Falemos do bipartito.

The Great Office War from Runawaybox on Vimeo.

Pero que fai un funcionario en agosto?

Moi boas. Alguén se sorprenderá (cónstanos polos comentarios feitos ao respecto) de escribir de novo neste descoidado e sufrido blog. Moitos e moitas nin se enterarán de que estamos por aquí de novo porque deixaron de pasarse pola Pirámide ante a tan descarada e imperdoable inactividade sen previo aviso. Non os culpamos por iso. Que nos abrisen un expediente dos gordos merecemos.
Aínda así, temos o santo morro de poñernos a escribir de novo. Comprenderemos e estamos resignados a recibir todas cantas malleiras virtuais esteades dispostos e dispostas a darnos a través dos vosos comentarios. Só vos pedimos que teñades a ben non darnos na cabeza que estamos administrando.
E despois de tan merecido e inexcusable acto de sumisión (algo moi presente na administración tanto para quen o practica como para quen o esixe), probemos a poñer aquí algo que semelle interesante, aínda que a elaboración asídua de oficios, convenios, notas interiores, informes e expedientes de pago mermen perigosamente esa cualidade en nós.
Temos a vaga percepción e mesmo algunha proba fehaciente de que o administrado da por feito que a administración en xeral, e a galega en particular; pecha en agosto e estamos todos e todas coa cadeira de pvc chantada na praia lendo o Marca ou o último de Ken Follet. Nada máis lonxe da realidade. Certo é que un número importante de funcionarios e funcionarias están de vacacións, mais quedan no forte un grupo cada vez máis numeroso de traballadores e traballadoras que fan o mesmo pero nas cadeiras de oficina.
Razóns? Varias. Poderiamos escribilas aquí, pero xa bastante mala fama temos como para andar explicando os fundamentos da picaresca administrativa. O que si podemos dicir é que os que veñen das vacacións de agosto miran aos que traballaron con ollos compasivos, ignorantes e inocentes de todo cando sucedeu na súa ausencia. Dende logo, é un dos días onde máis se minte (onde menos se di a verdade sería a expresión máis axeitada) na administración e as palabras “non tiven tempo”, “como estaba eu só (ou soa)” e “tiña todo acumulado de xullo” óense en calquera recuncho.
Retorcidamente, alguén pode matinar en bacanais secretas nos despachos baleiros e cafés tan extremadamente quentes que hai que agardar media hora ou hora e media para poder tomalos. Formateade. Nada diso acontece (salvo excepcións que reprobamos enerxicamente). Máis ben todo o contrario. A xunta é todo un lugar de tranquilidade e recollemento. O mosteiro de Oseira é un botellón comparado co ambiente que se respira en San Caetano. Ao que non lle importe erguerse cedo e teña un pouco de vida interior, estes días son gloria bendita.
No exercicio das nosas funcións, mencionar que habitualmente os arquivos quedan niquelados e nas mesas atísbase algo semellante a formica de entre a lea de papeis e carpetas que se amontonan nelas, incumprindo estrepitosamente a normativa de seguridade e hixiene no traballo. Pero o que máis se practica son as convivencias e as relacións sociais entre compañeiros e compañeiras, sempre dentro dos límites do decoro e a decencia máis exquisita. Non é preciso saír a tomar un café para falar con tranquilidade. Máis tranquilidade que na xunta non sería sano. Iso si; hai que baixar un pouco o volume da conversa si se pretende discreción porque o silenzo dominante podería provocar escoitas inconvenientes e inesperadas, polo que os marmurios reforzan o sentimento de vida monacal.
Nós consideramos que calquera outro acto administrativo que afecte directamente aos administrados e que sexa de obrigada publicación no DOG en agosto é froito da mala hostia e da frustración dalgún alto funcionario porque lle foderon as vacacións. Ben sabemos que iso aumenta lamentablemente o noso tempo de ociosidade en horario laboral, xa de por si minguado por orde do conselleiro de presidencia (o horario non a ociosidade), pero tampouco se debe desprezar a aportación que fai o persoal da administración ao significativo incremento do número de lectores e lectoras no noso país durante este mes. Os datos de setembro non deixan de ser simples especulacións e en ningún caso sería unha recesión, si non un desaceleramento. Tampouco sería para estar preocupados. A xunta ten un número suficiente de funcionarios e funcionarias tan preocupados pola lectura, que non lles custaría nada seguir lendo o Marca ou o último de Ken Follet para manter as cifras, mesmo durante o seu horario laboral. Para que despois se diga que traballar na administración non é sacrificado.