuntu xa está collido, pero malo será que non poidan sacar un concurso para buscar outro (e non nos referimos a este concurso precisamente).
A ver si con ironía galega e presionando un pouco...

Enjut@ Mojamut@

2008-04-18T09:39:00.002Z

Atopamos en varios blogs este meme que pretende coñecer un pouco máis do uso da internet no universo feminino (e/ou masculino se cadra e ten interese). É o bo que ten ser vari@s os que fan este blog. Que tanto valemos para un feminino que para un masculino. Selva de Esmelle abríu o convite para quen tivese a ben e nós (a parte piramidal feminina) ímonos atrever.
Agora teriamos que poñer o que poñemos sempre que facemos un meme. Que normalmente é algo persoal, que ao ser un colectiblog é moi difícil poñerse de acordo, bla, bla, bla... "su tabaco gracias".
Desta vez ímolo facer repartido e cada unha contesta a que lle cadre e sóbranos unha que imos xogar aos chinos na hora do café.

Voz en off> Cantas horas ao día de media pasas conectad@ a Internet?
Enjut@> Entre un dúo e un trío. Cando acabo co dúo e teño algo de tempo antes do trío.
Voz en off> Cantas contas de correo tes?
Enjut@> A do choio, a do gogle, a do mesenller, a do iajú, a que ven coa conexión, a dos rexistros varios e algunha máis, pero xa tería que mirar na libreta.
Voz en off> De cantas redes sociais es?
Enjut@> Que saiba, do flickr. Ultimamente, ando a darlle voltas ao LastFm pero teño medo.
Voz en off> Que che gusta máis para te expresar: o blog, o wiki, flickr ou twiter?
Enjut@> Blog, blog. O do Flickr só para gardar as fotos e velas en calquera lado. Algún comentario teño recibido ou teño mandado, pero pouca cousa.
Voz en off>Cantos blogueir@s coñeces persoalmente?
Enjut@> Eu persoalmente catro. Téñoas máis aburridas. Si por min fose, botábaas do blog. Despois identificadas, algunhas máis pero facémonos as suecas.
Voz en off> Cant@s blogueir@s les habitualmente?
Enjut@> Entre vinte ou trinta e subindo. Así estamos, que de tanto ler aos demais, non temos tempo para facer nós.
Como o convite xa está aberto a tododios non somos nós ninguén para limitalo, pero estamos interesadas nas respostas de Besbellinha, Elianinha e o Tevabuena (aínda que non sabemos si estas...)

Bryan Ferry. Onde vai o dandismo?

2008-03-25T17:46:00.005Z

Aquí a unha pirámide das nosas acordoulle este tipo e non parou ata que lle demos un cd cos seus grandes éxitos que encontramos tirado na rúa. É que non paraba de canturuxar o "Avalon" cando falabas con ela por teléfono e houbo que encontrar un tirado na rúa.
Non se lle pode negar que tiña estilo propio. Unha mistura entre chulito sobrado e dandi fóra de sitio. Non negamos que alguén o pode considerar como o tío máis elegante do redondel musical dos anos oitenta; aínda que para iso tampouco se necesitaba gran cousa. De feito, el non pasaba do traxe negro e camisa branca (o que lle daba un toque funcionarial que, desgrazadamente, aínda está vixente polos despachos xunteiros). Nós cremos que a presunta elegancia ten a súa orixe no flequillo. Sen flequillo, o home este non pasaría de funcionario de vella garda pegado a un portelo mirando aos administrados coma pobres ignorantes culpables dalgo.

Este vídeo xa ten os seus anos pero recoñécese perfectamente a década dos oitenta pola estética e porque o pon ao comezo. Canto neón, mi madriña. Non sei como non quedamos cegos de tanto coloriño fluorescente que había. O de Avalón non o poñemos porque estamos saturadirmos del.

Neste o artista en directo hai un ano. Como vedes, leva o mesmo traxe. A saber cantos trienios ten xa.

Deporte de oficina

2008-03-11T12:14:00.003Z

Grazas ao Ateneu Popular atopámos, este estupendo método para achegar a ecoloxía ao deporte. Na Pirámide xa o temos practicado dende hai tempo e non é por nada, pero os nosos tiros de tres eran bastantes maís difíciles cá estes e ata nos ten saído algún que outro hale-hoop. Agora estamos un pouco desentrenados.
Animamos a calquera departamento administrativo a poñer en práctica o método coas papeleiras e os caixotes do papel para reciclar. A ver se isto vai ser o comezo dunha liga de veteranos.

Xogar no patio

2008-03-07T17:38:00.006Z

Na xunta estamos no tempo de xogar no patio. É polo das eleccións, si, pero non so durante a campaña. Xa levamos así dende hai algún tempo. De cando xa comezan os partidos a colocar a súa xente nas listas que se está a xogar no patio. Imos explicar como poidamos o da expresión xogar no patio.
Cando comeza o tempo preelectoral (e estamos a falar de medio ano antes do "election day"), os altos cargos da xunta e os partidos que os substentan comezan a tomar posicións estratexicamente en función dos seus intereses electorais e/ou do morto (léase consellería, secretaría xeral ou outros organismos) que teñan enriba. En función diso, o partido de turno aconsellará agachar as funcións encomendadas ou darlle bóla toda canta haxa para que a xente vexa que se fai algo. Isto tamén pode variar pola influencia de varios factores (lease sondeos de opinión ou debates políticos) que poden facer agochar certas áreas de poder das que antes se mostraba fachenda ou viceversa.
Nun principio, todos saen a xogar ao patio. Os mandóns do colexio din ao resto da rapazada a qué xoga cada un (ás agachadas ou as bólas). A algún non lle gustará xogar ás bólas porque as bólas que ten son como as de plastelina, pero si non quere saír do patio dunha patada no cú, vai ter que xogar ás bólas. Outro estará encantado de xogar ás bólas e mesmo vai gañando ao güá, pero antes de meter a bóla no burato, chega o mandón do patio e dille que se deixe gañar e que se vaia caladiño a xogar ás agachadas. É fodido que che fagan iso, pero máis fodido é ter que sentarte co cú dolorido.
O de xogar ás agachadas tamén é fodido porque hai que calar ben a boca e ter todo ben tapadiño, non vaia ser que che veña o que panda (lease a oposición) e canturree:
-Polo secretario xeral de Chiqui-chiquiii; que se lle vai caendo un expediente ilegal presuntamenteee.
E o secretario:
-Non ta-aaal. Non é un expedienteee, que son uns supostos prácticos do curso de directivos que estou facendooo. Halaaaaaa.
E a oposición retrúcalle:
-Éme igua-aaal. Aínda que sexa mentira, xa saíches á palestra públicaaa; e isto crea debate e/ou crispación segundo nos conveñaaa. Halaaaaaa chúpateee.
E ante iso, o secretario non lle queda outra que buscar unhas boas bólas por ver de gañar ao güá ou poñer o cuíño e levalas ben levadas.
E así anda a xunta dende hai un tempo. Departamentos que desaparecen do mapa administrativo e outros que non se sabe de onde saíron e que agora están co peito inchado. Uns xogando ás bolas e outros ás agachadas. Cousas de xogar no patio.

Pequeno decálogo para asesores de altos cargos.

2008-02-21T19:28:00.003Z

1.- Procure integrarse no contorno administrativo o antes posible. Sexa simpático e agradable cos funcionarios por moi repulsivo que lle resulte. O seu alto cargo non o verá con bos ollos pero é vostede quen ten que loitar corpo a corpo.

2.- Non adopte con eles a postura do “faime isto agora mesmo, porque como non mo fagas voullo dicir ao alto cargo que me respalda e vaste a enterar”. Queda feo e infantil e non se extrañe se ao virarse escoita algun marmurio relacionado coa súa nai.

3.- Non é preciso que fale mal da oposición política diante dos traballadores da administración para demostrar fidelidade pública ao seu alto cargo. Como se di na administración, iso “xa ven de oficio”.

4.- Evite menosprezar ao persoal administrativo, porque eles non o farán. Como moito espertará neles indiferencia ou envexa. Considéreo como algo positivo.

5.- Si o alto cargo que o designou lle fai caso en todo o que di, desconfíe. Vaino facer directamente responsable e como o choio falle...

6.- Si o alto cargo que o designou non lle fai caso en nada do que vostede di, non insista. Manteña a calma e viceverse a Descartes: si non penso non existo.

7.- Dende o seu primeiro día como asesor procure dedicar todo o tempo e influencia que poida en buscar outro choio. Senón mellor (que non o hai) si máis estable e agradecido. Lembre que o traballo do seu alto cargo irá vencellado ao seu de por vida e si el fai unha pifiada, vostede será coñecido como o asesor do alto cargo que a pifiou. Non quererá que iso apareza no seu currículum, non si?

8.- Non perda o tempo preguntando aos seus colegas canto gañan. A certos nivéis xa tanto ten. Calquera gañará máis que vostede si fai preguntas estúpidas.

9.- Si pretende ter unha relación laboral máis estable dentro da administración (e vai querer), comece canto antes. Asine documentación oficial e asuma funcións claramente administrativas ostentando cargos inexistentes (responsable de promoción e difusión e non gabinete de prensa). Non importa que a normativa o impida. Eses documentos acreditarán que a administración consentía o seu finxido cargo e malo será que nun xuízo non lle caia un postiño de laboral indefinido. E se non cola, tamén pode poñelo no seu currículum. Queda máis disimulado que poñer un simple asesor de alto cargo, que nalgúns sitios cheira moito a cara vagancia.

10.- Si vostede é mencionado nalgún boletín sindical (e non ha ser por cousa boa), manteña a calma. Altere lixeiramente o seu aspecto (quite a garavata ou esqueza o traxe-chaqueta) e mimetícese no escuro mundo do funcionariado. Fume só ás portas da consellería ou faga as compras a media mañá e leve ben visibles as bolsas do alcampo polos corredores sen ningún tipo de reparo. Tododios pensará que é vostede funcionario.

Praza ben reservada.

2008-02-08T20:46:00.001Z

Non, si a praza reservada para minusválidos é ben grande. Algo fodida para aparcar, pero grande. Como se lles poña chulito o enxeñeiro que lles faga o exame práctico...

Amores tecnolóxicos.

2008-02-06T19:32:00.000Z

Confeso que estou tolo pirdido por conseguir un trebello destes. Xa sei dalgún descreído que non lle ve o mérito. Eu si que llo vexo. Un miniportátil de menos dun quilo do tamaño dun reprodutor de DVD pórtatil (7") con capacidade para conectarse á Rede por cable ou wifi, con cámara web, tres USB 2.0 e un lector de tarxetas SD entre outras lindezas. Con sistema operativo linux, open-office, firefox, thunderbird, reprodutor de calquera arquivo multimedia e outras marabillas que agora se me escapan pero que podedes atopar aquí e ao tan desorbitado prezo de 299 € (non lle falta ningún número, non).
Non vou ser eu quen lle quite as pegas que ten. Un disco duro tan rápido coma pequeno (entre 2 e 8 GB) e un teclado e pantalla non aptos para dedos gordos ou olliños pouco espilidos. Pero non me negaredes que levar un cacharriño destes na mochila coma quen leva a Lei de procedemento administrativo en versión comentada pola asesoría xurídica da xunta e sacalo en calquera estación de buses, aeroporto, cafetería de facultade ou CGAI e poñerse a remexer pola rede adiante non é levar o mundo colgado no ombreiro.
O peor disto é que está fodido atopar un. Aquí non saben cando chegará con certeza e en Portugal seica para abril. Así que, si tendes moita ansia, non toca outra que ir molestando ás amistades viaxeiras polo mundo adiante (que tamén elas terán o seu para atopalo) e ver si te queren dabondo como para pasar a metade da súa estancia ondequeiraquesexa na procura de cousa tan escollida. Tamén se pode pedir a Taiwán ou en tendas on-line pero eu de loterías non entendo.
Mentras tanto, botádelle un ollo ao trebello que está a revolucionar o mercado tecnolóxico, mesmo poñéndose chulito diante do iPhone.

Asus Eee PC from Dynamism on Vimeo.

Descuberta musical

2008-01-23T10:20:00.000Z

Xa temos dito algunha vez que si o persoal xunteiro soubese deste noso acubillo, invadiríalle unha mestura de sorpresa, incredulidade, desinterese e indiferencia. É por iso que a endogamia administrativa non tería o menor sentido. Para iso están os boletíns sindicais. Temos que recoñecer que foi a nosa amiga Pícara de Allegue a que nos achegou a este mundo blogomilleiro do que aprendemos tanto e que tanto nos descobre.
Negámonos a admitilo pero a pirámide toda ten xa unha idade e o bloguerío non nos anima moito a pensar o contrario. Moita xente nova anda por estes mundos 2.0 e nós imos enganchando. Moi torpemente pero imos enganchando.
Exemplo do que estamos a dicir: a música. Somos fill@s dos oitenta (algúns de antes) e polo que respecta a música galega cústanos moito separar a música en galego da música tradicional galega.
E chega o blogomillo e ábrenos as orellas e descóbrenos todo un mundo musical en galego, feito por xente nova que quere facer a súa propia música en galego(e vaia si a fai), a parte do tradicional, ao que damos o visto e prace de mil amores. The homens, Fanny & Alexander, Loretta Martin, Arredemo e poderiamos seguir enumerando grupos que fomos escoitando grazas ao bloguerío. Grazas a todos eles temos as orellas e a mente un pouco máis aberta.
A mostra do botón vai ser o Projecto Mourente. Grupo que nos sorprendeu moi gratamente. E o directo xa ben o vedes neste vídeo tubo.

Se cadra, escoitades mellor a versión gravada

boomp3.com

Non temos máis que dicir que imos facer unha solicitude formal en vicepresidencia para que todos estes grupos pasen a formar parte do fío musical dos edificos administrativos (nada de copes, seres, ondas, nin puntos).

Fóra do mundo.

2008-01-18T09:51:00.000Z

Ai, que vergonza. Xa vai vir o antroido e nós aínda felicitando as festas do Nadal. Xa tiñamos todo programado para facer un par de entradiñas e mesmo mirar de darlle unha reviravolta ao blog e acórdalle á laranxa adsl de deixarnos fóra do mundo (seica temporalmente). A ver si por fin alguén nos bota un cable que xa nos tarda.

Boas festas

2007-12-28T12:08:00.000Z

Pasade unhas boas festas todos e todas. Nós xa o facemos.

http://www.elfyourself.com/?id=1638962470

Por que non se montan tendas de todo a cinco?

2007-11-28T11:04:00.000Z

Ou un mercadillo polas tardes ou unha feira nas fins de semana onde os artigos non pasen da tan redonda cantidade de 5 €. Unha falta de visión pequenoempresarial imperdoable nos parece. Certo é que o negocio este ten unha tempada máis ben curta, pero os beneficios son innegables e dan perfectamente para transformar o local en calquera outra opción comercial ata que se levante de novo a veda.
Que de que estamos falando? Pois de que se achega o tempo de sorteos en horas de café e de cambio de boliñas de papel por debaixo da mesa e de chamadas de xente descoñecida dicíndoche un nome dun compañeiro ou compañeira ao que respondes cun avergoñado "que ben, grazas". Curiosamente, mentres estou a escribir isto, chegoume un SMS de remitente descoñecido dicíndome o nome do afortunado ou afortunada (non vou dar pistas, je, je) que vai levar os meus cinco euros en regalos do amigo invisible.
E este andazo prenavideño enche as tendas dos chineses e as franquicias de artigos do fogar de centos de funcionarios e funcionarias dubitativas na procura de tangas bermellos ou monecos aguantapapeis co letreiriño "te archivo esto un momento?".
A Pirámide segue facendo isto. Mesmo hai quen compra regalos "todoterreno" na metade do ano porque tanto lle vale a Xan como a Perillán e é unha cousa que se quita de enrriba. Eu irei polas tendas mirando prezos con máis ansia que cando vou de rebaixas.
Por último, e como suxerencia de negocio, propoñemos que se poñan tendas de todo a cinco por San Caetano e arredores. E se de paso poñen cafés xa sería espectacular o asunto.

Eloxio da inconstancia (II)

2007-11-27T09:53:00.000Z

A inconstancia. Descoñecemos si hai alguén que considere a inconstancia coma unha virtude. Máis ben todo o contrario. Ben sendo moi colega da ineficacia e a incapacidade; tamén boas pezas. Por que, logo, uns funcionarios e funcionarias tan encantadores e formais coma nós gastan tempo e miolos (que non horas de traballo) en facer unha loa a tan pouco considerada cualidade? Pois que queredes? Somos funcionarios. Podemos facer cousas irracionais sen que iso merme en absoluto a nosa profesionalidade e oculte o noso tan negado pero evidente corporativismo.

Incoherentemente, prosigamos. Na definición de inconstancia, o dicionario (si, temos un e sabemos como usalo) fala, entre outras cousas, do volátil cambio de ideas, sentimentos e actitudes sen un sólido argumento que o xustifique. O "virachaquetismo" (tremendo palabro) como modo de vida. Mais si pensabades que a nosa defensa da inconstancia vai destinada a disculpar unha das habilidades máis consideradas dentro da alta administración, parade de ler xa. Non imos a facer tal cousa... de momento. O noso empeño é o de gabar a tan, para nós, sagrada tarefa de deixar de ilusionarse ou interesarse por unha cousa sen aparente xustificación para facer outra máis pracenteira que máis adiante levará o mesmo camiño. Calquera psicólogo ou psiquiatra identificará isto coa insatisfacción e a frustración de non estar contento con un mesmo ou cunha alarmante baixa de autoestima que necesita tratamento de dúas sesións por semana a 50 € a sesión (corporativismos a nós, non). Preferimos consideralo como unha inesgotable ansia de saber e coñecer. Evidentemente, isto supón sacrificar a falta de profundidade no grao de coñecemento e caer no superficial pero, que carallo, un tampouco ten que sabelo todo. Para iso está a Wikipedia.

Pero tamén pode ser que a inconstancia sexa o espazo que hai entre dúas etapas de constancia (perogrullo administrativo) e mirado así, a inconstancia aproba raspado, non si? Daquela, a definición de inconstancia como período de tempo sen actividade constatada e recoñecida por determinado círculo social ao que se pertence, valería perfectamente para xustificar os nosos cada vez máis espazados silenzos blogomilleiros. E así, recoñecemos ante todas e todos vós a nosa inconstancia, sen complexos pero con dignidade, sabedores de que estes períodos de inconstancia para vós, son períodos de constancia para moitos outros e outras malia que lles pese.

Eloxio da inconstancia

2007-11-26T11:47:00.000Z

Xa sigo mañá si tal.

O meme das oito cousas

2007-11-09T23:32:00.000Z

Pásanos Elianinha o meme das oito cousas. Entendemos, non sabemos si acertadamente, que se trata de facer unha lista de oito cousas e falar delas. Como xa nos ten pasado outras veces con isto dos memes, resulta complicado facer algo relativamente persoal e con xeito entre varios e varias que estamos a facer esta Pirámide. Por iso, tiramos polo carreiro do medio e imos escoller oito actividades administrativas polas que sentimos especial simpatía ou o máis fondo dos desprezos. Velaí van.

1ª Facer “Notas Interiores”. Tamén chamadas choqueiramente “Notas Íntimas”. Trátase de pedir, preguntar ou respostar algo entre departamentos da mesma consellería. Non deixa de ser unha constancia escrita do asunto que tés entre mans. Que che requiran un papeliño destes entre compañeiros pode ter doble significado. O destinatario non se quere pillar os dedos co que lle estás a pedir, ou non lle caes simpático e quere que llo pidas por escrito para tocarte un pouco as partes baixas. Tamén se pode entender como un xesto de desconfianza.

2ª Xustificar pagamentos. Con moita diferenza, a actividade máis imaxinativa e esperpéntica que nos ofrece a administración. Xa temos escrito sobre ela varias veces e máis que o faremos. Cada departamento ten adxudicadas unhas partidas orzamentarias (unha pasta, vamos). Cando se fai o gasto, elabórase un documento no que figura a factura a pagar, con qué cartos se vai a pagar e por qué se debe pagar con eses cartos (daí o de xustificación de pagamento). Este documento vai destinado ao Interventor, que é o encargado de ver si a xustificación é razoable e pode autorizarse o pago.
Ven sendo unha especie de xogo estilo “verdá ou mentira?”. Pódense dar casos de pagar uns pinchos ou un ramo flores que ao chegar a Intervención convértense nunha impresora ou dúas caixas de papel membretado. Outras veces a ousadía é tal que se chega a xustificar a necesidade que ten a administración de mandar a un asesor a Londres para ver si cómpre mandar a Londres ao mesmo asesor mailo alto cargo ao que debe pleitesía. Non me digades que non da cancha facer isto. Calquera día convocamos un concurso literario de xustificación de pagamentos para ver o grado de vocación funcionarial que tendes.

3ª Facer unha fotocopia do DNI polas dúas caras. Ou mesmo por unha soa cara. Todo un reto de enxeñería. Non sabemos por qué non inclúen isto nos cursos da EGAP.

4ª Montar un arquivador definitivo (estes de cartón). Un dos membros da Pirámide gábase de ser o montador de arquivos definitivos máis rápido ao norte da consellería de presidencia. Calquera que tarde máis de dez segundos pode darse por vacilado. Ven sendo coma o cubo de Rubik pero cun toque máis pailán.

5ª Que uns funcionarios que non coñeces de nada te pidan os típicos e estúpidos regalos de promoción do departamento onde traballas e mentirlles dicindo que xa non hai. Sempre che queda a dúbida de saber quen é máis patético.

6ª Tomar posesión. Habería que suprimir esta expresión do dicionario administrativo por demasiado rimbombante. Parece que lle van nomear a un cabaleiro ou cabaleira dunha orde da masonería. Non ven sendo máis que ir ao departamento de persoal da consellería de turno para dicirlles que xa colliches as vacacións, que che quedan tres moscosos por pedir e que che encarguen a nova tarxeta para fichar pero sen presa. Aos que toman posesión por primeira vez dicirlles que estean ben seguros dos seus sentimentos e que algo dentro deles lles dirá si é o momento Aínda así, arrepentiranse toda a vida. Ah, e que non se esquezan de levar protección.

7ª Fichar. Meter a tarxeta na maquiniña. Piiiiip. Parece mentira que un simple son poda ser tan aliviador e tan cabrón ao mesmo tempo. Recomendamos que se utilice o son aliviador para facer un autoreseteo. Máis que nada para intentar deixar a saúde mental intacta. Por certo, os altos cargos non fichan.

8ª Atopar o bar ou cafetería que teña as tapas máis abondosas ou os medios bocadillos de tortilla máis baratos nun radio de 500 m do posto de traballo. Falan de que si ves camións aparcados diante dunha casa de comidas para porque se come ben e barato. Pois aplica o conto ás cafeterías pero cos funcionarios aparcados nas mesas. Non falla. Hai unha cafetería cerca de S. Caetano que se chama “Parlamento”. Non me digades que iso non é ir provocando.

Hala, acabouse. Mandámoslle este meme ás carrabouxinhas do Tevabuena, a Caixón de Xastra e a Casa da Micas. E tamén a todos e todas as xefas de gabinete. Que non terán elas e eles listas de oito cousas feitas nin nada. A mancheas, meus pobres.

Por unha nova linguaxe administrativa.

2007-10-23T11:04:00.000Z

Quedou sempre moi bonito que os nosos gobernantes fixesen presentación das novas tecnoloxías que permiten realizar aos traballadores e traballadoras da administración as súas funcións dun xeito máis fiable e eficaz e moito máis rápido e cómodo para os administrados (para algúns).
Non imos negar que cando é certo que se presentan as innovacións tecnolóxicas (non tanto que efectivamente se aplican), salvo casos esperpénticos, si cumpren cos parámetros de eficacia e comodidade. Outra cousa é que o uso das novas tecnoloxías aplicadas á administración coincidan coas que habitualmente se desenvolve a cidadanía.
Respecto a isto último, na Pirámide coidamos que se está desestimar (na maior parte dos casos) un dos medios de comunicación directa que máis podería axudar a estreitar os lazos entre a administración e os cidadáns e cidadás. Referímonos ás mensaxes SMS. Non che hai medio máis popular, accesible e manexable polos administrados que un móbil. E a administración pública debera de telo en conta á hora de efectuar notificacións e comunicacións coa cidadanía e cos diversos departamentos que a integran, sen esquecer o achegamento que o manexo da lingua dos SMS favorecería entre as dúas partes.
Por iso queremos demostrar cun exemplo o que estamos a afirmar.

Xnta d Gz
Cons. Ndustria e Tursm
D.X. D Innovcon Tknlxik
Stgo d Kmpstla, 23 d outbr d 2007

Kmo x s ll ntfikou mdiant ofcio kn dta 2407 sua mprsa kncdusell nha axda ekonmik d 453 € xra adkscion d mtrial nformatko xra prmovr o uso ds novs tknolxias n sctor mprsarial.
Prviamnt a xstifkcon d axda dbra prsntar scrito asdo plo titlar ou rprsntant d mprsa n k knst xprsamnt a aceptcon d msma
Nfrmarll tamn k o praz xra aprtar a dkmntcon rmta o dia 25 d nvmbro.
Sdos.

Ao mellor a alguén escápaselle algunha cousa desta SMS (longa de máis se cadra) pero é normal. A linguaxe administrativa sempre foi vanalmente enrevesada. Pero polo demais...

NOTA: poñemos aquí o texto en “román paladino” para os que non fagan uso dos SMS e para os funcionarios e funcionarias que consideran que un oficio sen o seu papel membretado e o seu carimbo significa o comezo da anarquía e a fin do mundo civilizado.

Xunta de Galicia
Consellería de Industria e Turismo
Dirección Xeral de Innovación Tecnolóxica
Santiago de Compostela, 23 de outubro de 2007

Como xa se lle notificou mediante oficio con data 02-09-07 a súa empresa concedéuselle unha axuda económica de 453 € para a adquisión de material informático para promover o uso das novas tecnoloxías no sector empresarial.
Previamente á xustificación da axuda, deberá presentar un escrito asinado polo titular ou representante da empresa no que conste expresamente a aceptación da mesma.
Informarlle tamén, que o prazo para aportar a documentación remata o día 25 de novembro.

Un cordial saúdo.

A erros administrativos, solucións elegantes.

2007-10-16T09:11:00.001Z

Un funcionario ou funcionaria pódese permitir ter un pequeno fallo no desenvolvemento das súas funcións, sempre que non conleve neglixencia ou dano algún contra terceiros nin un incremento inesperado na súa conta bancaria. Sería comprensible que iso pasase (o fallo, non o movemento bancario). O que estexa libre de culpa que faga a primeira denuncia.
Non somos nós quen de sinalar co dedo a quen cometese algún erro sen intención. Mesmo na Pirámide, si comezásemos a disparar coa pistola imaxinaria dixital, non quedariamos un en pé.
Cando tal feito ocorre, e baseándonos na experiencia administrativa, hai dúas posibilidades de actuación:
1ª Buscar ipsofactamente un funcionario ou funcionaria especialmente coñecida por andar sempre nas patacas para cargarlle co morto (desgrazadamente non hai que andar buscando moito). Normalmente adoita a funcionar. O despistado nin se vai a enterar e o xefe de turno será comprensivo ao dalo por irrecuperable dende hai moito tempo. A Pirámide reproba este tipo de feitos. Máis que nada porque é moi probable que nalgún momento da túa carreira administrativa (e é triste dicilo) ti sexas o que ande nas patacas. É lei de vida, e si é lei, nós teremos que estar ao tanto, non é?
2ª Recoñecer sinceramente o erro cometido ante o inmediato superior. Non é preciso facer un razoamento de ciencia fición para xustificar o fallo. Pasou e punto. O importante é facer un propósito de emenda e ver as posibilidades de solución aínda que iso conleve un sacrificio (e non me refiro a matar un capón enriba da fotocopiadora para que fuxan os espíritus do mal). Normalmente, iso tamén provoca certa comprensión (ao mesmo tempo que incredulidade) por parte do xefe ou xefa de turno. A non ser que sexa un cabroncete, pero daquela, que cometeses un erro non influiría moito en que se dedicase a amargarte a existencia.
E a que vén todo este anaco de manual de autoaxuda? Pois resulta que non hai moito gastei o meu comodín. Non é que causase grandes perxuízos á administración, nin que provocase denuncias razoables por parte dos administrados (nin tampouco se vai notar na miña conta bancaria). Nada diso ocorreu. De feito, non houbo consecuencias. Foi un puro e simple despiste. Pero un ten o seu orgullo e un certo prestixio (baixa Modesto, que subo eu) e un feito como o que ocorreu faille a un reaccionar e centrarse. Non digo que non vaia a acontecer nunca máis (iso non é facer un propósito de emenda senón máis ben tirarse da moto), pero si que hei buscar o xeito de que non volva a ser un puro e simple despiste.
Nin que dicir ten que ante as dúas posibilidades de actuación xa explicadas, optei pola segunda por tres razón de peso:
-Os estatutos da Pirámide prohíben expresamente escoller a primeira opción.
-Os meus compañeiros non se axustan nin o máis mínimo ao perfil de andar nas patacas, polo que a primeira opción sería inviable.
-Aínda querendo optar desesperadamente pola primeira opción, ao xefe non lle colaría por ser él mesmo quen me solucionou, discretamente e sen eu sabelo, a papeleta. Aí xa entrariamos no, para min, descoñecido campo do cinismo (útil virtude lamentablemente moi exercida na administración e da que eu carezo).
Visto lo visto, é momento de dispoñer de todos os medios necesarios para evitar que estes pequenos incidentes pasen a males maiores, polo que decidín mercar o trebello tecnolóxico máis eficaz, potente e elegante que hai no mercado. Un aspirante a "geek" cun toque fetichista pululando pola administración. Calquera día aparecen os capóns sen cabeza enriba das fotocopiadoras.

Vivamos coma funcionarios.

2007-10-06T18:08:00.000Z

Está de moda o anuncio este . Non imos dicir que non nos guste. Ata inchamos un pouco o peito cando o mozote arenga ás masas enriba do cabalo. Deus nos libre de dicir un pecado, pero coidamos que fai un resumo antropolóxico do ser galego bastante achegado á realidade máis optimista (co permiso da disidencia que agardamos que se manifeste). A antropoloxía de Galicia nun minuto e medio de promoción dun súper. Non está mal.
Como xa dixemos moitas veces, a administración é un espello da sociedade e si os galegos somos como os do anuncio do súper, pois non imos ser distintos os funcionarios. Apliquemos o conto logo.

Buah, como na xunta, en ningún sitio. Os funcionarios aínda somos... funcionarios. Temos pouco estrés. Na privada é diferente. Como non nos imos sentir ben aquí si aquí están os mellores altos cargos do mundo. Si os mellores complementos de ex altos cargos do planeta son os dos nosos conselleiros, os dos nosos secretarios xerais, os dos nosos directores xerais, os dos nosos deputados e senadores, os dos nosos alcaldes.
Somos funcionarios por natureza. Para nós todo é "iso non é aquí".
-Veño buscar un certificado.
-Iso non é aquí.
-O de apuntarse nas listas?
-Iso non é aquí.
-Por favor, a xunta?
-Iso non é aquí.
Somos positivos aínda sabendo que nos trabucamos.
-Vanche pedir ese papel pero ti non o leves. E si cho piden volves. Non hai de que.
Podemos dicir que saímos un momentiño e ir de compras ao mercadillo ou mercar unhas pastas das que fan as monxas. Gústanos ter un súbidón de azucre mentres atendemos ao público. E cando veñen nenos, estamos moi ledos e xoguetóns con eles porque é a excusa perfecta para non estar traballando.
Somos os inventores do café de litro e medio (por iso tardamos tanto en tomarnos un) e da pregunta total:
-Fíchasme ti?
Da tradución libre:
-Usted hábleme en gallego si quiere que yo le entiendo.
E do "phoneouting".
Imos ao médico en horario laboral sempre que podemos e si algún administrado se nos pon farruco dicímoslle que reclame por escrito. Si alguén nos pregunta cal é o mellor choio da xunta, respondemos con rotundidade: asesor de alto cargo.
Temos xefaturas a mancheas. De sección, de negociado, de servizo, de gabinete. Temos compulsas, entradas, saídas, validacións, certificados, bastanteos, pregos de cláusulas. Temos concursos de traslados, plans de acción social, ofertas especiais de seguros, préstamos, hipotecas, excedencias, comisións de servizo, libres designacións... Onde o do "amigo invisible" é unha relixión e un luns sen dicir "Non podo ir traballar. Algo da comida que me sentou mal", non é luns. Onde os funcionarios non somos vagos. Somos concienzudos no traballo. Xa nos damos conta do ben que vivimos pero non lle damos importancia. Por iso vivimos como funcionarios.

O VECIÑO CANTANTE

2007-08-30T11:43:00.001Z

Agora que volvemos ao cole hai que ir falando de cousas serias. Velaí un video de "psycho singing cat", o famoso gato de Miami que imita a Julio Iglesias. Non pasa de ser mera coincidencia o feito de que o michiño sexa veciño do astro galego e que entre silandeiro, todas as mañás, a comerlle o almorzo mentres aquel canta o "Güendolin" na ducha. Persoalmente non son quen de distinguir se é Julito que se está a aclarar a gorxa ou se é o micho que entoa a canción entre grolo e grolo de café. A ver que vos parece a vós.
(Nota: pór cascos ou altofalantes)

Tsunamis de pircina.

2007-08-17T22:39:00.000Z

No blog de Kirai, atopamos este vídeo do tubo.
Eu son máis de piscina que de praia pero despois disto, voume facer máis de bañeira.

Repartindo funcionarios.

2007-08-10T16:16:00.000Z

Segundo Xeración Nós, tocamos a un funcionario por cada vinte galegos e galegas. Sete horas e media de xornada por funcionario (un supoñer), tocan a vintedous minutos e medio para cada cidadán ao día. A normativa vixente di que temos vinte minutos de descanso por xornada, o que fan un café con cada un deles (polo do contacto directo, achegar a administración ao cidadán e tal) e sóbranos un, que lle imos chamar "vermú". Aínda así quedan outros cinco minutos para redondear de todo. Eses son os máis estresantes. Vinte cafés e un vermú non lle sentan ben a ninguén.
Por suposto, estamos a brincar. Ninguén aguanta moitos días tomando tantos cafés e vermús, pero seguro que hai quen o intenta.
Lei da Pirámide: o número de galegos e galegas que lle toca a cada funcionario é proporcional ao número de xefes e xefas que mandan nel.

Galego e ingles.

2007-07-18T21:54:00.001Z

"Pues la verdad es que no sé ni para qué le enseñan el gallego a los niños si con el que aprenden en casa ya les llega. Además, si van a trabajar fuera no les va a servir de nada. Es mejor que aprendan el castellano o el inglés, que les va a hacer más falta."

"E non será mellor que aprendan a lingua dos seus pais e dos seus avós e que saiban escribila e lela para poder manter todo o tesouro que garda? Quen descoñece a lingua do seu país é un estranxeiro na súa propia terra."

E así comezou unha desputa máis sobre o galego. O extraordinario desta, é que a castelánfalante lle estaba a facer as ingles á galegofalante. Quen dixo medo?

Another "break" in the wall.

2007-07-13T16:43:00.001Z

Trouxenvos unhas fotos do muro.
Que chula. Pero é o muro, muro?
Mesmamente.
Pois que pavero o cacho de muro. E mira unha cousiña, Lu. Ti cando fuches a Berlín que non me fun enterando?
E logo non che gusta o que ven coa foto?
Un plástico moi xeitoso. Plastificas moi ben as fotos, pero desta coáronseche unhas areas.
Serás papoio. Son unhas lascas do muro. Son tres, velas?
Vexo, vexo. E son de cores distintas.
Porque o muro está case que todo pintado con "alegorías e motivos decorativos" como podes comprobar.
Comprobo, comprobo. Pois práceme ter unhas lascas de guerra fría. A ver como llo explico á nena. Non o das mostras de cariño, senón o das políticas de blocos e o do Kennedy dicindo o de "Ich bin ein Berliner" (eu tamén son daquí).

Día do Clú.

2007-07-01T15:46:00.000Z

Levamos varios anos facendo un picnic no noso club social (este debe ser o cuarto) e non vos imaxinades o que nos presta. Co mal tempo que tivemos, xa pensabamos que iamos quedar sen facelo pero San Pemán tivo a ben gardarnos un bo día e o evento celebrouse.

Como anda a Pirámide ciscada en comandos polos centros administrativos adiante, a organización e a eficacia é fundamental para realizar con éxito este tipo de actos e, por moito que vos pareza impensable, imposible e inaudito nunha panda de traballadores da administración, os trámites fixéronse literalmente dun día para outro.

Esta foto, amosa perfectamente que somos fervorosos seguidores da escola británica para este tipo de actos (menos a vaixela que é de auténtico plástico alcampeiro). Nada de mesas e cadeiras coa marca da cervexa ben grande. Eses foron outros tempos. Agora cadeiras, mesa e mantel integrados no marco incomparable.
O menú xa vedes que é campestre, campestre. Endibias con queixo camembert, pan de Cea untado en tomate con xamón e unha tortilla de patacas tan grande que ben arrebolada podería matar un home. De sobremesa, cereixas e un brazo de gitano espectacular. Do viño e as bebidas espirituosas non falo que tiña que conducir.

E despois de pasar e repasar as viandas falamos do administativo (ou divino) e do humano. O procedemento é o seguinte. Rematouse o postre. Alguén saca tabaco. Outro saca a cámara e comeza a buscar encadres tan imposibles que son os mesmos que os do ano pasado. Cotilleo administrativo de actualidade que deriva en cotilleo político de actualidade ou viceversa. Anécdotas choqueiro administrativas. Intento de meter o blog na conversa. Fallido. Que alta está a herba do xardín este ano. Foto oficial Picnic 2007. Como van as obras do club social. Concurso de traslados. Detiveron outra vez a Isabel Pantoja. Asombro. Era mentira. Risas e reprobación xeral para a de Saint Olaf polo vacile. Novo intento de falar do blog. De novo risas e reprobación xeral. Este ano vai ser que tampouco.
Despois da parola, chega a fase de exploración do entorno. Seguimos a organizarnos en comandos. Unhas collen chapeu coxín e mantiña por ver de botar unha soneca ao sol. Outros encamíñanse cara o interior da sede para loar os traballos de rehabilitación que se están a facer na sede do club. Este ano hai sorpresa. Unha flamante mesa de ping pong da que tiramos unhas boas risas e un dedo fodido. Algúns botan a andar pola avenida dos rododendros aínda que con dificultade pola altura da herba.
Rematada a fase de dispersión, concentrámonos de camiño á sombra do castiñeiro onde facemos un amago de merendola. De novo parola choqueira e o pesado da cámara rondando como as moscas. Dependendo da hora, liscamos ou damos un paseo pola beira do río e liscamos despois.
Como vedes, non é nada que non faga ninguén cos amigos nun día bo de xuño, pero nós témoslle tanta fe ao Santo Picnic que non vemos o día no que volvemos a botar unhas risas debaixo do castiñeiro.

Seguimos inapetentes

2007-06-26T08:35:00.000Z

Que lle imos facer. Ultimamente gustamos máis do voyeurismo blogomilleiro. Ata comentamos menos. E non é que teñamos unha excesiva e inesperada carga de traballo, nin compromisos sociais ineludibles, nin máis labores domésticas a facer. Simplemente non nos sae. E para escribir por compromiso, pois case que non (xa nos chega ben coa inventiva administrativa propia das nosas funcións).

Supoñemos que a todo o mundo lle chegou nalgún momento unha época de intencionado pasotismo, de ver as dinámicas uebdouspuntocero dende dun punto estático. Como cando estás parado nun paso de peóns vendo pasar os coches aburridamente agardando a que o macaco do chapeu se poña verde. Pois o noso macaco tarda en poñerse verde e seguimos a ver pasar os coches dun lado para outro.

Na Pirámide imos ter proximamente un cónclave interno (que xa había tempo que non tiñamos diso) ao que denominamos oficialmente "picnic" e no que falaremos de síntomas, diagnóstico e tratamento. Vai chegar o día e non tratamos nada disto, ocupados como imos estar en dar boa conta das viandas para o efecto e dun tiramisú do país que nunca dá para repetir. O que isto escribe vai intentar sacar o tema (antes do tiramisú por suposto) sabendo con antelación que o máis bonito que me van chamar é aburrido e reventapicnics, o que en linguaxe asemblearia piramidal quere dicir que cadaquén, dentro da súa sabedoría, faga o que lle pete.

A ansia renacentista da Pirámide (creo que nunca pasará de ansia debido ás limitacións que o exercicio dos nosos cargos administrativos nos impón) tirará de nós aínda que sexa por un barranco e malo será que no accidente algún dos golpes na cabeza non nos faga ver novas posibilidades, novos puntos de vista e novos acontecementos que nos arrinquen da inapetencia.

E si todo isto non funciona, non sei si haberá polo aíBai algo de viagra específica para manter unhas relacións blogomilleiras plenas (a poder ser de esnifar que a min as pastillas escarállanme o estómago).

Seica preguntan por nós, presuntamente.

2007-06-06T10:34:00.000Z

Comezan a xurdir comentarios neste blogue sobre o noso xa dilatado silencio. É de agradecer a preocupación que se nos concede sendo como é o corpo de traballadores e traballadoras da administración pública acredor da sona (infundada por suposto) de ser particularmente “distraído” no exercicio das súas funcións.

Segundo a Lei 30/1992, do 26 de novembro, de réxime xurídico das administracións públicas e do procedemento administrativo común, no seu artigo 42.3, apartado b), a administración (neste caso nós) esta na obriga de ditar resolución expresa nos procedementos iniciados polo interesado (neste caso carraboujo e cerrepiache) nun prazo máximo de tres meses, sempre que a administración (nós mesmamente) non fixase outro previamente que, en ningún caso, poderá exceder dos seis meses.

Visto que carraboujo e cerrepiache colléronnos nas patacas, o prazo para ditar resolución sobre a preocupación dos interesados polo noso excesivo silencio administrativo é de tres meses. Con isto, os opositores a un posto na Xunta xa teñen medio suposto práctico feito.

Nós levamos mes e pico enganchados nunha silva e tampouco é plan de seguir outro mes e pico, polo que imos ditar resolución e ó carallo.

As causa razoada pola que esta pirámide calou a boquiña durante tanto tempo é que temos sospeitas de que este blogue está a ser investigado e vixiado presuntamente. Non temos constancia de cal é o obxecto do seguimento e vixilancia ao que estamos sometidos nin tampouco cal é o delito que cometemos presuntamente, pero murmurar, murmuran.

Seguramente non vos é máis que ansia de saber, pero estamos a ser asesorados polos servizos xurídicos do noso sindicato (que para iso o pagamos) e aconselláronnos encarecidamente que foramos tomar por onde se empezan os cestos.

Tamén estamos por dicirlle ao mundo: Mira, JJ, pasa esto. E xa eles se encargan de ver as maneiras e xeitos de facer coincidir os chicles pegados debaixo dalgunha das nosas sillas xiratorias coa GOMA2 ECO ou coa outra. E entón desvelarase unha quinta trama pola que, presuntamente, os de nunca máis de dentro da administración autonómica (que algún había) terían agachado presuntamente os chicles mentolados no mobiliario de oficina de San Caetano por si o talante e as forzas de progreso non se facían coas rendas do país. Todo isto, confirmado presuntamente por un interino vingativo ao que lle colleron a praza no último concurso de traslados.

Ante estes datos irrefutables, JJ, nun memorable editorial, fará presuntamente un chamamento ás forzas xurídicas máis coleguitas para que ordenen a investigación das posibles pegadas das moas incrustadas nos chicles mentolados por ver si hai coincidencia coas dalgún dos membros recoñecidos de nunca máis, e que se lles prohiba lavar os dentes e facer empaste ningún de xeito cautelar, ante o risco extremo de desaparición intencionada de probas que obstaculizarían a instrución do sumario. Esta si que sería, presuntamente, a trama boa.

Nós poderiamos alegar o da liberdade de expresión, os principios, ou cantar o de “Non nos moverán” ou a de "Antes morta que sin silla” pero, cautelarmente, estámonos a sentar enriba das caixas do papel. O de ser funcionario é o que ten; que perdes bastante sentido da disidencia. Presuntamente.

Que non tés Uindous? Ti es parvo

2007-05-15T15:57:00.000Z

Non vou negar que isto da foto vai soar a chino (ou a zulú) á maior parte dos funcionarios e funcionarias. Mesmo eu descoñecía tal cousa haberá un ano. Pero éche o futuro. Por moito que Microchof manipule, desacredite, suborne ou contubernie, isto é o futuro.

Para os que lle soe a chino ou a zulú, trátase dun sistema operativo para PC que se chama Ubuntu. Coma o Uindous pero máis barato. Tan barato que o pides e mándancho por correo de balde. Pero non de balde os gastos de envío, senón de balde todo. Bota contas. Tés Uindous XP no teu ordenador (se cadra, ata o tés legal). Falan por aí do novo sistema Uindous Vista (sobre todo nos folletos das tendas de ordenadores que meten por entre as follas dos xornais dos domingos). Moi bonito pero hai que mercar un ordenador novo porque os vellos (de hai un ano xa son vellos) non poden con el. Ou mercas o ordenador novo ou actualizas o XP para Vista. Douscentos e pico de euros a versión máis barata. E si queres que as pantalliñas se vexan en plan peliculero, trescentos e pico. Casi compras un ordenador novo. E qué fas co vello?
Ubuntu é o sistema operativo con base Linux máis de moda e que máis lle está comendo as papas a Microchof.

Eló?
Pois resulta que este Ubuntu ten un aquel co Uindous na parte gráfica, na facilidade de instalación, nos recursos, nas actualizacións... Só ten unhas pegas de nada. É de balde, tés unha farta de programas que fan o mesmo ou mellor as cousas que queres facer (texto, follas de cálculo, bases de datos, presentacións, música, pelis, descargas, vídeos, fotos, deseño, redes, xogos...) tamén de balde, é moito máis seguro e está traducido ao galego. Mesmo fabricantes de ordenadores coma Dell van poñer Ubuntu nos seus ordenadores (a petición dos clientes) por un prezo considerablemente máis barato.

Pero como é de balde, seguro que non é tan bo coma Uindous nin as pantalliñas andan bailando en escorzo nin nada diso, a que non?
Pois si, fan todo iso e moito mellor e non che fai falta mercar un ordenador novo. E non é que o diga eu, é que o podedes ver vós.

E por que vou borrar o meu Uindous de paquete ou de contrabando?
E quen che dixo que tés que borrar nada? Podes probar como vai dende o cd, sin instalar nada e si non che gusta, quitas o cd e queda todo como estaba. Tamén podes ter instaladas as dúas cousas: Uindous e Ubuntu. Cando arrancas, escolles co que queres andar.

Eló, si o Ubuntu ese é tan chachi, como é que a Xunta anda negociando con Microchof para meter máis cousas deles na administración, no ensino público, na sanidade, pagando unha pasta en licenzas despois de que o consello da Xunta aprobase un plan de fomento do software libre?
É que como os funcionarios somos tan parviños...

P.D.: si queredes un, pedídeo porque este vai para Touriño.

Xeración Web. Xeración en galego.

2007-05-12T19:27:00.000Z

Nace un novo medio dixital en galego. Un pouquiño de curiosidade, facédeme o favor.

Cuestionario Proust.

2007-05-07T16:48:00.000Z

Marinha de Allegue tivo a ben convidarnos a facer este cuestionario proustiano e agradecémoslle inmensamente o ben que coida de nós neste mundo blogomilleiro.

Isto dos memes ten unha dificultade especial para nós e máis aínda si o meme se refire a amosar un pouco máis da nosa personalidade. Imposible e impensable contestar a este cuestionario de xeito colectivo e con un mínimo de coherencia. Foi así que nos vinte minutos de café da media mañá, deunos a bobera de facelo a un par de nós mentres estabamos baixo a influencia da chicoria requente co conseguinte resultado. Sabemos que saberedes atopar detrás de toda esta trapallada algo dalgún de nós (mi madriña o que dura a chicoria na cabeza).

O principal rasgo do meu carácter?
Non ter carácter.
A cualidade que prefiro nun home?
Que lle guste o fútbol.
A cualidade que desexo nunha muller?
A mesma.
O que máis aprezo nos meus amigos?
Que sexan amigas.
O meu principal defecto?
Contestar ironicamente este tipo de cuestionarios.
A miña ocupación preferida?
Pasmar diante dunha pantalla (aínda que estea apagada)
O meu soño de dicha?
Chegar a traballar ás once.
Cal sería a miña maior desgraza?
O exilio.
Que quixera ser?
Quixera ser menos miope (o de ser calvo xa tanto me ten).
Onde desexaría vivir?
Con tal de que haxa sombra...
A cor que prefiro?
A cor dos chourizos. Verde.
A flor que prefiro?
As que me dan con cariño.
O paxaro que prefiro?
Ese que canta cando aínda non é día e volves das copas (que tempos aqueles).
Os meus autores preferidos en prosa?
I. Némirovsky, Austen, Flaubert, E.M. Forster e un compañeiro do choio que xustificaba pagamentos.
Os meus poetas preferidos?
Byron, Xacobe I de Escocia, Rosalía de Castro e Isolina Castro.
Os meus heroes de fición?
Os Bolechas
As miñas heroínas de fición?
As Bolechas
Os meus compositores preferidos?
Mozart, Wagner, Debussy e Pinto d´Herbón.
Os meus pintores predilectos?
Modigliani, os prerrafaelitas e unha compañeira da Pirámide.
Os meus heroes da vida real?
Unha compañeira do choio que se meteu a liberada sindical e déronlle unha malleira (pero non so por iso) e un da Pirámide que se meteu a liberado sindical, quixéronlle dar unha malleira e dixo: “a min sen guantes non me toques”.
As miñas heroínas históricas?
Todas das que a Historia non se lembrou.
Os meus nomes favoritos?
Xefa, Asesor xurídico, Coordinador Científico.
Que detesto máis que nada?
Aparentar.
Que caracteres históricos desprezo máis?
Demasiados.
Que feito militar admiro máis?
A deserción.
Que reforma admiro máis?
Nada de reformas. Revolucións.
Que dons naturais quixeras ter?
O don natural de aguantar a bebida.
Como me gustaría morrer?
De repente.
Estado presente do meu espírito?
Non me consta.
Feitos que me inspiran máis indulxencia?
Rexistrar documentación fóra de horas.
O meu lema?
Pudiste tenerme, quisiste perderme.

Contestado impertinentemente este cuestionario, requirimos documentación a Mariquiña, Casa da Micas e AK-77.

En comisión de servizos.

2007-04-26T17:17:00.000Z

O que hai que facer para ser funcionario.

2007-04-16T17:58:00.000Z

Anda a nosa amiga Besbellinha a voltas cunhas oposicións. O acceso á función pública non é cousa doada, pero seguro que hai outros que o teñen máis complicado.

Ánimo Besbe, que ti si que podes.

A Pirámide medra.

2007-04-11T09:06:00.001Z

Nun comentario da entrada mmmmmmmusical que este blog fixo, deixaba patente Elianinha a súa sorpresa pola vida sexual dos funcionari@s aos que imaxinaba asexuais de oficio. Non somos amig@s de categorizar (que de todo haberá), pero cónstanos que na Pirámide temos vida sexual e, como podedes ver na foto, algunha pode testemuñalo con probas contundentes. Está proba contundente chámase David e naceu esta madrugada. Todo saíu ben e a nosa compañeira descansa feliz xunto á pequena proba contundente e ao seu compañeiro, que de seguro o instruirá xa moi de pequeno na arte de ser celtista.

E con David, a familia pasa a ser declarada oficialmente "numerosa" (pois hai dúas probas contundentes previas identificadas coma Pablo e Jorge), co conseguinte vacile administrativo en canto ás axudas por fillos que lle corresponden e que a convirte, como dirían os bancos, nunha inversión de alto risco e escasa rendabilidade. Nós sabemos que non é así, e que axudas públicas non terán moitas pero no que respecta a felicidade, non hai inversión mellor.

A Pirámide, no exercicio das súas funcións, hónrase en condecorar coa chupeta de ouro á nosa querida compañeira pola súa incesante ansia en garantir que as nosas pensións de xubilación estean a salvo grazas ao traballo da súa descendencia. A este agradecemento daráselle rexistro de saída no seu tempo e forma.

mmmmmmmúsicas.

2007-04-04T23:12:00.000Z

Pensabamos na Pirámide que iamos librar deste meme que anda polo blogomillo adiante buscando músicas en vídeo que provoquen un aumento considerable de feromonas e testosterona e a súa posterior baixada a niveis normais mediante actividades corporais que non imos mencionar aquí. Pensabamos, repito, que iamos librar pero foi que As Crónicas de Oz acordáronse de nós e tócanos aportar. Pois si hai que aportar, apórtase e punto. Andivemos facendo un sondeo na Pirámide para ver de recoller no meme todas as sensibilidades que a conforman, pero despois dun primeiro intento vimos que a cousa non funcionaba e que quen isto escribe acordou que cadaquén ten o seu punto G e a ver si por andar consensuando quedabamos tod@s a medio comer. Así que o meme fágoo eu, e a quen non lle guste que se fod... Imos logo.

Rod Stewart. Da ya think i´m sexy.

Lembraba a canción e o video o que vos pode dar unha idea da franxa de idade na que me movo Na miña defensa debo confesar que daquela aínda non ía nin ao instituto. Esta e calquera outra me subía a min a testosterona. Que queredes. Estaba no tempo.

Sade. No ordinary love.

Desta xa tiña avisada a Besbellinha (deixeilla nun comentario do meme). Poño esta como podería poñer outra porque esta muller cantando é pura sensualidade. Pelín morriñenta se cadra pero aquí xa entra o de facelo con cariño.

Michael Gray. Borderline.

Con este video vou ter que dar algunhas explicacións. Explicacións musicais máis que nada. A luxuria é o que ten. Revela cousas inconcebibles. Un video dunha realización correcta e uns logrados "a la par que discretos" efectos especiais.

Ella Fitzgerald. Summertime.

Era inevitable que non dese unha volta polos clásicos. Unha versión, coido eu, demasiado de jazz para o que nos ocupa, pero a voz desta muller sobe os niveis de xeito notorio. Noite calorosa de verán, corpos sudorosos baixo a luz de lúa, unha nebulosa de orixe alcólica diante dos ollos... A filmoteca está chea de escenas coma esta. Si non acaban todas como estamos pensando, casi.

Neneh Cherry. I got U under my skin.

A min este video gústame porque creo eu que é comodín. Vale para todo. Non define. Non encadra. Non clasifica. Esta muller empezaba daquela e a min sempre me gustou pero hai tempo que non sei nada dela.

E xa está. E agora que acabo, fico pensando nalgún alto cargo facendo este meme. Dende aquí quero animar a tod@s @s altos cargos a que fagan este meme e que o fagan público xunto coa súa declaración de bens que figura na páxina web da xunta. E que se teñen pensado emprender algunha acción disciplinaria contra min, informarlles que lévome moi ben coa asesora xurídica do meu sindicato.

Lamotrigina. Menuda elementa.

2007-03-26T18:01:00.000Z

Pois resulta que tés epilepsia, meu rei.

Que me dis?

Cóntoche. Velaquí está. Mira aquí. Non ves un cachiño de occipital metido para dentro?

Si. E?

Pois iso é unha cicatriz que é o que te provoca os episodios comiciais.

Pero que carallo de cicatriz si eu non levei na cabeza golpe ningún, nin tiven un accidente.

É igual. Ti tés aí unha cicatriz e punto.

Hai que foderse. E logo que foi; un golpe desde dentro?

Non tío. Nós chamámoslle cicatriz pero é unha malformación física do cerebro. Non é unha cousa grave quenindiola pero a ti provócache eses ataques epilépticos. Non era pola caluga por onde comezabas a ter unha sensación estraña?

Si.

Pois aí o tés. Non hai de que preocuparse. É algo leve e con medicación pódese tratar perfectamente e mesmo remitir por completo. E no remoto caso de que a medicación non chegase a ser efectiva, habería que plantexarse a posibilidade dunha intervención cirúrxica.

O que?

Non é nada, meu rei. Faino a miña nai cos ollos pechos do tirado que é.

Xa. Mira unha cousa. O das pastillas? Porque son pastillas o que me vas dar, non?

Pois si. Ou queres supositorios?

Si, que risa. De que son as pastillas?

Éche un anticonvulsivo de nova xeración que se chama lamotrigina.

Hostia! Que bonito!

É máis eficaz que os anteriores anticonvulsivos a base de ácido valproico e ten menos efectos secundarios.

Que ben.

Si. Vas comezar por 150 miligramos ao día. Se sentes mareos, somnolencia, insomnio, náuseas, vómitos, dores de cabeza, dores abdominais, perda de capacidade cognitiva, perda de memoria, tremores, irritabilidade, agresividade, confusión, erupcións cutáneas, complicacións hepáticas ou unha reacción alérxica xeralizada non te preocupes que é das pastillas.

E entón que fago?

Pides unha nova consulta e despois de ano e medio xa veremos que facemos. Algo máis?

Si. O da lamotrigina.

Que? Non che gusta? Quérela de fresa?

Ao final para que ven sendo?

A lamotrigina actúa inhibindo a liberación de glutamato, que é un neurotransmisor excitatorio, bloqueando as canles de sodio voltaxe-sensible para estabilizar as membranas neuronais.

Iso era o que quería saber, porque o meu primo está tomando lamotrigina e...

Tamén é epiléptico?

Non. Meu primo ten un trastorno bipolar maníaco-depresivo.

Tamén lle vale. E si ten unha depresión tamén.

Xa.

E con esta receita declaro oficialmente inaugurada esta epilepsia. Estás contento?

Home. Despois de estar cinco anos bailando por cardioloxía, traumatoloxía, neuroloxía, e que sei eu, facendo tacs, holteres, a proba de cristo na cruz, radiografías, ecografías, electrocardiogramas, electroencefalogramas, resonancias e analíticas varias e logo vés ti e disme que teño epilepsia, pois case vou dicir que estou contento. Polo menos xa sei o que teño.

Coño! Que ben o levas.

Xa veremos. Cando volvo?

Si tés sorte e non me dan no concurso de traslados, dentro de ano e medio.

Ano e medio? Vaime medrar moito a barba.

Hala. Vaite bonito.

OLLO CO CANON

2007-03-22T09:49:00.000Z

Sexamos críticos. Está claro que o goberno intenta “canonizarnos” a todos por culpa dos dereitos de autor. Pero detrás desta nova manipulación están, como non, as poderosas entidades de xestión de dereitos de autor (como a nosa afamada SGAE) e as multinacionais da música e do audiovisual. Habería que aclarar a tallada que estas veñen sacando tradicionalmente do pastel, porque ao final son elas, e non os artistas, as que se suben á parra. Por unha banda vemos as reaccións dos músicos, escritores, compositores, etc, que se amosan críticos co tema e buscan solucións máis ou menos caseiras. A saber: uns choran porque dis que non teñen para comer (casualmente estes son os que nos amolan día tras día coas súas folklóricas aparicións na pequena pantalla); outros, os menos, publicitan as súas obras a prezos razonables (solución esta que para min é a máis acertada, xa que todo o mundo queda “razoablemente” contento); e por último, os intransixentes que seguen as consignas das grandes discográficas e editoras e da SGAE, criminalizando todo o que non sexa apoquinar. Neste punto hai que subliñar que o prezo medio dos cd das produtoras independientes apenas variaron dende a entrada do euro, cousa que non aconteceu coas grandes produtoras que son, paradoxicamente, as únicas que poderían asumir rebaixas nos custos finais. Estas lévanse máis do 25% dos beneficios da venda do disco. Os artistas aspiran a cobrar o 4% dos dereitos de autor e unha procentaxe en “royalties”. Pero estes non soen pasar do 4% para artistas novos, e só acadan cifras maiores para aqueles que xa adquiriron posición de forza para negociar coas discográficas. En canto aos dereitos de autor, a SGAE quédase co 15% e a discográfica adoita reservarse o 50% (como sempre, a lei do máis forte). Total, resumindo: custo de produción: 4%; beneficios para o artista: 8%; resto: discográfica, distribuidora, vendedor, SGAE e impostos. Proceso creativo 12% vs proceso especulativo 88%.
Despois de ver o reparto da torta, cabe preguntarse se é lícito que o goberno nos queira vender a papeleta de que a piratería supón a fame dos nosos artistas. Non sei se noutros paises pasa o mesmo, pero aquí só catro ou cinco viven da música. O mesmo acontece cos escritores. Son as empresas discográficas e as editoriais as que están en cuestión, e son elas as que deben acomodarse á nova situación. Sempre foi así no mundo do libre comercio, e sempre recurriron a el para beneficiarse a conta dos consumidores. Pero, por vez primeira na historia, é o gran empresario o que chora e pide axuda ao goberno porque se sente ameazado polo pequeno consumidor. E logo, cantas tendiñas tiveron que pechar por culpa dos carrefours, alcampos e continentes de turno. A ver, cal foi o canon que lles permitiu continuar co seu negocio de barrio?
O que está a pasar coa música, co cine e coa literatura vai acontecer tamén cos xornais, cos comics, cos eventos deportivos, coa televisión de pago, etc. Con todo o que se poida dixitalizar. E logo, que vai ser, pagar un canon por cada imaxe, por cada información, por cada son? Oín que xa están preparando un canon para fotocopiadoras e faxes.
A problemas novos, solucións novas, digo eu. Ou é que vai ser sempre o mesmo. Mexan por nós e dis que chove. So falta que o Papa se sume a festa: a parte do “canon” e das multas, que te excomulguen. Que non? Tempo ao tempo. Acabaremos pagando canon por usar condóns.

ILPF. Imposto sobre a lectura das persoas físicas.

2007-03-20T10:08:00.000Z

Boas.

Ola.

Estaba interesado nun libro. Pódeme axudar.

Por suposto que si. Dígame que libro é.

Non é un libro en concreto. Gústanme as novelas históricas.

Entendo. As novelas históricas están no corredor da dereita, no expositor do fondo. Bótelle un ollo. Tamén pode consultar os títulos na máquina de fóra, si lle é máis cómodo.

De momento vou mirar nos andeis. Despois xa verei. Grazas.

...

Xa estou aquí de novo. Só unha preguntiña. Quería levar esta novela, pero só é unha copia da portada. Como é iso?

Nos expositores só temos copias das portadas para que a xente saiba os fondos bibliográficos que temos. Despois pregúntannos se está dispoñible ou non, e si o está, dámoslle o libro orixinal. Cada vez hai máis xente que consulta na máquina. Élles máis cómodo porque poden escoller por temáticas, por novidades ou por orde alfabética e saben si está dispoñible. Quere que lle confirme si pode levar este libro ou está prestado?

Grazas.

...

Está dispoñible. Lévao entón?

Si, por favor.

Ten ficha aquí?

Non é a primeira vez que veño. Que teño que facer?

Necesito o seu DNI para abrir unha ficha. Non precisa ningún tipo de carné. Con darnos o seu nome e apelidos nós localizamos a súa ficha e apuntamos os libros que leva. Os prazos para a devolución dos libros varían en función da novidade do libro. Os libros máis vellos teñen máis praz de devolución. Está interesado en ter unha tarxeta para usar a máquina de consulta?

Non o sei. Que vantaxes ten?

A parte de ser máis cómoda a consulta, pode retirar e devolver os libros dende a mesma máquina polo que non está suxeito aos horarios de apertura da biblioteca. Vostede ten un número segredo polo que a máquina o identifica e cárgalle o libro na súa ficha. É coma un caixeiro automático. Tamén os prazos de devolución son máis flexibles.

Xa vexo. Pois case mellor saco unha, non?

Practicamente todos os que teñen ficha aquí a teñen. Fágolla nun momentiño. Cantos cartos quere ingresar para facer os pagos?

Perdón?

Que cantos euros quere ingresar na tarxeta para que a máquina os vaia descontando cando se leve un libro?

Pero isto non é unha biblioteca pública?

É evidente que si.

E aquí préstanse os libros?

Si.

E como é que teño que pagar por levar un libro prestado dunha biblioteca pública? Non o entendo.

Hai unha directiva europea pola que todos os países membros deben establecer unha normativa que obriga ás bibliotecas que permitan o préstamo de libros a cobrar unha cantidade aos usuarios en concepto de cánon por dereitos de propiedade intelectual.

Pero como é posible? Logo deixa de ser un préstamo. É un aluguer.

Entendeuno perfectamente. Vai levar o libro?

Case non. Vou ver si o consigo no top manta.

QUEREMOS BIBLIOTECAS,
NON BIBLIOCLUBS

Máis información aquí e aquí

Abrazármonos.

2007-03-09T18:09:00.000Z

Recollendo o pano que deixou tevabuena, A Pirámide quérese sumar a esa iniciativa do abrazo terapéutico para facernos a tod@s máis felices a poder ser.
Xa nos gustaría a nós ofrecer abrazos polas consellerías adiante sen facer distincións de raza, sexo, categoría profesional ou grupo parlamentario. Algúns dan abrazos pero é por interese:

-Coño, conselleiro. Dame un abrazo, joder. Tenemos que hablar de lo mío.

E falar "do del" pódenos supoñer aos contribuíntes uns cantos miles de euros.
Cando vexo o vídeo, danme gañas de gastar ben toner da impresora, facer un carteliño en A3 e botarme polos corredores adiante. Xa estou oíndo a algúns:

-Pobriño. Este anda muy necesitado.
-Pobriño, pobriño. Pues que se vaya a un puticlub! Este no es sitio deeeeee...

E aí xa o calo eu dunha aperta forte. Ao final, ía ter máis xente á cola que o rexistro de presidencia.
Si alguén ten pensado facer algo similar ou sabe dalguén, que o comunique, e se me cadra cerca, pois ata vou coa familia.
Máis nada. Un abrazo a tod@s.

O benestar da Vicepresidencia.

2007-03-01T15:51:00.000Z

Despois dos desagradables incidentes ocorridos nas "toupeiras" de San Caetano, a Vicepresidencia está a aplicar, de xeito exquisito, medidas innovadoras para que a paz e o bo rollito volvan a prevalecer no habitual desenvolvemento das súas funcións. Na Pirámide estamos seguros de que así será.

Debilidades literarias

2007-02-22T10:46:00.000Z

Grazas ás entradas de Moucho Branco comezamos a entender na Pirámide o que é iso de facer memes. Como membro máis toupa da pirámide, voulle botar peito e propoñer un aquel. Se non asemella meme isto, é que non entendín nada e vou ter que ir a unha pasantía. Agradeceríavos que me fagades saber o voso parecer porque xa teño bastante con ser funcionario para que ademáis sexa funcionario parvo (nada de risitas, facédeme o favor).

Aí vai. O outro día, facendo iso de cambiar de canle televisiva a fume de carozo (zarping ou algo así), parei nunha serie televisiva na que unha moza víase obrigada, por cuestións académicas, a confesar cal era a súa novela favorita. Confesou, máis o profesor considerou obxecto de discusión si a novela escollida estaba dentro das grandes obras mestras da literatura universal. Evidentemente non o era e a moza avergoñouse da súa elección.

A cousa ven sendo confesar a novela que consideras favorita pero que consciente e obxectivamente sabes que non figura dentro da lista das grandes obras literarias recoñecidas universalmente.

Eu recoñezo que a miña novela favorita é "Posesión", de A.S. Byatt. Ista novela valeulle á autora a concesión do Booker Prize americano e tivo grande éxito no seu tempo. Mesmo hai un par de anos, fíxose unha penosa adaptación cinematográfica que en absoluto lle fai xustiza.

Son dúas historias en tempos distintos pero con vencellos evidentes nas que autora realiza un estupendo exercicio de creación literaria dentro da propia novela e que é a que a salva de ser considerada un folletín romántico. O coñecemento da época e da literatura na que se desenvolve a novela xa me gustaría para min (anglófilo histórico empedernido) e iso ten moito que ver na miña escolla. Aínda así, non me custa moito confesar que esta novela non se achega ás grandes obras literarias. Como dicía Jane Austen "A metade do mundo non entende os praceres da outra metade".

AVISO: si alguén menciona "Los Pilares de la Tierra", choro.

A Xunta como esperpento.

2007-02-16T19:21:00.000Z

Un funcionario da xunta está cabreado co secretario xeral da súa consellería. Está a facer funcións que lle corresponderían a outro traballador con unha categoría profesional superior. O funcionario comproba que noutras consellerías as funcións que está a realizar están efectivamente desenvolvidas por persoal de superior categoría profesional. E non só iso. Están a cobrar un plus por desenvolver esas funcións.

O home cabréase máis e fala co seu secretario xeral para expoñerlle a situación. O secretario entende a súa postura pero non vai facer nada ao respecto. O funcionario dille que si non cobra, polo menos, o plus que cobran os seus compañeiros, deixará de realizar as funcións que non lle corresponden. O secretario advírtelle que a liña entre as funcións que lle corresponden e as que non lle corresponden é tan fina que unha reclamación xusta pódese converter nun expediente disciplinario.

O funcionario decide poñerse en contacto cos servizos xurídicos do seu sindicato para considerar a posibilidade de reclamar xudicialmente as cantidades que lle corresponden polas funcións encomendadas. Os servizos xurídicos, despois de comprobar e revisar as probas que demostran categoricamente a legalidade da reclamación do funcionario, deciden facer denuncia formal da consellería en cuestión ante a maxistratura de traballo. Todo parece preparado para un xuízo en toda regra. Un de tantos entre as consellerías e os seus traballadores.

Pero, de súpeto, o caso da un xiro de inesperado. O funcionario, posiblemente despois de tomar algunha substancia estupefaciente (senón non se entende) e sen coñecemento dos servizos xurídicos do seu sindicato, decide por propia iniciativa consultar a documentación do seu caso co asesor xurídico da consellería á que pertence e que será quen a represente legalmente no xuízo. O funcionario, inexplicablemente, pon en antecedentes ao asesor xurídico (ao que non coñece de nada) da reclamación que cre xusta, amósalle a documentación presentada en maxistratura e pídelle opinión sobre as posibilidades de gañar o xuízo. O asesor séntese un pouco sorprendido pola ilóxica manobra que o funcionario está a facer. Inmediatamente estuda ben polo miúdo a documentación que lle achega o funcionario, consulta algunha lexislación ao respecto e pide opinión a outros colegas sobre a situación. Despois dun tempo de fonda reflexión, o asesor devólvelle a documentación ao funcionario e nun ton entre serio e dramático sentencia:
-Tienes todo bien atado, fulanito. A por ellos.
Nin que dicir ten que quen perdeu o xuízo foi a consellería.

Uniformes na Xunta.

2007-02-15T12:44:00.000Z

Na Pirámide temos un sinvivir con isto do uniforme das galescolas. Non xa o dos nenos e nenas, que se nos antolla imprescindible vista a gran cantidade de pinturas de dedos e outros artiluxios de manchar gravemente que proliferan polos establecementos do ramo; si non tamén aos profesionais que exerzan dentro do radio de acción desas máquinas de deixar todo perdido que son os cativos e cativas. Só agardamos que os deseños desas necesarias vestimentas non teñan como referencia o uniforme da selección galega de fútbol.

Á Pirámide gustaríalle ter algo similar. Non se nos entenda mal. Referímonos a ter unhas recomendacións no vestir, un estilo, unha liña de moda. Nada máis lonxe de pedir que se faga un concurso para presentar propostas de uniforme para os funcionarios públicos estilo persoal das liñas aéreas ou das grandes superficies comerciais. Non é nada diso. Nós pensamos que a administración pública galega debe dar exemplo á hora de conservar e promover certos valores culturais que emanan do máis fondo do noso país e acompañar activamente certas celebracións populares e participar nelas sempre que non obstrúan o normal funcionamento do traballo administrativo. Para iso nada mellor que o uso por parte dos funcionarios e funcionarias (independentemente do seu rango ou categoría) dunha indumentaria alusiva que simbolice o apoio da administración a estes xeitos de expresión e celebración colectiva. Para iso, cómpre constituír un consorcio (palabra de moda ultimamente nas altas instancias administrativas) formado polas Consellerías de Cultura e Presidencia, o Consello da Cultura Galega e unha representación da cidadanía (non esquezamos o da Xunta 2.0). Este consorcio tería coma funcións fundamentais as de investigar, rexistrar, conservar, consolidar e promover as diversas celebracións e eventos de orixe popular espalladas polo noso país e establecer unhas medidas concretas dentro da administración pública galega, de xeito que a cidadanía teña constancia directa do apoio inequívoco da Xunta de Galicia ás diversas manifestacións culturais galegas.

E que mellor maneira de demostrar ese apoio que divulgar unha serie recomendacións de actuación (dentro do horaio laboral se entende) entre o persoal funcionario para acompañar estas celebracións tradicionais sempre que, insistimos, non interfiran no normal funcionamento das institucións. Hai exemplos evidentes nos que o apoio e participación por parte dos traballadores da administración a determinados eventos populares sería incompatible. A Romería dos Caneiros de Betanzos sería un deles, debido ao pouco calado dos coquetos estanques existentes en San Caetano. Ou a Rapa das Bestas de Sabucedo (aínda que máis dun tería elixidas a bestas con tempo).
Pero hai outras moitas festas populares que serían de doado apoio e participación por parte dos funcionarios e funcionarias. Unha delas é a que se está a celebrar actualmente e que chegará ao seu culme o martes que vén. Ven sendo o entroido. Porque, qué nos costaría a nós atender aos administrados e administradas ataviados cunha perruca rechamante, unhas falsas gafas de cú de vaso e unhas barbas fidelianas mentres os poñemos perdidiños de fariña aderezada cunhas formigas borrachas de vinagre e lle compulsamos a documentación que se lle require ao mesmo tempo. Estas cousas parece que non, pero estreitan "sobremanera" os lazos entre a cidadanía e a administración pública.
A Pirámide está a facer propostas de indumentaria administrativa para os efectos oportunos. Nada que limite a liberdade de movementos ata as cafeterías nin impida a cómoda visión de correos electrónicos con arquivos anexos de dubidoso gusto. A foto como exemplo. Calquera dirixente político en proceso de negociación estatutaria podería levar este atuendo sen perder nin un chisco de credibilidade. Moi ao contrario. Cremos que, ben levado, podería rachar con calquera postura inmobilista. Non hai nada coma estes pequenos detalles de amor polo país, como sería o caso, para favorecer o entendemento entre todos os galegos e galegas e levar ao país "hasta el infinito y más allá" .

Mira a quen levas no coche.

2007-02-14T20:03:00.000Z

Moita rabia lles dá aos americanos comprarlle petróleo a Venezuela. Pero non lles queda outra. O día que se crucen, mi madriña. Só teñen que remexer no arquivo de guerra, sección "aforrar jasolina". Abonda cambiar o de Hitler por Hugo Chávez e listo.

Onde hai confianza...

2007-02-14T12:10:00.000Z

Pola mañá.
Teléfono:
Hoxe teño que ir a servizos centrais. Que tal si quedamos todos para tomar un café, que hai moito que non nos vemos. Que che parece?
Estupendo. Vouno intentar.
Ata despois logo.

Pola tarde.
SMS
Síntoo.
Non importa. Xa estou afeito.
Síntome culpable. Que podo facer para compensalo?
Non me molestes.

Unha semana despois. Pola mañá.
Correo electrónico:
Estou angustiada. Xa non podo máis. Chámame. Teño que comentarte algo importantísimo e non teño con quen.

Ao día seguinte. Pola mañá.
Correo electrónico:
Bueno. Está ben. Como queiras. Si queres que deamos por finalizada a nosa amizade pois facémolo. Eu intenteino todo. Nin sequera constestas aos meus correos. Conteillo a Gelita e non daba crédito. Agora é decisión túa pero si xa non somos amigos creo que é por un motivo un pouco ridículo, non che parece?

Tres días despois. Pola mañá.
Teléfono:
Ola
Ola. Es ti?
Si. A veeeeeeeeer. Que pasou?
Non me volvas facer iso nunca máis. Estiven preocupadísmia toda a semana. Nin me chamaches nin me respostaches aos correos.
Acabo de abrir o correo agora mesmo e quedei sorprendido. Foi por que che escribin que non me molestases non?
Si. Paseino fatal.
Pero si era unha desas bromas que nos facemos. Como cando falamos por teléfono e nos dicimos: me aburres, chau, e colgamos.
Si, pero como me sentía culpable por deixarte colgado no café pois pensei que te enfadaras de verdade.
Xa o imaxinei.
E logo por que non me chamaches?
Non sei.
Ai. Fas comigo o que queres. Somos amigos logo?
Por suposto. Que era o que me tiñas que comentar tan importante?
Nada. Era para ver si me chamabas e saber si estabas enfadado. E como non chamabas pois sentinme máis culpable aínda. Paseino fat…
Me aburres, chau.

Xunta 2.0

2007-02-10T22:12:00.000Z

A través de vieiros temos coñecemento de que o presidente presenta a "Carta de dereitos cidadáns de Galicia". O documento véndese como unha relación concreta e detallada dos dereitos fundamentais que asisten ao cidadán na súa relación coa administración galega. Non sei onde está a relación detallada (e ben que mirei as 16 follas con letra en tamaño grande). Ao mellor é que tiñamos no maxín a Declaración dos Dereitos Humanos onde veñen clariños e un por un os dereitos que, só en teoría desgrazadamente, nos acollen a todos e a todas. Non é así. Ven sendo unha declaración de intencións coa que se pretende abrir a administración á cidadanía; que participe no desenvolvemento de propostas normativas que recollan de maneira explícita os dereitos que a defendan ante a administración pública. A Pirámide, xa leva bastante tempo nisto de traballar na xunta e esta carta, sobre todo os oito puntos do apartado "A participación como método", chéiranos a palla administrativa. Nós propoñemos que a palla administrativa sexa elevada á categoría de xénero literario. Coa ciencia fición andaría así, así. Ven sendo a arte de xustificar de maneira lóxica e coherente os feitos ou intencións máis arbitrarios e demagóxicos. Algunhas propostas de pagamento son dignas de publicación editorial. Detrás de cada auxiliar administrativo pode haber todo un talento literario por emerxer pero, lamentablemente, os seus textos non irán máis alá dun arquivador coa partida orzamentaria do ano en curso escrita por fóra.
A xunta 2.0 é unha palla administrativa lóxica e coherente. Do melloriño que se leva feito en moitos anos; pero nótase que non está feita por un profesional. Posiblemente a escribise algún asesor de gabinete. Agora, calquera se mete a literato.

A política da subvención

2007-02-06T10:13:00.000Z

-Buenos días, política lingüística?

-Si, aquí é. Bo día.

-Quería saber si por ponerle el nombre a un hijo en gallego dan una subvención.

-Pois non señor, non hai ningún tipo de axuda para iso.

-Está seguro? Porque yo oí que desde hace tiempo política lingüística da subvención por ponerle el nombre a los niños en gallego.

-Pois a persoa que llo dixo está errada. Non hai ese tipo de axudas, nin as houbo en ningún momento. O que si hai son axudas ás empresas para promocionar actividades en galego nas que se inclúe o nome da empresa pero, loxicamente poñerlle o nome en galego aos nenos non forma parte destas axudas.

-Pues quien me lo dijo lo sabe en primera persona y le dieron me parece que unos 400 euros.

-Pódolle confirmar que nin esa persoa nin ningunha outra recibiron cartos de política lingüística por poñerlle o nome en galego a un neno.

-Pues me cuesta creer que la persona que me lo dijo me mintiese pero de todas maneras me parece que sería una forma muy buena de promocionar el gallego.

-Pois dígolle que non é a primeira persoa que fai esta pregunta. Máis xente coma vostede está interesada en recibir cartos por poñerlle o nome en galego ao seu fillo ou filla. De todos xeitos, si vostede segue interesado en buscar un nome en galego, política lingüística ten unha sección de asesoramento lingüístico que lle podería axudar a buscar o nome que máis lle guste para o seu fillo.

-Bueno, yo estaba interesado en la subvención pero si no la hay ya le ponemos otro nombre. Muchas gracias. Buenos días.

O material laboral da administración

2007-02-02T15:06:00.000Z

Cando ingresas na administración, a lexislación di que tes que asinar oficialmente a toma de posesión e xurar a constitución española (trámite que algúns non fixemos pero aos que se nos aplicou o do valor do soldado). Despois, unha vez reclutado, pasas por intendencia e danche unha identificación e material laboral a utilizar en función do posto que desempeñes.
Isto que vedes na foto é a parte máis importante do material do que se nos fornece. Antes, estas ferramentas de traballo eran máis grandes e pesadas e contaba moito a habilidade e a experiencia para facer un correcto uso delas. Agora os materiais son moito máis lixeiros e mesmo se poden facer coquetos estoxos de deseño moi útiles en momentos de "standby" ou localizacións persoais inesperadas.
O feito de que o estoxo sexa transparente (alén da cor azul e a imaxe corporativa insertada) xustifícase polas extremas medidas de control que impiden levar este tipo de improvisadas armas de destrución dixital (destrución dos dedos se entende) nas sedes administrativas, a non ser que os servizos de seguridade establezan con elas un contacto visual previo. Deste xeito favorécese a distinción da xente que é funcionaria da que non o é.
Debe quedar claro que o uso destas ferramentas de traballo é moi perigoso, non debe facerse diante de nenos, nin de mulleres embarazadas nin de administrados especialmente sensibles ou nerviosos cando contemplan este tipo de situacións. En caso de dúbida débese consultar co xefe de servizo.

Escoitar música é un pracer... ás veces.

2007-01-30T10:16:00.000Z

Isto vai dedicado a calquera que saiba aprezar a boa música. A diva do "bel canto" Florence Foster Jenkins deleitanos con esta aria divina gravada no Carneggie Hall en 1944. Ao longo da súa carreira esta millonaria artista tivo varios pianistas que a acompañaban (a maior parte baixo pseudónimo) e que demostraban a súa pericia na improvisación. Tendes máis información aquí

Alguén quere unha rifa?

2007-01-27T23:53:00.000Z

Verdadeiro ou falso? A xogaaaaaaaaaaaaar.
O que acerte entrará nun sorteo dun auténtico e xenunino porco do país
que pode pasar a recoller en Vietnam.

Gústame Jane Austen pero estoume quitando.

2007-01-24T17:24:00.000Z

Pois si. Gústame Jane Austen. Recoñézoo. Isto na administración é delito. Facer algo sabendo que está mal facelo chámase prevaricación. Non me importa. Chamádeme delincuente se vos place. Denunciádeme. Que toda a forza da "Operación Malaya" caia sobre min. Eu só quero declarar e estar tranquilo.

Eu comecei a delinquir sen me decatar. Son moi dado a navegar polas seccións de publicacións das consellerías. É un vicio coma outro calquera. Outros encanutan fotocopias do DOG. Nunha das miñas singladuras polas páxinas xunteiras, fun dar coa colección "As letras das mulleres" que coeditaban o Servizo Galego de Igualdade e a editorial Sotelo Blanco. Presentaban dous novos volumes. "Un cuarto de seu" de Virxinia Woolf e outro libro: "Orgullo e Prexuízo" de Jane Austen. O de Virxinia Woolf pareceume droga dura pero o de Austen antollóuseme. Total, por probar, non ía pasar nada. Movín un par de contactos e fíxenme con un exemplar. O deseño da cuberta non era precisamente agradable pero a encadernación era boa. Eu xa son moi anglófilo sen que me porfíen (historicamente falando) e o estudo introdutorio xa me meteu en materia. A tradución era boa e coidada.

Comecei. Un par de páxinas. Vaia folletín! Insisto. Moi suave. Un par de páxinas máis e alá vai un capítulo. Sen darte conta xa tés tres ou catro lidos. Cando volves ao mundo real levas duascentas páxinas sen te decatar. Acabei o libro nun par de días (527 páxinas). O peor ven despóis. Afaste ao estilo peculiar de narración (moi barroco e empalagoso) e cando te dás conta estás escribindo aos amigos e amigas correos electrónicos ao xeito. "Sería ousado pola miña parte atreverme a vos pedir quedar para ir ao cine? Confío na vosa bondade e bo xuízo e non me incomoda afirmar que ides considerar a miña proposta tan acertada como agradable." Qué? Hai síndrome ou non hai síndrome?

Aínda tendo ansia, non fun quen de ler outra novela da Austen. Sería ir directamente á sobredose. Preferín dar unha voltas darredor para ver que pasaba. Lembrei que tiña na casa un libro sobre a correspondencia entre Jane Austen e a súa irmá Cassandra. Unha desas tolemias que che dan no Norte Inglés cando andan coas Semanas de Saldos Fantásticos. Collín ese e outro das irmás Brontë (xa sei que me teño que mirar o da anglofilia histórica). O libro chegoume para outro par de días pero eu quería máis. Xa non tiña criterio propio. Andiven vagando polas librarías na procura de bibliografía sobre Jane Austen. Pasei vergonza pedindo que me encargasen algunha que outra biografía. Seguía sen me atrever a ler outra novela súa. Sabía que despois diso viña o abismo. Ao fin, merquei dúas biografías na sección de libros do Norte Inglés (non teño remedio). Comecei pola máis completa. Tiña colacao de Tojeiro para un par de semanas. Na casa mirábanme mal. Tiven que ler ás agachadas. Rematei pero seguía con ansia. Collín a outra biografía pero era moi frouxa. Un sucedáneo. Mergulleime na Rede a buscar algo que me calmase. Atopei o que se me antollaba todo un paraíso. Sociedades Jane Austen nas máis variadas partes do mundo, casas-museo nos lugares onde viviu, congresos internacionais onde se trata á autora e a súa obra dende a perspectiva máis inpensable. Tendas con todo tipo de excéntricos artigos promocionais. Festas conmemorativas. Lecturas teatrais das súas novelas. Adaptacións cinematográficas, fondos documentais, etc. O éxtase.

O enganche continuou. Lin un libro de Espido Freire (tamén adita) e unha veciña pasoume en dvd a versión de "Orgullo e Prexuízo" que a BBC fixo no 1995 e que todo austeniano ou austeniana considera a mellor adaptación ao cine de cantas se fixeron (incluída a que se fixo o ano pasado e que ven sendo pésima). Aquí xa toquei fondo. Decidín desfacerme de todo e borrar a Jane Austen da miña cabeza. Paseille os debedés a unha amiga. Gustoulle. A ela e a un montón de xente máis. Agora cúlpome a min mesmo por espallar esta adición polo país adiante.

Pero estoume quitando. Pouco a pouco. Merquei outra novela dela antes do verán pero só vou pola páxina cen e hai un mes que non a collo. A familia fálame de novo e ven que fago un esforzo por deixar atrás todo este pesadelo. Non podo dicir que non me guste porque é mentira pero todo, na súa xusta medida, non pode ser malo.

A VER, QUE PASA COAS BICIS?

2007-01-18T07:25:00.000Z

Semos uns poucos bichos raros os que, no medio do inverno, dásenos por movernos en bici. E non é por dar unhas reviravoltas pola citi, que isto no é Amsterdam. E que se botas contas, a pé non te chega o tempo a nada e en coche, aínda menos, e asemade acabas cabreado. E por Deus, non me veñades con iso de que Santiago é unha aldea; probade a movervos andando (por exemplo) dende a Xunta ao estadio universitario, logo ao centro e, de postre, á Area Central. En bici: pouco máis de media hora; andando: hora e media; en coche: aseghún o que axude o tránsito. Para resumirmos, Santiago xa non é unha aldea e cumpriría que se fosen habilitando vías alternativas para bicis. Claro que, pola marcha que leva a cousa, iso entra no apartado da ciencia-ficción. Iso si, no medio deste deserto de propósitos veño de albiscar algúns agromos de esperanza: comezan a medrar, coma cogumelos, os aparcadoiros de bicicletas. ¿Por que tanto aparcadoiro e tan pouco (ningún) carril-bici? Ata un tonto coma min pode dar coa resposta: porque atornillar catro ferros ao chán non supón obras nin investimentos significativos. Total ao final, o que importa é a intención.

Así están as cousas: vou pisando o acelerador (léase piñón longo) para chegar a tempo a escola de idiomas, que non está precisamente céntrica, e cando chego... toma! acaban de instalar outro aparcadoiro. Pois mira, eu sigo atando a bici á barra das escaleiras que é máis doado e non se molla tanto a bici. E non son o único. Polo menos que lle instalaran unha marquesiña... Que se metan o aparcadoiro polo Q.

E xa postos, se me deixades esbardallar un pouquiño máis, e sen que veña a conto, vou facer unha somera relación de cousas polas que os ciclistas tentan saír dos arcéns das estradas, aínda a risco de que che deixen xordo a pitidos ou te succione un camión a 100 km/h: baches, quitamedos, animais mortos, moreas de gravilla, restos de coches, cristais, lixo, coches mal aparcados, peóns, sumidoiros, maleza, sinais mal ubicados, obras, desaugues, etc. etc. Pior aínda, cando de súpeto desaparece o arcén porque entras nun paso estreito, nun acceso a autoestrada ou unha macro-rotonda. Asegúrovos que é unha experiencia acojonante. Iso sí o que gañades en adrenalina o aforrades en modernas atraccións de feira.

Total: as bicis son para o verán. Por sorte só quedan cinco mesiños para o San Xoán...

Un pouco de autobombo.

2007-01-16T15:23:00.000Z

Quen nos ía dicir a nós, pobres traballadores e traballadoras piramidais da pública administración, que iamos saír en Vieiros (no pequeniño recuncho do blogomillo). Agora si que a fixemos boa. Disto van saber polo menos os gabinetes de prensa da Xunta. Un saúdo moi cordial a todos eles e elas. Non vaia a ser o demo...

O bazar chinés da Xunta

2007-01-15T14:28:00.000Z

A quen non lle deron un agasallo de promoción? Referímonos a eses chismes que os bares, froitarías, gasolineiras, bancos (estes menos, loxicamente) e outras empresas e establecementos dan para quedar ben coa clientela.
Durante moito tempo o presente por excelencia foi o calendario (tanto o de colgar coma o de levar na carteira). Onde van eses calendarios cos animais en pose riquiña ou a virxe da Macarena?
Outro agasallo moi usado hai anos era o chaveiro. Cantos bares, tabernas ou mesóns non tiveron no chaveiro o seu principal obxecto de decoración.
Despois, o regalo promocional fíxose máis variado. Bolígrafos, borralleiros, axendas, camisetas, pins, chisqueiros, paraugas, gorras, maletíns, carpetas, alfombras para o rato, cadernos, estoxos, figuriñas e calquera outra cousa que podedes atopar perfectamente nun bazar chinés ou nunha tenda de todo a un euro.
Damos por suposto que as empresas fan este tipo de presentes como método de captación de novos clientes ou como premio á fidelidade dos de toda a vida. Tendo un descoñecemento case total do funcionamento da mercadotecnia damos por razoable este tipo de estratexias empresariais (a onde vas tolo? a onde van todos). O que non nos cadra é cando a empresa non precisa facer unha estratexia deste tipo porque exerce un monopolio sen límites. Que sentido ten promocionarse entre os clientes si a estes non lles queda outra?
Insistindo no noso descoñecemento da mercadotecnia, non acabamos de entender por que unha das maiores produtoras e consumidoras deste tipo de presentes é a Xunta. Aquí chámanselle regalos promocionais ou de cortesía segundo o seu valor e a quen van destinados (si os dan a tododios nunha presentación, son promocionais; si os da o xefe de turno son de cortesía).
Algúns forman parte de campañas publicitarias que promoven iniciativas políticas que fan que se queden máis doadamente na memoria (quen non se lembra do “Seguriño”). Outros teñen a misión de agasallar á personalidade ou ao alto cargo de turno para abrandalo ou predispoñelo a favor.
Moitos destes obxectos non saen da mesma administración e pasan a ser moeda de cambio entre departamentos como pago na axilización de trámites. A presteza e celeridade na xestión é proporcional ao valor ou número de agasallos que se fagan. Pobre do departamento que non teña algún tipo destes artigos de promoción; arríscase a ter ralentizados decisivos procesos administrativos. Neste aspecto, hai departamentos produtores (direccións xerais de actividade pública) e departamentos consumidores (intervencións, asesorías xurídicas, secretarías de conselleiros e conselleiras habilitacións, inspeccións, ...). O tráfico deste tipo é de sobra coñecido no eido administrativo e non faltan funcionarios e funcionarias que van aos departamentos produtores preguntando descaradamente: aquí que dáis?
É tal a variedade deste tipo de presentes que rímonos todos do “frikismo” privado. Por iso amosaremos de cando en vez algún destes agasallos de promoción ou cortesía para que vexades as infinitas posibilidades que a administración ten de quedar ben.
Na foto (tirada ao máis puro estilo da espionaxe clásica) podedes ver a embalaxe dun auténtico “MP3 Digital Music Player”. Se cadra, forma parte dunha desas decididas e necesarias inversións en I+D+I que fan que Galicia avance con seguridade cara sociedade das novas tecnoloxías. Parece que a cousa conta co beneplácito e a pasta da Unión Europea (non fai falta máis que mirar o logo coa bandeirola das estrelas a carón do da xunta) pero é posible que esteamos errados e non deixe de ser que o trebello está fabricado segundo as normas e directivas da Unión que regulan o consumo de agasallos promocionais. Este trebello encádrase na categoría de agasallo de cortesía polo seu valor e innovación no eido do “para ti, para que me debas un favor”. Nestas cousas, o valor é proporcional ao secretismo da súa existencia.

AVISO:
A Pirámide, na súa obriga de non deixar co cú ao aire as súas fontes, non respostará a ningunha ansia de saber cómo pode un facerse con un trebello coma este nin calquera outro que aquí figure. Que a Xunta faga un bazar institucional con sucursais en todo o país. A mágoa é que daquela estas cousas serían de pago.

Sospeito que subes ou baixas.

2007-01-08T16:19:00.000Z

Despois de ano e pico de goberno bipartito, estase a crear certo dilema no seo da administración pública. A cousa comeza como segue.

Coñecido é o uso indiscriminado de asesores que facía o goberno de Fraga. A maior parte como pago de favores ou como ETT pública para familiares de afiliados merecedores de tal honra por ser iso: afiliados. Moito teñen denunciado os sindicatos do ramo tal exceso, ao ver que a administración pasaba a ser unha coordinadora de fundacións e empresas públicas que, en moitos casos, non tiñan outra función que a de empregar a persoal que tiña certificado de “adhesión a la causa”.

E chegou o “Nunca Máis” e o “Hai que botalos”... e botámolos. Houbo un acordo de goberno para que a cousa mudase e houbese un xiro de 180 graos. E chegou o bipartito á administración con ideas (ía poñer moitas ideas pero non estou seguro) e fixo, supoño eu, unha análise da situación. Unha recua de altos cargos por cesar (funcionarios de carreira a maioría) que pasaban a disposición dos novos gobernantes para situalos onde tivesen a ben, pero sempre na categoría que lles correspondería por lei (a máis alta, que xa se encargaron no seu tempo de que así fose). A xunta encheuse de ex altos cargos vagabundeando polos corredores e ofrecéndose ao consello asesor, fundación ou empresa pública de turno para rematar coa vergonza que lles supoñía compartir despacho ou departamento con quen antes eran simples subordinados, sen unha función adxudicada que non fose a de ler “El Choteo Gallego”.

Aos cargos medio-altos (falo de subdirectores xerais e xefes de servizo), tamén lles chegou o seu tempo e foron cesados a maior parte. Pero cómo encher estes postos que por lei deben exercer funcionarios de carreira da máis alta categoría e con experiencia na xestión e na administración? Pois é ben doado. Cos mesmos que foron cesados pero en diferentes postos. Non ben cesaban nunha consellería cando á semana seguinte aparecían noutra con un posto similar ou mellor. Os mesmos con distinto traxe.

Despois de feita a análise, que eu supoño que se fixo, o goberno acordou que o persoal funcionario de alta categoría non podía ser de fiar polo que, para levar adiante o seu programa debía de proverse dun número elevado de asesores e gabinetes que fixesen o traballo que, en teoría, debían facer os funcionarios sospeitosos de non adhesión. O número destes asesores (toda xente JASP) incrementouse considerablemente mesmo ata chegar a un 40% do persoal nalgúns departamentos. O número de fundacións, empresas públicas ou consellos asesores non mudou substancialmente polo que a situación da administración é a de manter aos ex-altos cargos de Fraga recolocados e aos asesores de agora recén colocados. Os sindicatos (algúns máis e outros menos) denuncian a situación. Mesmo a CIG fai máis fincapé nas consellerías ao cargo do BNG nas denuncias de excesos na contratación de asesores e de falta de ética e obxectividade no desenvolvemento das súas funcións.

Para non facer evidente un choque entre dúas maneiras paralelas de traballar dentro do nacionalismo (política e sindical), o grupo político nacionalista promove certas opinións mediante artigos en prensa e posicións políticas internas nas que se xustifica a actuación do goberno do seguinte xeito:

Sendo evidente que para facer un cambio no país e tal como está o sistema clientelar herdado do PP na administración pública, non se pode confiar nos altos funcionarios para levar a cabo as tarefas de goberno se non se quere caer na trampa do obstrucionismo. Ante isto, cómpre traballar con persoal de confianza, aínda que ese persoal non sexa funcionario nin teña idea do que é a xestión administrativa. E aí vai o dilema. Qué deben facer os sindicatos? Denunciar o exceso alarmante de contratación a dedo de persoal de gabinete co gasto arbitrario de fondos públicos que iso supón, ou calar a boca e xustificar a falcatruada como mal menor para levar adiante as iniciativas que sacarán ao país do atraso no que estaba na era Fraga? Qué é mellor, denunciar actos eticamente reprobables dentro da administración pública (sexan feitos polo goberno que sexa) ou xustificalos polo ben da sociedade galega?

Éche un bo dilema e calquera das opcións podería ser razoable, pero o verdadeiro problema desta situación segue sen resolverse e non é outro que a utilización partidista da administración pública e a desconfianza do goberno, sexa o que sexa, na obxectividade do funcionariado (que coma o valor do soldado "se le supone"). Despois de todo (ou a pesar de todo), os traballadores da administración pública forman parte da sociedade galega e tamén a eles se lles pode aplicar algúns dos tópicos que a mal definen. Sinto ter que acudir aos tópicos pero aquí poderiamos falar de “depende” e “non se sabe se subimos ou baixamos”. Parece ser que iso en política non é ser obxectivo; é ser sospeitoso.

OLLO COS REIS

2007-01-04T13:11:00.000Z

... e entón, sentadiñas como estaban cada unha na perna de Baltasar, a Luísa falou primeiro: "como este ano fumos moi boas, queremos, queremos... ser famosas e que nos lembren por sempre", e a Gelita engadíu "iso, iso, e que nos fagan unha estatua na alameda!!!". E "pum!!" o rei negro, que é o máis milagreiro, concedéulles os desexos. E colorín colorado, este conto xa está rematado.

De onde veñen os Reis... agora?

2007-01-02T21:41:00.000Z

E Aznar e o seu amigo Bush puxéronse a falar destas datas do Nadal e Jose comentoulle o dos Reis de Oriente que veñen por estes lares cada ano:

-Pero de Oriente, Oriente?
-Si home, si. Cargadiños de regalos veñen.
E non ben dixo isto o "inocente" expresidente cando xa Bush estaba montando un operativo para parar todo canto comando en camelo se achegase a terras occidentais en defensa da liberdade e a democracia.
-Pero como non me contaches isto nas Azores, Pepe? dicíalle Bush mentres collía o "bibliófono" por se deus lle dicía algo ao respecto.
-Xurxo, coño! que xa tiña a carta escrita. E como non cheguen os reis, vaise montar un pifostio que nin o de Irak.
-Non te preocupes. Xa teño xente traballando niso.

Fomos tomar un café.

2006-12-30T22:30:00.000Z

Desculpade que non escribamos moito esta tempada.
Estamos de traballo ata arriba.

He, he. Estamos a brincar.

Café administrativo para todos.

2006-12-28T23:34:00.000Z

Todos e todas coñecemos e, en ocasións, tememos á administración pública. E cando dicimos todos e todas estamos a incluír aos que traballamos para ela. Na Pirámide, a gran maioría levamos máis de oito anos traballando para a administración, condea que levamos con resignación, si se nos permite a presuntuosidade. Cando un comeza a traballar nisto, sospeita que un número inimaxinable de leis, decretos, ordes, normativas, artigos, regulamentos, parámetros e criterios obxectivos van a rexer a nosa vida laboral e que o seu descoñecemento evitará que o noso traballo transcorra o máis felizmente posible. Como vedes, non estamos tan lonxe de ser uns administrados ao outro lado do mostrador.
A sabedoría de toda esa maraña normativa vaise comprendendo tamén da mesma maneira que os administrados: o boca a boca. Xa sabedes como vai iso. Ti contas que tés que pedir un papel na administración e non sabes que facer. Outro diche como tés que facelo do xeito "oficial" (que ao final sempre é o máis engorroso) pero que non o fagas así porque el xa o fixo antes e non amañou nada e que é mellor que fales con fulanito e menganita e non terás problema. Falas con fulanito, fulanito non coñece á persoa que che contou a leria e non sabe de que lle estás a falar. Vas a falar con menganita. Menganita tampouco coñece á persoa coa que falaches pero algo sospeita do tema en cuestión e remíteche a outro fulanito que é o que leva iso e que sería o que te atendería sin ter que falar con ninguén. Ao final vas a onde tiñas que ir pero con tres funcionarios pensando que es parvo.
Poñamos dous exemplos universais:

Exemplo 1:
-Boas, veño a pedir o certificado.
-Pero isto xa non está en prazo para solicitalo. Ten que agardar ao ano que vén (o administrado está de sorte porque o están atendendo en galego).
-Pero é que díxome fulanito que viñese a falar con vostede e que xa mo daban no momento.
-Non sei quen é fulanito pero si lle dixo iso, fale con el directamente e a ver si llo soluciona. Dende logo aquí non llo podemos facer este ano.
-E logo a onde vou?
-Vaia a información e pregunte se lle deixan mirar o DOG e alí xa ven todo moi ben explicado.
- Moitas grazas.
-Non hai de que.

Exemplo 2:
-Boas, veño a pedir un certificado.
-Pero esto ya no le está dentro del plazo. Tiene que esperar al año que viene (desta, o administrado non tivo tanta sorte co do galego).
-Pero é que díxome fulanito que viñese a falar con vostede e que xa mo daban no momento.
-Fulanito el de la dirección xeral?
-Creo que si. Debe ser ese (o administrado albisca unha solución satisfactoria).
-Lo voy llamar que hace tiempo que no hablo con el. Fulanito? Qué tal? Yo también, mira una cosiña. Me mandaste aquí un señor para pedir un certificado pero está fuera de plazo. No te preocupes que ya miro yo como podemos hacer. Los niños bien? Venga. Chao, chao.
-Espere un momentito que voy llamar a una compañera que sabe de esto un poco y a ver como lo solucionamos. Menganita? Mira una cosiña, lo de los certificados ya acabó el plazo, no? Y que puede hacer? Vale. Y se lo dejáis vosotros, no? Bien, pues ya os lo mando para ahí. Chao, chao.
-A onde teño que ir logo?
-Vamos a ver. Vaya al fondo del pasillo, donde pone información y hable con las chicas que están allí. Dígales que va de mi parte y ya le dejan ellas el DOG y mira allí todo, que le viene muy explicadito.
-Moitas grazas.
-No hay de qué.

A ninguén lle sorprende que estes dous casos ocorran realmente entre un cidadán e un funcionario da administración pública. Xa se sabe, o compadreo entre colegas peloteando ao pobre señoriño que só quere un papel que llo podería facer perfectamente o seu neto pintando un folio coa chupeta. Pero alto aí! A administración pública dun estado democrático debe basearse na obxectividade, eficacia e igualdade e, polo tanto, o trato debe ser igual, sexa quen sexa quen demande os seus servizos. E así é. Os dous exemplos tratan a petición, por parte de calquera funcionario ou funcionaria, dun certificado dos moitos que ten que pedir, e que lle ten que asinar o director xeral da función pública en canto teña un pouco de tempo despois de vixiar os exames da oposición de turno. Para estas cousas, os traballadores da administración pública tamén somos administrados. Certos costumes non se perden nunca.

Hoxe pode ser un gran día

2006-12-22T09:46:00.000Z

Hoxe a alguén vaille tocar a lotería. E non o digo só polo do sorteo dos millóns. Hoxe é o día do Orgasmo pola Paz . Para algunha xente celebralo xa vai ser unha lotería. Nos dous casos (lotería e orgasmo) coidamos que ronda unha sensación de impotencia e frustración si non se obteñen os resultados esperados. Para outra xente, e tamén nos dous casos, pódese aplicar a cantiga "... unha perna tapa a outra".
Para os dous casos tamén serve unha reflexión: o día despois. Para un dos casos, home de areia ilustra moi ben o que estamos a pensar. Para o outro, moita xente xa está a buscar o neno.
Sorte a todas e a todos en calquera dos casos.

Unha ensalada de tiros no Petiscos.

2006-12-18T17:34:00.000Z

A Pirámide xantou cerimoniosamente para conmemorar unha festa case esquecida: o nacemento de Susiño de Belén. Mentras que as grandes superficies comerciais espallan polo mundo de posibles certas substancias supermegapolonias que fan da xente monstros de consumo, nós facemos coma que non sucumbimos e tomámoslle unha por Susiño.
E estabamos niso en ben mirada casa de comidas chamada "Petiscos" cando alguén tirou disimuladamente de móbil e dixo ameazante:
-Ei rapaces! Cambiei de móbil. Este ten cámara.
Mentras dicía isto comezou a apuntar a tododios co móbil berrando coma un tolo:
-Quietos todos! Si vos movedes bórrovos da memoria e disparo de novo.
Algún valente pasou de todo e fixo aceno de erguerse para arrebatarlle o móbil e comprobar que tiña batería. Foi inútil.
-Halaaaaaaa. Movícheste. Saíches mal, ves? Agora voute borrar.
Algúns aproveitaron o intre de "borrar foto" e "capturar en modo cámara" para tirar dos dispositivos que tiñan máis a man e respostar aos disparos. Como vedes, non se respectou a ninguén.

Que cante o galo

2006-12-14T08:52:00.000Z

Saíu á venda este mes este Libro+CD+DVD "O Quiquiriquí" a iniciativa da Asociación de Gaiteiros Galegos e os estudos de gravación Casa de Tolos e coeditado por Pai Música e a Consellería de Cultura. Ven sendo unha recolleita de cantos de Nadal tradicionais (nada que ver coas "Campanas de Belén" dos coros infantís dos colexios relixiosos) pero con un toque de festa veciñal moi pavero. Aínda non saíra á venda e xa andaban os mestres e mestras a preguntar na Consellería de Cultura (que polo medio andivo) polo traballo este, ansiosos como estaban por atopar algo musical para estas festas fóra de recollementos e cerimoniosidade. Uxía Senlle, Guadi Galego, Mini e Mero entre outros, forman parte deste estupendo traballo. Se queredes ideas para agasallo ou gozar destas festas con música que non sexa o fío musical duns grandes almacéns esta é unha boa opción. Din os rumorosos que os tradicionais pinchos que organizan as consellerías van ser amenizados con pezas deste traballo. Non cremos deixen. Non vaia ser o demo que a alguén se lle ocorra botar unha baila e desentone co ambiente dos salóns dos hoteis de cinco estrelas.

COÑECÍAS ESTE BECHO?

2006-12-01T13:29:00.000Z

Isto, para os escépticos e os entomólogos amateurs, non é un marciano nin un dinosauro corredor vido a menos. É unha empussa pennata, un insecto próximo as barbantesas, pero con hábitos arborícolas e un mimetismo máis complexo. O seu hábitat é de tipo mediterráneo, polo que é máis doado de atopar no fondo dos grandes vales (este fotografeino na Ulla).

Pois iso, se queredes atopar un, teredes que fitar as polas das corticeiras, dos castiñeiros ou dos carballos. Con sorte e moita paciencia poida que notedes que unha folliña seca comeza a se mover sen que sopre aire ningún...

ADIVIÑA (só para iniciados)

2006-11-30T13:52:00.000Z

A bola do rato caeu dun burato,
Pobre do ratiño que triste quedou.
O gato presunto maldice o seu fado:
“Era a miña bola, maldito ladrón!”.

Rodou a boliña, sempre costa abaixo,
E ao chegar á praia, alí se parou.
Baleiro está o rato, xa non ten amaño.
Pobre do gatiño, que pena me dou.

PARA ELES SEMPRE HABERÁ ESPERANZA

2006-11-30T13:50:00.000Z

Bollywood na procura de historias.

2006-11-28T17:56:00.000Z

Din que a India é o país onde máis películas se producen. Hollywood comparado non che é nadiña. E claro, con tal volume de flims é normal que boten man de calquera argumento inimaxinable. Xa andan os produtores coma tolos empapándose de prensa estranxeira. Cadrou que un deles foi dar con La Voz de Galicia do domingo e atopou argumento de carallo. Xa se sabe que en Bollywood non se andan con chiquitas e fanche unha película en catro ou cinco horas. Nós fixémonos co trailer desta que falabamos. Podedes ver máis aquí . Despois xa, a gusto de cadaquen.

O anxo da garda

2006-11-28T11:12:00.000Z

Estaba a facer fotocopias duns oficios de saída. Agardaba pasmado para a fotocopiadora. Notei unha presencia que me acubillaba. A máquina cuspiu ó último papel. A presencia seguía estando aí. Volvín á miña mesa. Sentíame acompañado mais non había ninguén. Ou iso me parecía. Vireime de improviso e alí estaba, de pé, con xesto serio pero amable.
"Ola. Chámome Xaquín. Son o teu garda de seguridade. Mandáronme aquí por si se extraviaba algún papel.

Francia non durme

2006-11-23T16:29:00.000Z

Seica o goberno francés está preocupado pola saúde dos franceses (parece obvio pero tal como están as cousas...). Pois argumenta o goberno que os franceses durmen pouco e gastan moito en somníferos e en baixas laborais (que é onde máis lle doe). Para atallar o problema o primeiro ministro francés ten preparado un "plan sueño" que incluirá unha campaña de información na que se aconsella durmir unha sesta de 15 ou 20 minutos tal e como se ven facendo xa nalgunhas empresas do país. Os estudos científicos avalan esta medida e afirman que monear un pouco favorece a saúde e a seguridade laboral dos traballadores e traballadoras.
A Pirámide tamén está investigando isto no eido da administración pública pero, coma bos científicos e científicas, seguimos o protocolo e os experimentos facémolos primeiro en animais.

DOS ALPES AOS ANCARES

2006-11-20T12:56:00.000Z

A anécdota de Xurxo o de Oleiros lémbrame de cando subín cuns coleguiñas o monte Formigueiros, aló polos Ancares de Lugo. Bueno, arriba de todo non chegamos, que escureceu antes do que contabamos. O caso é que aí estabamos nós, á tardiña, nun bosque de acrivros acojonante. A min pareceume albiscar unha pita do monte, pero é que teño unha vista tan imaxinativa... seguro que era un corvo. Pero non un corvo calquera; un corvo real, que por alí son grandes coma aguias. É fantástico cando estás nun sitio coma os Ancares, velo todo distinto. Os vales son tan grandes que parecen mares de aire onde as nubes frotan como globos aerostáticos.

De súpeto comezamos a oubir un "clan, clan" e ollamos luz no fondo do bosque. Era unha gran campa inclinada que ocupaba a parte alta da aba do monte. Ciscadas por todas partes había bestas que parecían sacadas do far west, todas cunha gran campá pendurando do pescozo. Non eran vacas normais. As que eu estou afeito a ver na aldea son as pintas e as marelas de sempre, cos seus corniños e o seu rabo, pero estas tiñan uns cornos que metían medo. E no medio delas, sentado nun croio, un vello pastor con sombreiro e paraugas negro. "Boas, xefe. ¿E serán mansas as vacas?". "Pois verá usté. Sonlle mansas mentres non lle mire aos ollos. E coidado que tamén hai bois". Ai meu deus, o que tal dixo. E eu non sabía onde pousar a vista. Mirara para onde mirara só vía ollos de bois furibundos e de vacas con aire de tolemia. Milleiros de ollos negros e brillantes que me retaban a manter firme a ollada. E mentres o homiño partíase o cú de risa. Eduardo Alonso, chamábase, igual có actor. Fixemos a foto obrigada e quedamos en mandarlle unha copia. "Vaixade axiña polo carreiro, que hai que agrupar as vacas para marcalas mañá no pueblo". Dito e feito; co sol agochado atrás do monte e arrodeados de acivros e rebolos, tiramos cara abaixo. Case que non viamos nin os nosos pes, así que aí nos vés, tropezando con pedras e raíces, coma nenos dun ano que aínda son saben terse de pé. E o pior aínda por chegar. Ao cabo duns minutos comezamos a escoitar os "clan, cataclán, cataclón...". Eran as vacas, por centos, que baixaban espoleadas polos pastores. E nós nunha corredoira, arrodeados de muros e silveiras. Alá gabeamos ao alto dun muro como ben puidemos. Pouco tivemos que agardar; en medio minuto xa chegara a estampida, mesmo por diante nosa. Foiche toda unha experiencia.

Ao chegarmos ao bar do pueblo comemos satisfeitos. Ovos con chourizo, lémbrome, qué bós estaban. Coas botas enchoupadas e os brazos arañados das silvas, debiamos parecer ánimas en pena.

A foto anda por un álbum, aínda a vin hai pouco. Non lla mandamos ao Señor Eduardo. A fin de contas ¿que iamos poñer no remite? Sr. Eduardo Alonso. Campa das vacas. Monte Formigueiros. Ancares. Lugo? Pois que carallo! Pódese intentar.

O mal de altura.

2006-11-15T17:41:00.000Z

Comezara a ascensión a primeira hora da mañá para aproveitar ben o día. Albiscábase o sol sobre o cumio nevado do Mont Blanc mentres camiñaba polo carreiro. A postal era impresionante, merecente de figurar nos “pouerpoin” que rulan polos correos electrónicos de medio mundo. Os abetos apretados, auténtico ceo azul de verán alpino e as cabritiñas ciscadas polos prados de cor verde blindado.

Seguín andando ata descubrir un outeiro enmoquetado de herba cunha pequena cabana na cima. Continúo a marcha ata pasar ao seu carón. Nese momento sae pola porta unha nena duns trece ou catorce anos e ofréceme unha cunca de leite. Acéptolla cun sorriso e ela resposta con outro. Sento no valado que rodea a casa e tomo o leite dun só grolo. Ela agarda diante de min impaciente por me falar. Eu acénolle que non sei falar francés. Encolle os ombreiros e mantén o sorriso. Non sei como se me veu á cabeza a escena de Tarzán e Jane e póñoa en práctica.

-Eu Xurxo, e ti?

-Eu sonche Dolores pero aquí, non sei por que, todos me chaman Jeide. Ti chámame Lola, como en Camariñas. Alá son Lola, a neta do Pipiolo. E lojo que vés faser ti aquí? Non ves que é todo monte?

Despois de facer un esforzo por pechar a boca da impresión, contéstolle:

-Pois veño facer algo de marcha.

-Hostia! Vas faser unha discoteca?

-Non, veño de turista que é isto moi bonito, non?

-Bonito é, pero para vivir aquí sejido éche moi fodido. Pois podías montar a discoteca abaixo no pueblo. Un visiño daquí darriba e máis eu ibamos sejuro. O de andar coas cabras éche moi aburrido.

-Un veciño? -pregúntolle mirando ao lonxe sen ver casa ningunha-.

-Si home si. Chámase Pedro. Bueno, chamar chámase Junter pero eu chámolle Pedro. Junter faiseme nome de can. Vive no pueblo pero ven todos os días buscar as cabras e falamos moito, pero non somos mosos nin nada.

-E logo non tés amigas?

-Boh! Aquí non hai xuventú. Aljún sábado ven de visita unha prima que teño en Suisa que se chama Claraelisabet pero non che é nada. Aburrímonos as dúas. A Pedro chíscalle ela pero ela non quere saber nada. Di que é un pasmón.

-E ti ofréceslle leite a todo canto turista pasa por aquí?

-O carallo. Deicha a ti porque eres dalá pero ao resto... Xa non che din buenos días nin nada. Van subindo como se non houbera ninjién. Os japoneses aljo dín pero non se lle entende. Os outros uns maleducados. Eló ti vas subir arriba de todo?

-Arriba de todo non, que é moito.

-Que vai ser. Ti da aldea non eres, non? Para os da aldea non é nada. Ti serás de Santiajo ou da Coruña, ou de Vijo. Se foras da aldea xa andarías farto de monte.

-E que ten que ver?

-Ten que ver tal. Ti sabes muxir unha cabra?

-Non.

-Aí o tés. Ou da Coruña ou de Santiajo eres ti. Case dijo de Santiajo porque os da Coruña co jallejo lévanse mal. Ou eres da Coruña?

-Son de cerca. Son de Oleiros. Sabes onde está?

-Pero eso é aldea?

-Está á beira do mar. Vese a Coruña enteira.

A nena quedou mirando para min como agardando outra resposta. Quedou así un anaco, pasmada. Logo espetou:

-Ti non falas ao caso. Vaite, bonito.

Virouse e entrou na cabana. Eu comecei de novo a marcha. Mentras subía, respirei fondo varias veces. Metéraseme na cabeza que tiña o do mal de altura.

Hai casos nos que a realidade supera á fición.

2006-11-09T18:12:00.000Z

PimPão Digital

Seguridade e hixiene do dereito á folga.

2006-11-06T18:04:00.000Z

O que vedes é unha publicación editada no 2001 polo Center for Labor Education and Research da Universidade de Hawai. Polo que tirei do meu mal inglés (corrixídeme si vou mal), ven sendo unha guía de peto (moi útil para uso "in situ") para a organización de piquetes de folga especifícos para os empregados e empregadas públicas segundo as normas do Estado de Hawai. O seu éxito (era a 2º edición) debía ser que custaba un dólar e seguía os criterios de actuación da policía de Hawai para estes casos (se fas o que che dicimos non vai pasar nada). Ao mellor non era nada diso e entraba na oposición.
Estes americanos son moi curiosos. Adoran o mercado libre pero os traballadores sen saírse do rego. Ai, que tempos aqueles nos que aínda quedaba xente que non estudiaba polo libro.

"Cando medre quero ser analista político".

2006-11-05T18:30:00.000Z

No ano 2002, o Partido Verde de Nova Celandia, sacou este cartaz. "Cando medre, quero ser un analista político". A cousa viña a conto dun informe encargado a un analista político polo goberno laborista para o estudo de políticas de atención á infancia. Despois de tres anos, a conclusión deste analista foi que se necesitaban máis informes para o estudo de políticas de atención á infancia. Aos verdes de Nova Celandia parecéulles que o analista político tiña moito morro ao concluír o seu estudo daquel xeito cando se calculaba que arredor do 30% dos nenos e nenas do país vivían nos límites da pobreza.
Comisión de Investigación do "Prestige"? Comisión de Estudo dos incendios forestais? Non sei por que se me veu isto á cabeza, pero o que si sei é que habendo choios coma este, que neno vai querer ser funcionario?

FALANDO DO SON

2006-11-03T13:05:00.001Z

O último: sei de boa tinta que a do Son ten previsto estrearse no blog, so everyone let's cheer her up! Veña, ghuapa, que ti tes moita arte e salero!
Falando do Son, a Iso e demais veciños, están desenvolvendo unha campaña contra a instalación dunha tremenda piscifactoría onda o Castro de Baroña. Polo visto, o alcalde de Corrubedo botou as máns á cabeza cando llo propuxeron, pero o do Son debeu botalas ao peto. Seica lle quere sacar rendibilidade ao feísmo industrial a costa de foder unha das nosas costas máis privilexiadas, que debera xa estar protexida hai tempo como parque natural e arqueolóxico. E aínda nos vén coa excusa de que vai se van crear moitiiiisimos postos de traballo, cando todos sabemos que este tipo de instalacións están xa moi mecanizadas. A outro can con ese óso. Todo isto lémbrame a aquel alcalde de Lugo que, en aras do progreso da cidade, emperrouse en tirar coas murallas. Houbo falla unha orde ministerial para pararlle os pés. Pois nada, que viva o Sr. alcalde. Agora que instale unha macro urbanización turística (da que xa se vén falando hai anos) e todos a tomar polo cú: se queres ver o mar, vai metendo quinta e non pares ata Fisterra...
Que corra o aire para que se espalle esta macabrada. Agradécense cartas de reprobación (para a alcaldía do Son, claro)

DEFINITIVAMENTE NON SOMOS NORMAIS

2006-11-02T12:37:00.000Z

Ai meu neniño, mal te vexo. Sospeito que estás a pasar por unha desas crises que ao primeiro parecen crises e despois resultan que xa che marcaron o carácter para toda a vida. Ou quizais é que xa eras asín de neno, pero daquela non abondaban as batallas de pedras e terróns para proxectar toda a creatividade tecnolóxica que acubillaba o teu coco. A min danme calafríos pensar que algún día o verme da informática sexa quen de roer un oquiño redondiño non meu “melón primitivo” e zas!, de súpeto, decatarme da verdade suprema: que toda esta maraña de programas (como por exemplo, este, xa sabes... thunderflash, microwinter, yellowsoft, frlickroll, etc.) están aí para algo máis que facernos perder o tempo.
Vale, vale. Pido perdón. Xa sei que para os que estades “enjanchados” non é perder o tempo. Pero é que a min amólame a envexa de estar sempre dous pasiños por detrás. Onte estiven en casa duns colegas, que tamén están moi postos, e mira ti, o seu pc era o centro da casa. Nel vían a tele, baixaban cine e música en tempo real, chateaban sen parar, controlaban varios aparellos da casa e ata ían de comprar sen se mover. E xa non digo se es deses que saben facer deseños, composicións artísticas, investir en bolsa, piratear programas do exército, entrar nas contas dos bancos, mudar a ruta dos satélites, ou eu que sei. Méteme medo pensar que canto máis te metes no “rollo” máis controlado te teñen, e non só a efectos de información e de confidencialidade; é que tamén te controlan como consumidor, xa que a “cousa”, cada vez máis, deixa de ser un entretemento para se converter nunha necesidade básica, case como comer ou respirar.
En fin, cada un sabe onde se mete, non? Adiante valentes.

Pois así comezamos.

2006-10-30T08:21:00.000Z

Aí a tendes. A revista literaria "publicada". Este é o número dous de cinco que se fixeron (comezamos co número 0 como as de verdade). Era a cousa moi artesana pero moitas risas nos fixemos con ela. Agora perdemos, se cadra, frescura e simpatía pero gañamos en difusión e rapidez. Non se pode ter todo que logo chámante avaricioso. Se houbese peticións (que vai ser que non) dicirvos que xa non hai números soltos e o traballiño que me costou atopar estes. Xa pensaremos en montar un pdf e poñer a leria esa de "calquera parecido coa realidade é pura coincidencia".

Curioso método de avaliación psicolóxica

2006-10-24T16:20:00.000Z

Contase pola Xunta que certo condutor de altos cargos aplica un curioso método para saber si o privilexiado pasaxeiro que se lle encomenda é un testán ou un desconfiado.
Si a viaxe é longa e cadra co comezo ou remate do día non é disparatado que o alto cargo en cuestión bote unha soneca. É nese momento que o condutor aproveita para coller as curvas cunha certa brusquedade o que provoca que o pasaxeiro leve casualmente un jolpecho na cachola contra o cristal. Isto fai que a dúbida se resolva. Si o xefe ou xefa desperta é un desconfiado. Si segue a durmir é unha cabeza dura.

Por que “A Pirámide” si aquí somos de mámoas?

2006-10-23T15:24:00.000Z

Eu preguntaríame isto si entrase de primeiras neste blog. E o de revista ilustrada choqueiro administrativa xa me despistaría totalmente. Pois ben. Satisfacendo o afán de saber (onde queira que se atope) imos relatar aquí como cadrou poñerlle “A Pirámide” a este taboleiro virtual.
A finais do século pasado, unha panda de compañeiras e compañeiros de traballo fomos testemuñas dunha lenda laboral que circulaba e aínda circula polo centro de traballo máis irracional e esperpéntico que vos poidades imaxinar. A Xunta. Só escoitar o nome produce arrepíos e algo de tensión nos músculos faciais. Isto promete, nonsi?
Como xa dixen, estaba a rematar o século XX. Por motivos totalmente irracionais, é dicir, políticos, o traballo estaba espectacularmente retrasado. Mais iso non significaba un problema para os xefes. O auténtico perigo estaba en que se soubese. Que iso pasase a ser de dominio público. Automaticamente soan todas as alarmas dos altos cargos. No medio deste barullo de caras de mala ostia e berros contidos en despachos de pladur, ocorreu o nunca visto. Algo inimaxinábel. O xefe xeral convoca unha reunión con todo o persoal do departamento. Repito. Con todo o persoal. Inaudito. Os funcionarios de base non sabiamos que facer. Non había antecedentes nin normativa ao respecto. Estupefactos, asistimos. Non había outra. O xefe explica que a cousa vai moi retrasada e que hai que botala adiante como sexa, con todos os recursos posíbeis, e pídenos un esforzo para saír do problema. Tamén de xeito inaudito, os funcionarios e funcionarias de base implicados levábamonos moi ben e decidimos manter a piña e facernos todos e todas responsables das responsabilidades de cada un e agardábamos a que os xefes se sumasen e tirasen do carro como calquera de nós. E foi nese preciso instante en que a lenda fíxose realidade. Explicóusenos a “Teoría da Pirámide”. Non dabamos crédito. Oiramos falar dela pero ninguén fora testemuña directa. Faladurías de tempos de café. Viñetas de Forges en “El País”.
Resumidamente, a teoría da pirámide ben sendo que en situacións normais, a administración pública ten unha estrutura piramidal na que, evidentemente, os funcionarios de base son a base e soportan ao resto da pirámide. Pero, en casos excepcionais nos que a situación administrativa require dun esforzo laboral suplementario, este recae exclusiva e indiscutíbelmente sobre a base da pirámide xa que dela depende que a estrutura non se veña abaixo. Non cabe que o persoal de nivel alto e medio baixe á base da pirámide para botar unha man porque logo a pirámide tamén caería.
E foi así que fomos coñecedores da sabiduría suprema que esta teoría emana. E foi tal a nosa incredulidade na vixencia desa teoría que dende aquela, a simple mención entre nós da mesma, nos preparaba e prepara para asumir unha actitude de chanza ou sorna.
A consecuencia deste espisodio, acordamos lembrar e escribir as anécdotas ou sucedidos administrativos que suscitasen en nós o humor e o bo rollito. Daí xurdiu “A Pirámide. Revista literaria choqueiro administrativa”, da que saíron catro ou cinco números dos que xa mostrarei algunha portada noutro momento.
E vendo que os medios evolucionan cara ás novas tecnoloxías, non podía ser doutra maneira que “A Pirámide” pasou a ser blog literario (tendes o enlace na sidebar como “outra pirámide”) e, finalmente, pasou a chamarse “revista ilustrada” para darlle un toque máis fotográfico e de grupo e abandonando un pouco a parte choqueiro administrativa debido ao carácter aberto e público que o blog ten e así evitar algún expediente administrativo que de seguro nos caería.

E seremos nós normais de todo?

2006-10-21T22:05:00.000Z

Technorati, Bloglines, Feedburner, Haloscan
Blogger, Wordpress, Movable Type, flickr, Atom,
Creative Commoms, Javascript, Blogroll, CSS, RSS, trackball, ...
Podería dicir máis improperios destes pero son epiléptico e fáiseme que a medicación súbeme moito o alzheimer. Cando atopo un novo "trebellovirtualquefaidonosoblogmáisguai" fuchico na rede para ver as posibilidades e acabo nun estado de desazón estupendo. De maneira que xa non paso de cambiar o sistema de comentarios (rexistrado en haloscan estou pero de aí a poñelo no blog ...) ou de sindicarme (que ao mellor estou sindicado e non me enterei).
A historia é que vas vendo cousas doutros e doutras e gústanche, e queres metelas no teu humilde "folleto" e aí é cando caes na conta de que isto é un mundo inmenso en constante evolución e que precisa dunha atención constante e, sobre todo, de tempo. E de toda esta maraña de palabras impronunciábeis para moitos e moitas de nós, tiro eu conclusión de que considerándonos como nos consideramos tecnoloxicamente máis avanzados do resto do común, era ben facer unha revirada por ver se somos nós os normais e eles os felices na súa ignorancia. Comprobada está a teoría de que basta que haxa un usuario avanzado por cada 30 ou 40 "usuariodependentes" de inicio (despois xa a bola vai correndo e veste con embolados de xente que non ten o mesmo pasaporte ca ti), a avidez do ser humano neste aspecto deriva en ter de man un destes usuarios avanzados e non en practicar a curiosidade innata que seica temos. Localizado por un mínimo grupo un destes usuarios avanzados e demostrada aínda sen querelo a súa suposta capacidade en trebellos tecnolóxicos, xa non hai programa de protección de testemuñas que o ampare.
Coido eu que hai dúas solucións:
Unha: négaste e quedas de soberbio e de aí para arriba.
Dúas: arrenegas deste rollo e quédache a ansia para sempre.
Individualismo ou sociabilidade? Seremos nós normais de todo? Se liches isto poida que si, pero si o entendiches dígoche eu que non.

A Pirámide foi de magosto

2006-10-19T09:26:00.000Z

a pirámide de magosto
Originally uploaded by querubini.

E aí nos vedes. Parte da pirámide foise de magosto (parte que non toda). Como veu sendo habitual neste evento, caían chuzos de punta pero nós sequiños de todo (ata un pouquiño afumados) grazas a espectacular mellora que ultimamente está tendo o noso club social en Berres. Castañas, panceta, churrasco e chourizos. Os postres mención a parte. Como vedes, alguén xa non se daba levantado da silla.

A Pícara de Allegue comentounos. Bendita sexa.

2006-10-17T10:41:00.000Z

Estamos de noraboa. Mirando o outro día os comentarios das nosas entradas, atopei con sorpresa que tiñamos un comentario novo na entrada das cabronas fotos. Era de Marinha de Allegue. Estaba de acordo co que escribiamos sobre as cabronas fotos. Impresionado fiquei. Alguén que nos le sen que tivesemos que darlle o enderezo do blog escrito nun papel! Xa só por iso Marinha de Allegue é merecente da pirámide de honra e de que miredes o seu blog estupendo con fotos que nindiola. E tamén a imos poñer na listaxe de enlaces, que carallo!
Marinha de Allegue, non sabes o que nos subiches a autoestima

Fotos. Esas cabronas

2006-09-17T17:21:00.000Z

Cantas veces nos ten pasado que queremos adornar un pouco o que escribimos no blog coma quen que lle damos un pouco de atractivo visual e botamos man dunha foto. Mesmo penso que, en ocasións, a nosa idea é colgar unha foto-capricho para a que escribimos calquera cousa e así xustificar que figure na entrada. Outras razóns haberá para poñer fotos nos blogs. Tantas coma blogueiros e blogueiras que as colgamos. Todas e todos igual de respectables.
Mais o problema é atopar a foto que, en determinado momento, ilustre de xeito perfecto a entrada coa que andamos a voltas. Afortunados os que atopen unha no seu disco duro. Si non é así, non serei eu quen recomende non botar man das que atopemos pola rede por mor dos dereitos adquiridos. Cadaquen sabe o que fai; pero estaría ben pensar nas opcións libres de dereitos que tamén andan por aí colgadas. A foto que vedes é unha delas. Saíu de morguefile . Unha das moitas páxinas nas que podes remexer, atopar e usar todas cantas fotos consideres (e son bastantes). Tampouco pensedes que son todas unha marabilla. Hai de todo e para todo.
O da foto de enriba foi por puro azar. Hainas ben máis bonitas e tamén moito máis feas. O atractivo visual das fotos depende do atractivo contemplativo de quen as mira.

Revival para ler

2006-09-14T07:32:00.000Z

"Un bo día, un amigo contoume que un devanceiro seu tiña un oficio un tanto estraño. Partía unha vez ao ano, cruzaba o mundo, meses despois chegaba a Xapón, compraba ovos de vermes da seda, regresaba a Italia e vendíaos. O resto do ano descansaba. Estabamos esquiando cando me contou esta historia. Detívenme, saquei os esquís e comecei a pensar e a lle dar voltas, e non parei de facelo ata que escribín a última páxina."
Estupendo argumento feito polo autor deste libro que todos e todas temos lido ou oímos falar del. Todo un exitazo no seu tempo pero que aínda se deixa ler e que podemos atopar nas librarías na súa edición castelá. A nova é a súa edición en galego pola editorial Rinoceronte . Un libro tan bó coma barato. Un caramelo para os detallistas.

OS BOIS E AS GUELS

2006-09-13T07:31:00.000Z

NUMBER ONE IN USA

¿Que non os coñeces? Pois ale, perreando, que é xerundio!!!!

(PD: devezo por escoitalos. Se alguén os ten, que avise)

Maruxa e máis Corelia

2006-09-12T09:07:00.000Z

Aínda as lembro, enxoitas, caladiñas, cos seus zapatóns e as súas medias brancas. Baixaban decote pola rúa de San Pedro, pola Angustia, pola Algalia, sempre da manciña. Pálidas, demacradas, co seu ollar triste. Quizais lembraban a seus pais, que perderan na guerra. Seus pais, sindicalistas, que as mimaban coma xoias. A estúpida guerra que lles roubou todo e as deixou aí, tiradas, no medio dunha sociedade vencida e gris.
Onte estiven bogando na Internete. Agardaba atopar algunhas imaxes delas que refrescasen a miña pobre memoria. Ren. É coma se só interesara a imaxe turística das marías: só fotos da estatua na alameda de Santiago: as marías co seu vello look, co seu novo look, con e sen graffitis. A ver, vou probar con todo o arsenal. Busco por “as dúas en punto”, por “as dúas marías”, por “as tres marías”, por “Corelia”, por “Maruxa”. Ríndome. Só estatuas e foto de postal.
É que ninguén se decata do que realmente eran estas mozas entradas en anos?
Significaban a única nota de cor que viu Santiago en décadas, a memoria perdida dunha época que loitou pola liberdade, a sensualidade afogada pola burla e a ignorancia.
Ai, que triste a rúa do Espírito Santo desque elas non están. Que triste a fonte de pedra desque elas non lavan os seus vestidos, os seus panos, os trapos que cosían e remendaban e logo lucían coma maniquís de feira...

Come back, Mari Pepa

2006-09-09T20:21:00.000Z

A miña veciña Mari Pepa vaise de viaxe a Estocolmo, a cidade onde dan os oscars. Non é que lle tocara un nin nada, que ben podía ser verdá, senón que vai de férias. Cada vez vaise máis cara arriba. París, Londres, Berlín e agora Estocolmo. Ao comezar a semana, sempre ven cara o sur a traballar. Os fins de semana vai para o norte. O de ir ao norte debe ser coma un "link" que ten ao tempo de descanso e gozo persoal (isto de gozar no canto do castelán "disfrutar" habería que miralo realcademicamente). Traballo, sur. Gozo persoal, tira para arriba. Podería dicir que o meu piso está enriba do seu pero non quedaría moi elegante, nonsi?
Á miña veciña Mari Pepa, só lles chamamos Mari Pepa os veciños de máis de 3 anos. Para os de menos é "iPepa". Coma o trebello da música pero máis do país. Para min que os suecos van a escoller a opción de menos de 3 anos. É como máis tecnosexual. De feito, Suecia foi todo un referente no noso país no que respecta á tecnoloxía e á sexualidade. A ver senón, esas motoserras Huqsvarna (en sueco pronúnciase "amotoserra"), tecnoloxía punta en cortar pinos. Polo da sexualidade falan de que tamén son un referente pero a min non me consta.
En fin, nós chamámoslle Mari Pepa pero ela é Mª José. A cousa é que alá van as dúas cara Estocolmo, capital do país símbolo do estado do benestar. Benestar e gozo persoal tamén che son así como moi "link". Ao mellor vai por iso.
Eu xa lle pedín que fixera moitas fotos para colgar no "flickr" e poñer no "blog" (mi madriña, xa parece que escribo en sueco). Ultimamente, aos amigos que van de viaxe sempre lles pido que saquen fotos para colgalas na rede. Hai 25 anos ou máis, isto sería coma pedir que me trouxesen postais para colgalas na chaqueta e que as vise todo o mundo.
-Neno, pero e lojo ti que levas na chaqueta?
-Nada. Unha postal de Fátima que me trouxo a miña tía de alá. Se me quere facer un comentario para poñelo aquí onda ela, teñolle aquí un lápis e un caderno e poña o que queira.
-Ai non meu neniño, que non teño aquí as jafas de ver. Hala, vaite bonito.
Agora o conto cambiou bastante pero as jafas de ver hai que telas igual.
A miña veciña Mari Pepa vaise a Estocolmo. Agora toca esperar.

Os aduaneiros chaman por nós. Alístate!

2006-09-04T17:09:00.000Z

visita
aduaneirossemfronteiras.org

Unha reivindicación

2006-08-31T17:20:00.000Z

pepsi-logo3 [640x480]
Originally uploaded by querubín.

A que non sabedes o que tiñan en común Sócrates, Alexandre Magno, Gustav Flaubert, Xulio César, Haendel, Moliére, Newton, Napoleón, Lord Byron, Dickens, Van Gogh, Truman Capote, Dostoievski e Lenin?

Happy cow mouth

2006-08-31T11:44:00.000Z

Falando de vacas, aí vos vai unha que vai pola vida presumindo do que non é. Flipades? Pois si, é unha variedade de avelaíña que os americanos chaman "happy cow moth" ("avelaíña vaca leda", sería a tradución aproximada).
Toma esa!!

O de facer máis pequenas as fotos

2006-08-24T17:44:00.000Z

Si alguén tivo a santa paciencia de ler a entrada na que falaba de facer máis pequenas as fotos (e sei que alguén o fixo porque houbo "comentarios") para que collesen mellor na páxina e non tardase tanto en abrir, acordarase de que falaba dun pequeno programiña chamado VSO Resizer . Unha vez instalado no ordenador só fai falta que abrades a foto que queredes facer máis pequena, picar nela co botón dereito do rato e no menú xa tendes a opción de VSO Resizer

Seleccionade esa opción e abrirase o programiña. Só tendes que modificar o tamaño da foto en "Plantilla" (o normal e 640x480 ou 800x600 como máximo).

Despois debedes pechar o programa (close) e xa tendes xunto a foto a foto orixinal a foto redimensionada (saberédelo porque pon o nome do arquivo máis a resolución que lle destes (por exemplo foto001 (640x480)).

E máis nada por agora. A próxima semana faremos un novo capítulo de bricolaxe informática para bloggers.

Algo haberá tan interesante.

2006-08-22T16:16:00.000Z

Porque non é coma cando de nenos agardábamos a ver pasar os coches. Algo máis terá que haber para que a "mãe" e a "filha" dispoñan sentarse na area e mirar. Ou algo había ou o fotógrafo equivocouse de lado.

E así rematou a triste historia da vaca dos "quesitos"

2006-08-21T20:11:00.000Z

E ao mellor pensades que acabou en Arizona, ou mesmo en Sudán, Etiopía ou Somalia. Podería ser, pero non. Aí a tendes. Petrificada. A vaca dos "quesitos" dixo que xa non quería sorrir máis e iso foi o comezo da súa caída libre. En picado caeu a coitada. Agora os quesitos poñen "Dia", "Lidl" ou algo así.

Aí tendes os seus restos, coas derradeiras pallas aínda na boca. Foi dar a Peniche. Lugar turístico da costa portuguesa, logo de ser un dos lugares onde ían dar os presos políticos da ditadura salazarista e que foron os primeiros liberados despois do 25 de abril.

A ver se vai ser que a vaca dos "quesitos" tiña conciencia.

O domingo todas/os na Alameda

2006-08-18T07:46:00.000Z

LUMES NUNCA MÁIS!!!

Quedamos sen Diquetal Plus

2006-08-11T16:44:00.000Z

Os que mirades o blog de cando en vez decataríadesvos de que á dereita había un pequeno trebello chamado STICKAM, que servía para meterlle fotos, vídeos e música e velos ou escoitalos na pequena pantalliña. Era moi chulo ver as fotos por ela e mais a nosa primeira peli (Luísa a ciclista). A cousa é que cargaba moito a páxina e tardaba en abrir (algúns de vós nin sequera destes visto a peli) a parte de ser bastante lío meterlle as cousas para que se visen.

É así que A Pirámide decidiu "democraticamenteoqueudija" quitar o Stickam deste blog (que o deus Ra o teña na súa gloria).

Isto non significa que non teñamos onde colgar as nosas fotos. Moi ao contrario, si temos onde colgar as nosas fotos. Veredes que na parte dereita do blog temos unha columna de fotos onde aparece o enderezo de FLICKR.Trátase dunha páxina onde podes deixar todas as túas fotos para que as poidas ver en calquera ordenador que teña Internet. só tes que meter o teu usuario e contrasinal e accedes ás túas fotos para que as vexa calquera. Tamén podes decidir si non queres que sexan públicas ou que só as poidan ver as persoas que ti queiras.

Como podedes ver, A Pirámide xa ten conta no Flickr e xa temos metidas as fotos que ides vendo no blog (para cambiar as fotos que se están a ver só hai que darlle ao botón de actualizar do explorer). Este sistema para aloxar as fotos é mellor para que as poidamos ver todos e todas en calquera momento, sen ter que depender de cedeses nin de andar mandando 5 o 6 mil correos coas fotos do último evento.

A páxina do Flickr está en inglés pero como todos estamos versados e só hai que aprenderse 3 ou 4 pasos non creo que sexa problema.

Outra cousa (e xa acabo, je, je). As fotos que enviedes ao blog, non fai falta que sexan as orixinais (quero dicir que non teñen que ser de 3 ou catro megas cada unha). É suficiente que sexan de 640 x 480 porque o blog non vai permitir que se vexan máis grande e tárdase máis en cargar a páxina. O que hai que facer é reducilas de tamaño (que non de calidade). Hai programas que o fan automaticamente só apretando o botón dereito do rato (VSO Resizer por exemplo).

Creo que basta de tecnicismos por hoxe. Todo isto, con media hora de instrución presencial e un par de contrasinais e nomes de usuario o colledes sen problema.

Xa vexo que polas entradas e algúns comentarios hai un agromo de interese en que este sexa un verdadeiro blog comunitario. Parabén para todos.

O zoar do nordés no castro de Baroña

2006-08-10T09:37:00.000Z

Ese día non o imos esquecer. Nin os seguintes. Menos mal que o mar non pode arder, nin a area. Así que aí nos tes, mirando impávidos como o fume se vai adentrando no mar. Pero non todo son penas, o día deu para moito: churrasco a eito, rockking polo castro, baño na praia (que se quedou en intento), concurso de cantos (pedras de praia, non dos outros), café en casa Isolina (que luxo!). O mellor, a volta: os infernos de Dante in vivo. Definitivamente, un día para non esquecer.

Se fores a Valencia, mira ben onde sentar

2006-08-07T12:04:00.000Z

Foto oficial Valencia's trip 2006.

Ai, compañeiros, estes valenciáns sonche uns cabróns. Mira que teñen unha cidade ben bonitiña, pero tan porca que non atopas un mísero banco limpo. Que se cagados das pombas, que se emporcados polas tracas ou polos botellóns. Total que atopei este cactus-puf e aí fiquei. Non moito, que deseguida me entraron unhas ansias tolas de seguir a miña andaina... Ala, aí vos queda de recordo, e lembrade: "Io no t'espere"

Berre´s Party 2006

2006-08-02T11:31:00.000Z

Velaí vedes a foto oficial do picnic de Berres, evento xa tradicional entre a tropa piramidal. Pero houbo unha ausencia insustituible e que este ano máis ca nunca facíase inprescindible. A do Son tiña que ser ese día a protagonista pero non puido ser. Aínda así quixemos que estivese con nós simbolicamente e por iso o seu asento presidiu todos os actos que fixemos na súa honra e deshonra nosa "y olé".